Μερικές φορές ακόμα και οι εμείς οι της αέναης αυτοανάλυσης, δεν μπορούμε να παραδεχτούμε κάποια πράγματα που συμβαίνουν μέσα μας. Είναι δύσκολο να στήσουμε τον εαυτό μας στον τοίχο και να του πούμε την αλήθεια. Όμως ακόμα κι αν δεν το πούμε δυνατά, μέσα μας ξέρουμε. Πάντα ξέρουμε. Απλώς δεν είμαστε έτοιμοι να το συνειδητοποιήσουμε και διαλέγουμε την εύκολη λύση του στρουθοκαμηλισμού. Το κεφάλι μέσα στην άμμο και όλα μέλι γάλα. Έρχεται όμως μια στιγμή, που μια φράση , μια σκέψη, ένα γεγονός, μας κάνουν να δούμε τόσο καθαρά μπροστά μας την αλήθεια, που αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν πολύ κουτό να νομίζουμε πως μπορούμε να κρύψουμε τον όγκο ολόκληρου του σώματός μας πίσω απ’ το λεπτό μας δαχτυλάκι.
Βρίσκομαι και πάλι-για λίγες μέρες μόνο- στο πατρικό μου σπίτι[που στην περίπτωσή μου είναι «μητρικό»-ας αποτίσω φόρο τιμής εκεί που πρέπει, αφού ο βιολογικός μου πατέρας δεν μου έχει προσφέρει ποτέ τίποτα]. Μία απ’ τις ταινίες που αγαπώ, το “all that jazz”, που αρχικά ήταν θεατρικό μιούζικαλ, ζωντανεύει ξανά στην οθόνη της τηλεόρασής μου. Μπήκε στο dvd player μόνο γιατί θέλησα να θυμηθώ το στιγμιότυπο που μου έδωσε πριν από λίγα χρόνια την αφορμή να «δω καθαρά» κάτι σ’ εμένα και να το γράψω εξομολογητικά σε δυο απλές προτάσεις. Κρατώ στα χέρια μου ένα σημειωματάριό μου σε μια σελίδα του οποίου δεσπόζει μια παλιά διαπίστωσή μου σχετικά με τον εαυτό μου. Απλή, ρητή, κατηγορηματική. Χωρίς ίχνος δικαιολογίας του σκεπτικού που οδήγησε στο συμπέρασμα. Δεν χρειάζεται. Ξέρουμε. Κατά βάθος πάντα ξέρουμε!
Στην σελίδα έγραφα: “Στην ταινία «all that jazz» κάπου στις τελευταίες σκηνές, ένας απ’ τους χαρακτήρες λέει στον πρωταγωνιστή κάτι που νιώθω ότι θα μπορούσε να έχει δέκτη εμένα «Ξέρω τι σε απασχολεί, τι είναι αυτό που υπάρχει μέσα σου και σε βασανίζει. Ο φρικτός φόβος ότι είσαι ένα συνηθισμένο άτομο, τίποτα το ξεχωριστό».
Ξέρω την αξία της απλότητας του να είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήταν υπεροπτικός ο τρόπος σκέψης όταν το έγραφα. Γνωρίζω επίσης ποια είναι η προσωπικότητά μου και πώς να διατηρώ σε φυσιολογικό επίπεδο τον δείκτη αυτοεκτίμησής μου άρα, ούτε ανασφάλεια ήταν. Μην βιαστείτε αγαπημένοι φίλοι. Έχω μελετήσει αυτές τις εκδοχές. Τι ήταν λοιπόν Ανθή? Μόνο όσοι έχουν αισθανθεί το ίδιο ξέρουν τι εννοώ ακριβώς. Και ας μην το παραδέχονται πάντα. Όμως το ξέρουν. Μέσα μας πάντα ξέρουμε!
Last 5 posts by AnthiPsomiadou
- "Εξαφανιστείτε"... - August 1st, 2010
- Μα πού πήγαν όλοι? - May 9th, 2010
- Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
- Dear Santa,... - December 26th, 2009
- Έχω = είμαι - December 14th, 2009
