Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

Απόψε νιώθω την ανάγκη να σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και να κρίνω αυτό που βλέπω. Όμορφο ή άσχημο, δεν είναι της παρούσης. Αυτό που έχει προτεραιότητα αυτή την στιγμή στο μυαλό είναι το τι έχει πετύχει στην ζωή του ως τώρα το άτομο στο οποίο αντιστοιχεί αυτό το είδωλο. Αλήθεια, τι έχεις δημιουργήσει στα 26 ολοκληρωμένα χρόνια που αναπνέεις τον αέρα του μάταιου τούτου κόσμου, αγαπητέ εαυτέ?

Ιδού η απορία. Ειλικρινά μερικές φορές δεν ξέρω αν είμαι πολύ σκληρή μ’ εμένα ή αν κανονικά θα έπρεπε να κάνω συχνότερα αυτοκριτική. Μα πιο συχνά απ’ το συνέχεια, γίνεται?

Σκέψεις σκόρπιες κινούνται με εντελώς άτακτη πορεία στο κεφάλι μου και αυτή την στιγμή αδυνατώ να τις ταξινομήσω. Πρέπει ή να εξωτερικευτούν ή να εξαφανιστούν. Μη μπορώντας να ενεργοποιήσω τώρα τις χαριποτερικές δυνάμεις που ενίοτε διαθέτω, καταφεύγω στην απίστευτα ψυχαναλυτική εξωτερίκευση που λέγεται γραφή. Δόξα τω Θεώ, υπάρχει κι αυτό!

Είμαι στον δρόμο για το 27ο έτος της ζωής μου και δεν νομίζω να έχω επιτύχει κάτι ολοκληρωμένο και χειροπιαστό ταυτόχρονα. Δεν ξέρω τι θεωρείται επιτυχία. Για μένα επιτυχία είναι να καταφέρεις κάποια στιγμή να βιώνεις αυτά στα οποία στόχευες. Ίσως στα μάτια κάποιων άλλων οι στόχοι σου να μην είναι και τόσο σημαντικοί άρα γι’ αυτούς, δεν είσαι επιτυχημένος. Όμως γιατί να έχουν δικαίωμα να ορίσουν εκείνοι με δικά τους κριτήρια το αν εσύ τα έχεις καταφέρει στην ζωή σου?

Αν μπορούσαμε να καταγράψουμε πράγματα που πιστεύω πως έχω κάνει και αξίζουν και αν πέθαινα τώρα θα ήταν ό,τι αφήνω πίσω μου, θα δημιουργούσαμε μία διόλου ευκαταφρόνητη λίστα. Δεν είναι υπεροπτικό αυτό γιατί ταυτόχρονα, η λίστα με τα πιο χειροπιαστά και πλήρη αποτελέσματα είναι νομίζω αρκετά κοντή. Ή ίσως εκεί που μακραίνει, βρίσκω τρόπο να την βάλω στο αντίστροφο του Προκρούστη κρεβάτι και την «μαζεύω». Γιατί? Γιατί η λίστα αυτή είναι γεμάτη από χιλιάδες γαϊδάρων ουρές! Ναι! Μην γελάτε καθόλου! Δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που ξεκινούν πράγματα και τα αφήνουν στην μέση. Όχι. Εγώ είμαι ακόμα πιο κουτή! Τα φτάνω λίγο πριν το τέλος! Όσοι τα αφήνουν στη μέση, τουλάχιστον δεν έχουν δώσει όλη την ενέργειά τους [σωματική και ψυχολογική] άρα, μάλλον είναι πιο έξυπνοι από εμένα! Εγώ, ανακαλύπτω δραστηριότητες-τομείς επαγγελματικούς ή θέματα με τα οποία καταπιάνομαι, τραβώ σαν λάστιχο τις αντοχές μου μαθαίνοντας τα πάντα και κάνοντας εξάσκηση ώστε να τα τελειοποιήσω, και μισό βήμα πριν την ολοκλήρωση, στο σημείο που θα ερχόταν κανονικά το τελικό αποτέλεσμα, η επιβράβευση και η «πιστοποίηση» της μακροσκελούς και αξιόλογης πορείας μου, εγώ σταματώ! Τρώω πάντα όλο τον γάιδαρο και αφήνω την ουρά!

Όλη αυτή η συμπεριφορά, μερικές φορές αποδεικνύεται χρήσιμη διότι έχω στο κεφάλι μου υλικό, πληροφορίες και εμπειρίες για πολλά θέματα και τομείς της ζωής. Ωστόσο, είναι αρκετά εκνευριστικό κάποιες φορές να σκέφτομαι ότι άφησα λίγο πριν το τέλος, το πανεπιστήμιο, την ενασχόληση με την υποκριτική, το τελευταίο πτυχίο ιταλικών, ομοίως με τα αγγλικά και με πολλούς διαφορετικούς επαγγελματικούς τομείς. Τώρα εγώ τι άποψη πρέπει να έχω για μένα? Δεν είναι κουτό π.χ να μπορώ να διαβάζω άνετα βιβλία αγγλικών αλλά να μην έχω proficiency? Εντάξει, δεν είναι στους τίτλους η ουσία αλλά είναι λίγο περίεργο ενίοτε να την έχεις και να μην μπορείς να την πιστοποιήσεις!

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, Λες να κάνω λάθος?

Last 5 posts by AnthiPsomiadou

• Ξέρουμε, πάντα ξέρουμε... - February 11th, 2010
• Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
• Dear Santa,... - December 26th, 2009
• Έχω = είμαι - December 14th, 2009
• Ένα βήμα μπροστά... - December 7th, 2009