Είναι πρωί Παρασκευής και ξυπνώ στην απίστευτη ελληνική πραγματικότητα που πάντα βρίσκει τρόπο να μας εκπλήσσει ακόμα και όταν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο γι’ αυτό. Είναι η μέρα που πρέπει να κάνω επίσκεψη σε κάποιο ΚΕΠ παρέα με την μητέρα μου ώστε να τακτοποιήσουμε μερικά έγγραφα και να κατοχυρωθεί το γνήσιο της υπογραφής μας. Μιλώ μαζί της στο τηλέφωνο και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο συνδυασμό των δραστηριοτήτων μας ώστε να διαχειριστούμε η καθεμία σωστά τον χρόνο της και ταυτόχρονα να διευθετήσουμε και το συγκεκριμένο θέμα. Η μόνη πληροφορία που δεν έχουμε αλλά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε είναι το ωράριο του ΚΕΠ Πειραιά στο οποίο εξυπηρετούσε και τις δύο να βρεθούμε. Και εδώ αρχίζει η κωμωδία.
Καλώ στο 11880 και ζητώ το τηλέφωνο του εν λόγω ΚΕΠ. Μου το δίνουν. Καλώ εκεί. Το μήνυμα έδινε πολλές επιλογές και μπορούσες να πληκτρολογήσεις αριθμό για κάθε διαφορετικό τομέα που αναλάμβανε το ΚΕΠ. Το δικό μου ενδιαφέρον εστιαζόταν στο ωράριο άρα, μπορούσε να με βοηθήσει οποιοδήποτε τμήμα. Επιλέγω ένα από αυτά και αμέσως ακούω ότι το συγκεκριμένο τμήμα εκείνη την στιγμή είχε όλους τους υπαλλήλους του απασχολημένους. Μάλιστα. Κλείνω. Σε δέκα λεπτά, επαναλαμβάνω την κλήση και επιλέγω το ίδιο. Το μήνυμα επιμένει. Κλείνω και ξανακαλώ με το σκεπτικό ότι κάποιο άλλο τμήμα ίσως να είναι πιο χαλαρό. Επιλέγω λοιπόν άλλον αριθμό. Το μήνυμα είναι ίδιο. Επίτηδες κλείνω και κάνω ξανά την κλήση πατώντας άλλη επιλογή. Το μήνυμα ίδιο. Έκανα ακριβώς την ίδια κίνηση με το εσωτερικό κάθε τμήματος αλλά όλα έδειχναν ότι οι πάντες ήταν απασχολημένοι με κάποια υπόθεση συμπολίτη μου και δεν μπορούσαν να μου απαντήσουν. Ωστόσο, οι δουλειές μου έτρεχαν, η μέρα προχωρούσε αλλά εγώ δεν ήξερα ποιο χρονικό περιθώριο είχα να προλάβω την επείγουσα επίσκεψή μου στο ΚΕΠ.
Για να κάνω την μεγάλη ιστορία μικρή, μετά από σαράντα λεπτά, τηλεφώνησα ξανά με όλα τα εσωτερικά νούμερα [τηλεφωνικά νούμερα ή ίσως όχι μόνο] να είναι απασχολημένα. Είχα μάθει το μηνυματάκι απ’ έξω κι ανακατωτά. Αποφάσισα να δράσω. Επικοινώνησα με την μητέρα μου και της είπα να ξεκινήσει προς τα εκεί. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου με την θλιβερή διαπίστωση ότι είμαι ένας Έλληνας πολίτης που δεν μπορώ να έχω μία απλή επικοινωνία με ένα –τι ειρωνεία για το όνομά του- ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Μα ποια εξυπηρέτηση αγαπητοί? Σας ψάχνω και δεν σας βρίσκω! Ούτε για να βεβαιωθώ για το ωράριό σας! Το αποκορύφωμα δε της απίστευτης κωμωδίας που σε τραγωδία είχε εξελιχθεί, ήταν αυτό που αντίκρισα φτάνοντας. Μπαίνω, το βλέμμα μου κάνει μια κυκλική βόλτα στον χώρο και διαπιστώνει ότι σχεδόν όλα τα γραφεία είναι άδεια. Η πρώτη ατάκα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή του Σπύρου Παπαδόπουλου στους ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ. «Τι έγινε ρε παιδιά»? Προχώρησα και κάθισα σε μια καρέκλα στο κέντρο. Μόλις τέσσερις υπάλληλοι βρίσκονταν εκεί και είχαν κάνει «πηγαδάκι» γελώντας και κουτσομπολεύοντας κάποια απούσα προϊσταμένη-αν κατάλαβα καλά. Για δέκα λεπτά δεν μου έδωσε κανείς σημασία. Ήμουν ένας αόρατος πολίτης στο ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Απίστευτο, κι όμως ελληνικό!
Έμεινα εκεί βυθισμένη στις σκέψεις μου. Θυμήθηκα το ηχητικό μήνυμα που έλεγε ότι όλα τα τμήματα ήταν μη διαθέσιμα. Προφανώς και εκείνη την στιγμή κάποιος άλλος συμπολίτης μου άκουγε ακριβώς το ίδιο στο τηλέφωνο. Το ειρμό μου διέκοψε μια κυρία που μπήκε βιαστικά αλλά σταμάτησε απότομα κάνοντας με το βλέμμα την ίδια «βόλτα» που νωρίτερα είχαν κάνει τα δικά μου μάτια. Τρεις υπάλληλοι είχαν πια απομείνει. Κατέληξε να με κοιτά και το πρόσωπό της φώναζε «μα καλά, πού πήγαν όλοι»?
Last 5 posts by AnthiPsomiadou
- "Εξαφανιστείτε"... - August 1st, 2010
- Ξέρουμε, πάντα ξέρουμε... - February 11th, 2010
- Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
- Dear Santa,... - December 26th, 2009
- Έχω = είμαι - December 14th, 2009
