Όταν ο Καβάφης έγραφε την ¨πόλη¨, ήξερε πάρα πολύ καλά τι έλεγε. Δεν φταίνε οι εξωτερικοί παράγοντες για αυτό που αισθανόμαστε. Το μέσα μας. Αυτό τα ρυθμίζει όλα. Όσο και αν απομακρυνθείς από αυτό που νομίζεις ότι σε στεναχωρεί, αν δεν έχεις ¨δουλέψει¨ πραγματικά μέσα σου την ρίζα της κατάστασης, αυτή θα ξαναφυτρώσει όπου και αν πας. ¨Η πόλη θα σ’ ακολουθεί¨, έγραψε ο ποιητής. Κάπως έτσι ένιωθα εδώ και ώρα για το δωμάτιο στο οποίο βρίσκομαι. Με έπνιγε. Αλλά μετά πήγα και σε άλλο, κάθισα και στο μπαλκόνι, πήγα και περίπατο αλλά το αποτέλεσμα μηδενικό. Μα ήμουν τόσο κουτή! Όλες αυτές τις ώρες, έπαιρνα το ¨πνίξιμο¨ μαζί μου! Γίνεται να σταματήσουν να σου μυρίζουν τα σκουπίδια επειδή πηγαίνεις από στενό σε στενό, από τετράγωνο σε τετράγωνο, από γειτονιά σε γειτονιά? Πώς? Αφού τα κρατάς συνέχεια στα χέρια σου! Πρέπει πρώτα να τα πετάξεις!
Να ‘μαι λοιπόν εδώ, μπροστά σ’ ένα άψυχο-ακίνητο μηχάνημα που τόσα μπορεί να ¨κινήσει¨, να προσπαθώ να εξωτερικεύσω κάτι απ’ αυτό το πνίξιμο, μήπως και αισθανθεί η ψυχή ελαφρώς ελαφρύτερη! Ελαφρώς. Εντελώς αποκλείεται. Δεν είναι αυτή η στιγμή που θα βρεθεί η ρίζα της κατάστασης. Το νιώθω. Αν και, μεταξύ μας, μερικές φορές πιστεύω ότι την γνωρίζω καλά αλλά ξέρετε πώς είναι η ανθρώπινη φύση. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ή ελπίζουμε ότι κάτι άλλο είναι και συνεχίζουμε να ψάχνουμε μέσα μας μέχρι που, ορισμένοι από εμάς, χανόμαστε στο ψάξιμο.
Λοιπόν, κάποιος μου είπε προ ολίγου στο τηλέφωνο ότι συζεί με μια γυναίκα και δεν είναι ερωτευμένος μαζί της. Δεν ξέρει τι ακριβώς αισθάνεται. Την εκτιμά, την συμπαθεί και έχει να πάρει πράγματα από την προσωπικότητά της αλλά ως εκεί. Και δεν είναι ευτυχισμένος. Αλήθεια, πώς το κάνει αυτό ένας άθρωπος? Πώς συζείς μόνο και μόνο επειδή εκτιμάς και συμπαθείς κάποιον? Αν αυτά ήταν τα κριτήρια για να συμβιώσουν δύο άτομα που αποτελούν ζευγάρι αγαπητέ, τότε ειλικρινά η συγκατοίκηση θα ήταν μια πολύ απλή υπόθεση για τους περισσότερους! Εκτιμώ, συμπαθώ και έχω να κερδίσω από αυτή την προσωπικότητα. Άκου να δεις!
Εγώ πάντως, συζώ με έναν άντρα και τον νοιάζομαι, μ’ αρέσει να τον φροντίζω, να συζητάμε, να κάνουμε πράγματα μαζί, να φιλοσοφούμε την μια στιγμή και να γελάμε αμέριμνα την άλλη, να πηγαίνουμε μαζί διακοπές, να αλληλοϋποστηριζόμαστε στα δύσκολα, να χαιρόμαστε μαζί τα καλά, να προσπαθούμε να μάθουμε ο ένας τον άλλο, να βρούμε μια ισορροπία ζώντας μέσα στην σχέση αλλά μη ξεχνώντας να διατηρήσουμε την μοναδικότητά μας και πολλά πολλά άλλα…Ναι, επιπροσθέτως, τον εκτιμώ αλλά δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος για να θέλω να ζω μαζί του! Αν είναι δυνατόν! Σύμφωνα με αυτή την νοοτροπία, μπορώ να συμβιώσω και με τον Νίκο Χατζηνικολάου γιατί …τον εκτιμώ, τον συμπαθώ και έχω να κερδίσω από την προσωπικότητά του!
Με αυτές και αμέτρητες άλλες σκέψεις, άγγιξα προ δευτερολέπτων τα όρια της αγανάκτησής μου αλλά, ούτως ή άλλως, το ζήτημα δεν εξαντλείται εδώ και ούτε αυτό τον σκοπό είχα. Ήταν απλώς ένα ξέσπασμα – αντικαταστάτης της συζήτησης που με κανέναν φίλο δεν μπορώ να κάνω.
Παρ’ όλα αυτά, το γράψιμο έκανε για μία ακόμα φορά το θαύμα του. Η ψυχή είναι ελαφρώς ελαφρύτερη.
Last 5 posts by AnthiPsomiadou
- "Εξαφανιστείτε"... - August 1st, 2010
- Μα πού πήγαν όλοι? - May 9th, 2010
- Ξέρουμε, πάντα ξέρουμε... - February 11th, 2010
- Η γιαγιά μου έχει πάλι δίκιο... - January 6th, 2010
- Dear Santa,... - December 26th, 2009
