Κι όταν σου έλεγα να σιωπήσεις , ήταν γιατί ήθελα να ακούσεις πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου όταν βρισκόμουν κοντά σου, και τα αστέρια έτρεμαν από τους χτύπους. Μα δεν σου άρεσε..Δεν το άντεχες…μπορεί και να το μισούσες….δεν ξέρω….Ήταν αρκετή μια σου λέξη να τα τελειώσει όλα…και ύστερα ησυχία….τα αστέρια στέκονταν ακίνητα και έβλεπαν..και εσύ δεν ήσουν ποτέ εδώ. Τα μάτια μου γεμάτα θλίψη κάθε φορά που συναντούν το κενό που έχει αφήσει η απουσία σου..Τα δάκρυά μου φτάνουν για να συγκινήσουν το φεγγάρι..και καθως ξημερώνει αποσύρεται σιγα σιγά για να μην το δω που κλαίει..Αχ μια στιγμή να πλάγιαζα με την καρδιά σου..αλλά εσένα σ’άρεσε η βροχή και η συννεφιά..η βροχή των μάτιων μου σε συγκινούσε..η συννεφιά της ραγισμένης καρδιάς μου σε γοήτευε..Ποτέ όμως δεν την είχες δικιά σου. Αναπολώ και τις χαμένες ώρες πάνω από το κορμί σου μετανιώνω, τα κρύα πρωινά να σε περιμένω τα μισώ, ανούσιες συζητήσεις που ποτέ δεν οδήγησαν κάπου….όλα ήταν λουσμένα στο αίμα…οι τόσες πληγές που μου είχες χαρίσει άφηναν πίσω πάντα ίχνη….ήταν δύσκολο να σου κρυφτώ…και εσύ πάντα θα με έβρισκες για να με πληγώνεις περισσότερο. Να ξέρεις όμως πως το αίμα πάντα, κάποια στιγμή τελειώνει…γιαυτό και με έχασες.
