Λένε ότι η καλή διαχείριση χρόνου είναι το μυστικό για μια αποτελεσματική καθημερινότητα με ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική ζωή και την προσωπική και όχι θυσία της δεύτερης στον βωμό της πρώτης. Κατά πόσο όμως μπορεί να μιλά για καλή διαχείριση χρόνου ένας Αθηναίος πολίτης?
Αν αναλογιστεί ο μέσος όρος των εργαζόμενων κατοίκων της πρωτεύουσας πόσο χρόνο απ’ την ζωή του καταναλώνει μέσα στο αυτοκίνητό του διανύοντας δέκα μέτρα ανά δέκα λεπτά στον δρόμο προς την δουλειά, ίσως και να τρομάξει! Αν στο οκτάωρο της εργασίας, προσθέτεις κάθε μέρα τρεις ώρες διαδρομής, τότε για ποια προσωπική ζωή ομιλείς δύσμοιρε και σε ποια δική σου ευχαρίστηση ελπίζεις επί ματαίω?
Αγαπητοί, έχω ζήσει ουκ ολίγες στιγμές απείρου κάλλους αναμένοντας λεωφορεία που κατόπιν εκκίνησής τους ακινητοποιούνται λόγω κυκλοφοριακού ζητήματος. Έχω βιώσει σε όλη του την έκταση και χάρη, το λεγόμενο «σταμάτα-ξεκίνα», όπως λέει ο λαός ώσπου να δω την είσοδο της εταιρίας ή του κτιρίου που στεγάζει τον χώρο εργασίας μου. Όλο αυτό βέβαια συνοδεύεται πάντα από ανταλλαγή «ευχών» μεταξύ των οδηγών, γκρίνιες, φωνές, νεύρα, φασκέλωμα και φυσικά, τον αγαπημένο ήχο της αθηναϊκής ασφάλτου. Κόρνα, κόρνα, κόρνα. Ένα πάτημα συνεχόμενο ή πολλά συναπτά πατήματα και γενικά, «μουσικά δημιουργήματα» με όλη την έμπνευση που έχει το τεντωμένο νευρικό σύστημα του εκάστοτε οδηγού. Μία πίεση στην κόρνα ισούται με καμία και όλα αυτά εντός οποιωνδήποτε καιρικών συνθηκών, με τοπίο υγρό χειμερινό ή και καυτό καλοκαιρινό. Είναι μόνιμη και παγιωμένη κατάσταση, όπως και η δυστυχία μας μέσα σε αυτήν.
Δεν είναι μόνο στον ελεύθερο χρόνο μας χτύπημα τα ως άνω αναφερόμενα καθημερινά φαινόμενα, ούτε το κυκλοφοριακό αποτελεί την μόνη αιτία της ταλαιπωρημένης μας ψυχής. Είναι ο γενικότερος τρόπος ζωής στην πόλη, οι κάρτες, τα δάνεια, η καταδίκη του 9.00-17.00 για 40 χρόνια με 600 ευρώ μηνιαίως και σύνταξη λίγο πριν το γηροκομείο αποτελούμενη απ’ το 1/3 του μισθού και πολλά άλλα.
Θα σταματήσω εδώ γιατί δεν έχω την λύση ακόμα άρα, ίσως να μην δικαιούμαι απλώς να αναλύω. Έγραψα ωθούμενη απ’ την κούραση που ένιωσα ψυχικά και σωματικά επιστρέφοντας από μια δουλειά που είχα πριν από λίγες μέρες κάπου στην Ελευσίνα. Παραβρέθηκα εκεί για 45 λεπτά αλλά ξεκίνησα στις 9.30 για να επιστρέψω στις 15.30. Ένιωσα πραγματικά άρρωστη απ’ το καυσαέριο, την ένταση και τα αδικαιολόγητα νεύρα όλων. Αλλά, τι λέω? Αδικαιολόγητα? Δικαιολογούνται απόλυτα από το ίδιο το κείμενο. Απομένει μόνο να ευχηθούμε να βρουν την ηρεμία. Το ίδιο κι εμείς.
Last 5 posts by AnthiPsomiadou
- "Εξαφανιστείτε"... - August 1st, 2010
- Μα πού πήγαν όλοι? - May 9th, 2010
- Ξέρουμε, πάντα ξέρουμε... - February 11th, 2010
- Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
- Dear Santa,... - December 26th, 2009
