Έρχονται στιγμές στην ζωή μας που εμείς οι ίδιοι καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε ακινησία…σχεδόν σε πλήρη αναπηρία…Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν ανήμποροι να κάνουμε έστω κι ένα μικρό βηματάκι μπροστά!Τι φοβόμαστε άραγε?Ότι θα πέσουμε ξανά?Η ότι αυτό που μας δένει με το παρελθόν μπορεί να ξαναγυρίσει?
Πρέπει να λάβουμε κάποιες σοβαρές αποφάσεις και να διαλέξουμε το μονοπάτι μας..πρέπει να προχωρήσουμε…και όταν προχωράμε πάμε πάντα μπροστά ποτέ πίσω!Ποιές είναι οι επιλογές μας ,λοιπόν?Να στεκόμαστε σαν αγάλματα περιμένοντας να γίνουν όλα όπως παλιά?Γιατί τόσο όμορφα όπως ήταν τότε δεν πρόκειται να ξαναγίνουν ποτέ!Και συ απλά θα χάσκεις βλέποντας όλους να προχωρούν μπροστά..θα τους κοιτάς να απομακρύνονται και στο τέλος να χάνονται από τα μάτια σου…και συ θα μένεις εκεί..πάντα στο ίδιο σημείο..μόνος…και ξεχασμένος…απ’ολους…κι απ’όλα!
Γιατί διαλέγουμε να βασανίζουμε τον εαυτό μας?Γιατί ενώ ξέρουμε πως αυτός που φεύγει δεν πρόκειται να γυρίσει να σου ρίξει ούτε ένα βλέμμα εμείς ελπίζουμε σε ένα θαύμα…στο θαύμα που ακόμα και μεις ξέρουμε πως δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ…Η ελπίδα λένε πεθαίνει πάντα τελευταία..και κάπως έτσι πεθαίνουμε και μεις μαζί της!Μην περιμένεις άδικα..δεν θα αλλάξει τίποτα..ποτέ!Όσο κι αν το θες,όσο κι αν το ελπίζεις,όσο κι αν τα βράδια προσεύχεσαι κρυφά με δάκρυα στα μάτια…ότι έφυγε το χεις χάσει…δεν θα είναι πια ποτέ ξανά δικό σου…κι εσύ δεν θα ‘σαι πια ποτέ ο ίδιος!
Η δύναμη βρίσκεται μέσα μας,στην ανάγκη για ζωή,στην ανάγκη να πάρεις όσα στερήθηκες,στην ανάγκη του εγωϊσμου μας!Ψάξε να βρείς αυτή την κινητήρια δύναμη που θα σε βγάλει από το λήθαργο που έχεις πέσει!Ψάξε και θα την βρείς!Τα πρώτα σου βήματα θα είναι αβέβαια…μικρά και διστακτικά…μόλις όμως αναθαρρύσεις λίγο θα θες να φύγεις τρέχωντας…Γιατί πόσο πια να αντέξεις να πονάς τον εαυτό σου?Όσο κι αν θεωρήσεις πως αυτό που σε κρατά καθηλωμένο αξίζει πραγματικά τα πάντα και την οιανδήποτε θυσία…δεν γίνεται να αυτοκαταστρέφεσαι πια!Έφτασε η ώρα να ανοίξεις τα μάτια σου και να ζήσεις την ζωή σου,όχι να την παρατηρείς απλά να περνά μπροστά από τα μάτια σου.
Είναι μια δύσκολη απόφαση…σε πονάει και μόνο η σκέψη πως θα πρέπει να παραδεχτείς ότι τόσο καιρό που περίμενες πήγε στα χαμένα..σε πονάει η σκέψη να παραιτηθείς από κάτι που πίστευες πως μπορούσες να κερδίσεις αν πάλευες λίγο ακόμα!Μα όσο και να παλέψεις η μάχη γίνεται μέσα σου και μόνο.Τίποτα δεν θα κερδίσεις…όταν κάποιος δεν είναι ικανός να δει τι αξίζεις δεν θα το καταλάβει ποτέ…δεν θα εκτιμήσει ποτέ αυτό το ερείπιο που άφησε πίσω του,το οποίο αγωνίζεται να ζήσει έστω και λίγες στιγμές του παρελθόντος.Αφησε ,λοιπόν, το παρελθόν σου να φύγει μαζί κι αυτό που σε δένει μαζί του…Απελευθέρωσε το…άστο να φύγει μακριά σου,αυτό θέλει,αυτό ήθελε πάντα!
Ζήσε την ζωή σου,το τώρα,το αύριο…Ζήσε…
Υ.Γ. : Ένα συνονθύλευμα σκέψεων και προσωπικών εμπειριών…Το τραγούδι που ακολουθεί με συντρόφευε καθ’όλη την διάρκεια της συγγραφής μου…αυτά τα λιγοστά λόγια που συμπυκνώνουν τις χιλιάδες σκέψεις μου!
Last 5 posts by tiaki
- 10 Ομορφιές της ζωής...κι ένα τραγούδι... - February 24th, 2010
- Σκόρπιες λέξεις...σκόρπιες σκέψεις.... - January 30th, 2010
- Στο ολόγιομο φεγγάρι που βλέπω την μορφή του... - October 4th, 2009