Έφτασε στη αυλή του νηπιαγωγείου. Τα νήπια ήτανε καμιά εικοσαριά κι’ έπαιζαν, φώναζαν, έτρεχαν…
Ο hollow έβγαλε το όπλο και το σημάδεψε πάνω τους. Τα μικρά τον κοίταζαν χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτε. Οι σφαίρες εκτινάσσονταν η μία μετά την άλλη, εισχωρώντας πάνω στα κορμάκια τους. Σπαραχτικά κλάματα κι’ ουρλιαχτά ακούγονταν από τα παιδάκια που έπεφταν κάτω νεκρά. Ο θόρυβος του πολυβόλου ακούγονταν σαν μουσικό κομμάτι death metal , με ξέφρενο και βαρύ ρυθμό. Το κρανίο ενός μικρού αγοριού έφαγε 5-6 σφαίρες και εκτινάχθηκε προς τα πίσω, αφήνοντας μόνο την κάτω σιαγόνα στην θέση της. Φάνηκε η γλώσσα σε ολόκληρο το μάκρος της, η τρύπα του λάρυγγα και ο νωτιαίος μυελός, ως ένα άσπρο σημείο μέσα στην κοκκινίλα της σάρκας.
Σ’ ένα άλλο νήπιο, οι σφαίρες που του τρύπησαν την κοιλιά ήταν τόσες πολλές που του ‘βγαλαν τα εντόσθια έξω, δημιουργώντας ένα λυπηρό θέαμα που κανένας άνθρωπος δεν θα άντεχε να δει.
Η νηπιαγωγός βγήκε στην αυλή πανικοβλημένη να δει τι συμβαίνει. Μόλις την είδε ο hollow, έπρεπε ν’ ασχοληθεί μαζί της. Έστρεψε το όπλο πάνω της και πάτησε την σκανδάλη. Το μετακινούσε αργά πάνω στο κορμί της ώστε να την πιάσουν πολλές σφαίρες και να γίνει λιώμα. Σιγά-σιγά. Στην κοιλιά, στο στήθος, στον λαιμό, στο κεφάλι και πάλι προς τα κάτω. Έφαγε καμιά κατοσταριά σφαίρες που δεν την τρύπησαν απλώς αλλά την έκαναν κυριολεκτικώς κομμάτια, το ένα πάνω στο άλλο, σαν ένα παζλ που το χάλασες. Ο hollow συνέχισε το μακάβριο έργο του και το φινάλε ήταν ότι πιο απάνθρωπο είχε δει ποτέ κανείς. Μια βαμμένη κόκκινη αυλή με κατατρυπημένα απ’ τις σφαίρες 20 μικρά αγγελούδια. Το δάπεδο ήταν γεμάτο από εντόσθια, μάτια, μυαλά κι’ ό,τι άλλο δεν άντεξε στο πέρασμα των σφαιρών και βγήκε βιαίως απ’ την θέση του. Χωρίς αμφιβολία, έμοιαζε σαν σφαγείο ζώων. Στα μάτια του hollow όμως ήταν κάτι πολύ όμορφο.
Last 5 posts by thanatos
- Το παιδί και το αρνάκι - October 16th, 2011
- Εφιάλτική πραγματικότητα - June 13th, 2011
{ 1 comment… read it below or add one }
Άγρια ιστορία, με βία που σοκάρει. Βέβαια, δεν θα πρέπει να είναι αυτός ο αυτοσκοπός της, αλλά να θέλει να μας πει και κάτι παραπάνω.
Ζωντανές και πολύ παραστατικές οι περιγραφές. Οι εικόνες (αν κι όχι ευχάριστες) σχηματίζονται πανεύκολα.
Ίσως να πάσχει λίγο σε αληθοφάνεια. Ο τύπος άδειασε ένα κάρο σφαίρες, αλλά δεν άλλαξε ούτε ένα γεμιστήρα. Η νηπιαγωγός δε νομίζω πως θα έβγαινε έτσι άνετη στην αυλή, ακούγοντας τους πυροβολισμούς. Πού στο καλό ήταν οι γείτονες και οι περαστικοί; Πραγματάκια που μπορούν να διορθωθούν εύκολα.
Από λαθάκια:
-Έφτασε στην αυλή.
-Ο θόρυβος του πολυβόλου ακουγόταν, όχι ακούγονταν.
-το φινάλε ήταν ό,τι, όχι ότι.
Εδώ «δημιουργώντας ένα λυπηρό θέαμα που κανένας άνθρωπος δεν θα άντεχε να δει.» κι εδώ «το φινάλε ήταν ότι πιο απάνθρωπο είχε δει ποτέ κανείς», εκβιάζεις το συναίσθημα του αναγνώστη. Ασ’ τον να βγάλει τα συμπεράσματα μόνος του, μέσω αυτών που θα του πεις.
Γενικά, μια καλή μίνι σπλατεριά.