Εργοστάσιο κεραμικών

«Σκύψε χαμηλά. Σκύψε χαμηλά γιατί θα σου μιλάω από το στομάχι. Θα σου μιλάω από το στομάχι και δε θ’ ακούς.

Κι αν δεν ακούς θα κάνεις λάθη.

Εκεί, έτσι μπράβο. Χαλάρωσε. Μη σφίγγεις το κεφάλι. Το κεφάλι σου θα το σφίγγω εγώ. Πάνω στη κοιλιά μου.

Όσο μιλάω δε θα μιλάς.

Σταμάτα να φοβάσαι. Εδώ υπάρχει σύστημα, υπάρχει τάξη. Και όπου υπάρχει σύστημα και τάξη δεν υπάρχει φόβος. Γι’ αυτόν που ακολουθεί τους κανόνες όλα πάνε καλά.

Θα πρέπει πάντα να έχεις κοντά τα νύχια σου. Όχι κοντά. Φαγωμένα. Κάποιοι τα έχουν ανύπαρκτα, για σιγουριά.

Τα νύχια μπορούν να κρατήσουν μεγάλες ποσότητες πηλού. Ο πηλός που χάνεται πληρώνεται. Με το κιλό. Όχι με το κιλό. Με το γραμμάριο.

-Μη σφίγγεις το κεφάλι σου. Μην κοιτάς τα νύχια μου. Εγώ δε βάζω τα χέρια μου στον πηλό, ούτε πληρώνω.-

Το βάρος, το μετρούν τα όργανά μας. Τα όργανά μας δεν κάνουν ποτέ λάθος. Ό,τι πρέπει να πληρώσεις θα το τρως.»

Μέσα στο κεφάλι σου κάποιος μασουλάει ό,τι δεν έχει πνιγεί από τα χέρια του. Δεν μπορείς να ακούσεις πια παρά μόνο το τραγάνισμα. Τρωστρωστρως.

Απ’ έξω: Αντίχειρας και δείκτης -δάχτυλα νυχωτά- πιέζουν τους κροτάφους σου και διώχνουν το τρωκτικό απ’ το μυαλό σου.

« Δεν ακούς. Όσο μιλάω θα ακούς. Δεν θα σκέφτεσαι.  Ούτε όταν δουλεύεις θα σκέφτεσαι. Μόνο θα πλάθεις. Θα πλάθεις μόνο βάζα. Μόνο με στενό λαιμό. Με ύψος πέντε παλάμες –και μόνο. Όποιος προσπαθήσει να φτιάξει κάτι άλλο πληρώνει.»

.Τρωστρωστρως.

« Τέλος, να σου θυμίσω πως εσύ ζήτησες να έρθεις εδώ. Σου αρέσει η αγγειοπλαστική είπες και σου δώσαμε αυτό το πόστο. Περιμένουμε πολλά από ‘σένα. Πολλά βάζα…και μόνο.»

Πήρες το καταφαγωμένο σου κεφάλι και

κατέβηκες

στο

μείον

τρίτο

όροφο.

Εκείνη τη μέρα σου κόψανε τα νύχια^. για να σου δείξουν. Στο εξής θα ήταν δική σου υποχρέωση. Έμαθες να πλάθεις βάζα με στενό λαιμό και πέντε παλάμες ύψος. Όλοι είπαν πως « τα παίρνεις γρήγορα» και ως τέτοιος, από την επόμενη μέρα «βγήκες στη παραγωγή».

Ένα βάζο, δύο βάζο, τρία βάζο, τέσσερις μήνες. Χωρίς ούτε μισό γραμμάριο χαμένο.

Μέχρι πού.  Ξαφνικά.  Ένας Διαφορετικός Θεός; σου είπε να…

Ένα βάζο, δύο βάζο. Ένα βάζο μ’ ένα πόδι, ένα βάζο με δύο πόδια, ένα βάζο με κεφάλι. Ένα γλυπτό. Πέντε παλάμες, δέκα. Πέντε μέτρα. Εκατό κιλά.

Εκατό κιλά στο στομάχι σου. Δεν πρόλαβες να το τελειώσεις. Όλοι μαζί στο τάισαν. Στο τάισαν με τα νύχια τους. Ξεχείλιζε το χώμα. Στους πόρους σου. Κι εσύ γελούσες. Γελούσες ή έκλαιγες; Λιποθύμησες. Τίποτα δεν θυμάσαι. Κανείς δεν θέλει να το θυμάσαι. Κι όμως. Εσύ είσαι που το έκανες αυτό.

Last 5 posts by anna

• Το κλειδί είναι οι λέξεις - October 7th, 2009
• Ηδονή ή Βλασφημία - October 2nd, 2009
• Εκδίκηση - October 2nd, 2009
• Κάτι έχω στο μυαλό μου... - October 2nd, 2009