¨Τί είναι η ζωή, τί είναι ο άνθρωπος¨?
Είναι η χαρακτηριστική φράση που λέμε χαριτολογώντας όταν αυτοσαρκαζόμαστε διαπιστώνοντας ότι φιλοσοφούμε πέραν του δέοντος. Αλήθεια όμως, έχουμε καταλάβει πόσο εύθραυστο είναι αυτό που τόσο άνετα θεωρούμε δεδομένο? Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που αναπνέουμε και σήμερα? ‘Ισως όχι. Και αυτοταλανιζόμαστε με πράγματα που είναι τόσο μα τόσο μικρά!
Αν είχαμε αντιληφθεί την φθαρτότητά μας αγαπητοί κοινοί θνητοί, αδέρφια δεν θα διέκοπταν τις σχέσεις τους για κληρονομικά θέματα, άντρες και γυναίκες δεν θα ¨μαύριζαν¨την ζωή του/της συντρόφου τους με 24ωρες σκηνές ζηλοτυπίας αλλά θα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν κοινές στιγμές ευτυχίας που θα κάνουν το άλλο τους μισό να είναι ¨εδώ¨. Κάποιοι άνθρωποι δεν θα είχαν τόσο μεγεθύνει το ¨εγώ¨τους νομίζοντας πως είναι το επίκεντρο του ηλιακού συστήματος. Γονείς θα σταματούσαν να δημιουργούν παιδιά-κλωνοποιημένα αντίγραφα του εαυτού που θα ήθελαν να έχουν φτιάξει εκείνοι αλλά δεν τα κατάφεραν. Κάποιοι άντρες θα καταλάβαιναν ότι η αξία τους ή η γαλήνη της ψυχής τους δεν εξαρτάται από το πόσες γυναίκες θα δείξουν στους άλλους ότι έχουν ¨φιλοξενήσει¨στο κρεβάτι τους. Κάποιες γυναίκες θα έβλεπαν ότι η ουσία τους δεν είναι ανάλογη των DOLCE & GABBANA που έχουν στην ντουλάπα τους ή στο πόσο εμφανές είναι το στήθος, η κοιλιά ή οι γλουτοί τους.
¨Μην κρίνεις ίνα μην κριθείς¨, ξέρω.Γι’ αυτό και δεν ασκώ κριτική σε κανέναν. Απλώς, το να κρατήσω μέσα μου αυτά που παρατηρώ και με πληγώνουν ή με προβληματίζουν, είναι πέραν των δυνάμεών μου! Και φυσικά γνωρίζω πολύ καλά ποια από τα προαναφερθέντα είναι παγίδες στις οποίες και εγώ έχω στο παρελθόν πιαστεί. Όμως, καθάρισα εγκαίρως τα γυαλιά μου και ¨είδα¨ καθαρότερα.
Παρά τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου, κατάφερα προ δύο ημερών να βάλω στο DVD player μια ταινία που έχω παρακολουθήσει στο παρελθόν όμως ένιωθα ότι κάτι απ’ αυτά που έχει να δώσει, δεν το έχω απορροφήσει. Μόνο τρεις σκηνές της μου επέτρεψε ο κηνυγός χρόνος να δω αλλά ήταν αρκετές για να μπει το τελευταίο κομμάτι του παζλ που φτιάχναμε οι δυο μας. Πρόκειται για την ταινία ¨Αμελί¨ και το σημείο-κλειδί είναι η στιγμή που ένας ηλικιωμένος άνδρας σβήνει από την ατζέντα με τα τηλέφωνά του το όνομα ενός φίλου απ’ την κηδεία του οποίου μόλις είχε επιστρέψει. Την ημέρα εκείνη με προβλημάτιζε φοβερά η συμπεριφορά ενός ανθρώπου απέναντί μου. Μου έδειξε έντονο ανταγωνισμό για κάτι που ξέρει καλά ότι δεν με απασχολεί να τον/την ανταγωνιστώ. Και το έδειξε με μικρόψυχο τρόπο. Πάτησα το stop στο τηλεκοντρόλ και πριν σηκωθώ είπα αυτό που θα ήθελα να πω και σ’ εσάς. ¨Προς τί τα μίση, οι εχθρότητες και οι κόντρες αγαπητοί? Αφού όλοι στο τέλος θα είμαστε αυτό: ένα σβησμένο όνομα στην τηλεφωνική ατζέντα κάποιου φίλου¨…
Last 5 posts by AnthiPsomiadou
- "Εξαφανιστείτε"... - August 1st, 2010
- Μα πού πήγαν όλοι? - May 9th, 2010
- Ξέρουμε, πάντα ξέρουμε... - February 11th, 2010
- Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
- Dear Santa,... - December 26th, 2009
