Ένα βήμα μπροστά…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εντυπωσιακό απ’ το να μαθαίνεις κάτι για την ζωή σου σε στιγμή που δεν το περιμένεις. Και αν σκεφτείς λίγο, ίσως συνειδητοποιήσεις ότι πάρα πολλά πράγματα ουσίας που έχουν προσθέσει κάτι στην προσωπικότητά σου, τα έχεις μάθει από πρόσωπα ή καταστάσεις που υποτιμούσες και δεν φανταζόσουν ότι έχουν κάτι βαθύ να σου δώσουν.

Υπήρξε στο παρελθόν, μια μικρή περίοδος στην ζωή μου κατά την οποία αγόραζα πολλά περιοδικά. Όχι αυτά που συχνά χαρακτηρίζουμε ως «κουτσομπολίστικα», όσο περιοδικά για το σπίτι, την υγιεινή διατροφή, την μόδα, τα ταξίδια. Δεν είχαν πάντα κάτι ενδιαφέρον ή ίσως και να είχαν ένα θέμα καλό και χίλια δυο άλλα που θα ήταν χάσιμο χρόνου να τα διαβάσεις. Όμως ήταν μια φάση έξαρσης της καταναλωτικής μου μανίας και αρκετά ευρώ θυσιάστηκαν ώσπου να την ξεπεράσω.

Αφού άφησα πίσω μου λοιπόν την περίοδο άσκοπης συλλογής χάρτινου φανταχτερού υλικού στο δωμάτιο, κατέληξα σε ένα-δυο μόνο μηνιαία περιοδικά τα οποία και αγοράζω ανελλιπώς μαζί με την εφημερίδα μου καθώς συνεχίζω να προτιμώ την έντυπη από την ηλεκτρονική ενημέρωση. Ένα από αυτά τα περιοδικά είναι και η vogue. Μου αρέσει γιατί δεν είναι απλώς ένα περιοδικό μόδας. Έχει επιπλέον θέματα για θέατρο, βιβλία, αρχιτεκτονική και γενικότερη καλλιτεχνική δημιουργία. Επίσης, συνήθως καλές συνεντεύξεις και ωραίες προτάσεις για ταινίες. Δεν την θεοποιώ. Απλώς δεν είναι άλλο ένα χαζό περιοδικό αλλά έχει ανέβει σε υψηλότερα σκαλοπάτια ποιότητας.

Η αλήθεια είναι πως όταν καταφέρνω να βρω λίγο ελεύθερο χρόνο, προτιμώ να διαβάσω βιβλίο ή να γράψω και σπανίως θα καταφύγω σε περιοδικό. Όταν το κάνω, τότε μόνο αναζητώ το τελευταίο τεύχος της vogue που κάπου θα βρίσκεται μέσα στο σπίτι περιμένοντας καρτερικά να του δώσω λίγη σημασία.

Σε μια τέτοια κατάσταση λοιπόν βρισκόμουν προ ημερών. Διαβάζοντας την συνέντευξη μιας αμερικανίδας συγγραφέως, ανακάλυψα από τι πάσχω εδώ και χρόνια. Λέγεται ADD-addictive defocusing disorder. Έτσι χαρακτηρίζεται το να μην μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με το ίδιο πράγμα για πολύ καιρό. Βέβαια, γνώριζα από παλιά και από την μακροχρόνια αυτοανάλυση στην οποία επιδίδομαι ότι έχω κάτι τέτοιο, απλώς δεν ήξερα ότι έχει και όνομα ή ότι είναι κάτι σαν πάθηση-σύνδρομο.

Το σημαντικό όμως δεν ήταν αυτό αλλά οι διαδικασίες που κινήθηκαν ξανά τις επόμενες μέρες στο μυαλό μου σχετικά με αυτό μου το χαρακτηριστικό. Και ακόμα καλύτερο θα είναι το να έχω σε λίγο καιρό αποτελέσματα από τον επαναπροσδιορισμό δεδομένων και συμπεριφορών μου που προκλήθηκε με βάση και αφορμή αυτή την τόση δα μικρή πληροφορία που είδα σε ένα απλό περιοδικό.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρνητικά μας χαρακτηριστικά που τα ξέρουμε, αναγνωρίζουμε την ύπαρξή τους, τα έχουμε εντοπίσει πολλές φορές, ίσως και να τα σκεφτόμαστε συχνά και να βάζουμε σκοπό ότι θα τα αλλάξουμε. Όμως, τότε μόνον πραγματικά θα τα διορθώσουμε, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή , τότε που θα αισθανθούμε ότι δεν πάει άλλο, ότι μας έχει κουράσει να ερχόμαστε ανά διαστήματα ξανά στην διαπίστωση πως ακόμα είναι έτσι όπως ήταν αυτά τα πράγματα, πως είμαστε στο ίδιο στάδιο. Τότε, γίνεται αυτό που άλλοι από εμάς απλοϊκά ονομάζουμε «κλικ», άλλοι γύρισμα του μυαλού ή οτιδήποτε περιγράφει για τον καθένα ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής. Βρίσκουμε την δύναμη να ξυπνήσουμε απ’ τον λήθαργο την αυτοπειθαρχία μας και ξεκινούμε μια πορεία με έναν και μοναδικό στόχο. Να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι. Και όταν το «βέλος» βρει αυτό τον στόχο, τότε έχουμε πραγματικά κάνει κάτι σπουδαίο, ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.

Last 5 posts by AnthiPsomiadou

• Ξέρουμε, πάντα ξέρουμε... - February 11th, 2010
• Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
• Dear Santa,... - December 26th, 2009
• Έχω = είμαι - December 14th, 2009
• Life delivery... e-living... - November 11th, 2009