Πριν από χρόνια, είχαν κολλήσει στο μυαλό μου τρεις βασικοί φόβοι. Για την ακρίβεια, ένας ήταν ο φόβος αλλά τρεις οι διακλαδώσεις του. Η βασική εμμονή ήταν ότι θα πεθάνω νωρίς και οι τρεις υποκατηγορίες φόβου: ότι δεν θα προλάβω να γίνω ηθοποιός [αυτή την πετριά είχα φάει τότε], ότι δεν θα προλάβω να βιώσω πολλές εμπειρίες και ότι δεν θα προλάβω να διαβάσω πολλά βιβλία. Τα δύο πρώτα δεν είναι της παρούσης να τα αναλύσω αλλά όσον αφορά στα βιβλία, συνεχίζω να διαβάζω μανιωδώς [ακόμα και με κόστος σε ύπνο] με μια διάθεση απέναντι στον Χάρο «θα σου δείξω εγώ που ήθελες να με πάρεις νωρίς και να μην προλάβω να εμπλουτίσω τον πνευματικό μου κόσμο»! Το καλοκαίρι είναι ακόμα καλύτερη περίοδος να τον εκδικηθώ προκαταβολικά[που έχει το θράσος να βγαίνει παγανιά χωρίς να ρωτά αν είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε] καθώς υπάρχει λίγο περισσότερος χρόνος για διάβασμα.

Έχοντας ήδη ολοκληρώσει την ανάγνωση τριών βιβλίων από τις αρχές Ιουνίου έως τώρα, βρίσκομαι μιάμιση μέρα πριν, στο μπαλκόνι της κρεβατοκάμαράς μου με τον ήλιο να δύει και την ευτυχία μου που έχω λίγο ελεύθερο χρόνο να έχει χτυπήσει κόκκινο, να έχω μπροστά μου την «ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ». Συγγραφέας η CHEVY STEVENS [αν δεν κάνω λάθος, αυτό δεν είναι το αληθινό της όνομα]. Ο πρωτότυπος –προ μετάφρασης- τίτλος του βιβλίου είναι «STILL MISSING». Το βιβλίο το είδα να προτείνεται σε μια εφημερίδα και ένα περιοδικό. Η υπόθεση μύριζε μυστήριο και η διάθεσή μου χρειαζόταν κάτι τέτοιο αυτές τις μέρες, γι’ αυτό και το αγόρασα. Αυτό όμως που κέρδισα διαβάζοντάς το [το ολοκλήρωσα σε 1 ½ μέρα] ήταν κάτι παραπάνω από την ικανοποίηση της δίψας μου για μια σκοτεινή ιστορία εξαφάνισης. Πόσο μπορεί να σε εκπλήξει ένα βιβλίο! Πώς μπορεί ένας συγγραφέας να ανατρέψει αυτό που περίμενες ή να δώσει και μια άλλη –πολύ πιο βαθειά – διάσταση σε κάτι που φάνταζε απλώς μια προσπάθεια να γίνει κάποια η επόμενη Αγκάθα Κρίστυ! Είναι σαν κάποιος να σου έχει λίγο πολύ μαρτυρήσει το δώρο που θα σου κάνει αλλά τελευταία στιγμή αλλάζει γνώμη και όταν εσύ ανοίγεις το περιτύλιγμα και νομίζεις πως ξέρεις ποια θα είναι η …kinder έκπληξη, αντικρίζεις κάτι άλλο- πιο δυνατό και πιο μεγάλο!

Δεν θα πω περισσότερα πράγματα για την υπόθεση ή το πώς καταφέρνει μια νέα γυναίκα και νέα συγγραφέας να μας δώσει ανοιχτά μπροστά μας μια ολόκληρη πορεία αναγέννησης ψυχής μιας γυναίκας εμπλουτίζοντας όλο αυτό με πολλές δόσεις και μυστηρίου αλλά και χιούμορ και έναν πρωτότυπο τρόπο εξιστόρησης. Αξίζει να τα δείτε με δικά της λόγια!

Απλώς διαβάστε το!

Είναι πρωί Παρασκευής και ξυπνώ στην απίστευτη ελληνική πραγματικότητα που πάντα βρίσκει τρόπο να μας εκπλήσσει ακόμα και όταν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο γι’ αυτό. Είναι η μέρα που πρέπει να κάνω επίσκεψη σε κάποιο ΚΕΠ παρέα με την μητέρα μου ώστε να τακτοποιήσουμε μερικά έγγραφα και να κατοχυρωθεί το γνήσιο της υπογραφής μας. Μιλώ μαζί της στο τηλέφωνο και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο συνδυασμό των δραστηριοτήτων μας ώστε να διαχειριστούμε η καθεμία σωστά τον χρόνο της και ταυτόχρονα να διευθετήσουμε και το συγκεκριμένο θέμα. Η μόνη πληροφορία που δεν έχουμε αλλά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε είναι το ωράριο του ΚΕΠ Πειραιά στο οποίο εξυπηρετούσε και τις δύο να βρεθούμε. Και εδώ αρχίζει η κωμωδία.
Καλώ στο 11880 και ζητώ το τηλέφωνο του εν λόγω ΚΕΠ. Μου το δίνουν. Καλώ εκεί. Το μήνυμα έδινε πολλές επιλογές και μπορούσες να πληκτρολογήσεις αριθμό για κάθε διαφορετικό τομέα που αναλάμβανε το ΚΕΠ. Το δικό μου ενδιαφέρον εστιαζόταν στο ωράριο άρα, μπορούσε να με βοηθήσει οποιοδήποτε τμήμα. Επιλέγω ένα από αυτά και αμέσως ακούω ότι το συγκεκριμένο τμήμα εκείνη την στιγμή είχε όλους τους υπαλλήλους του απασχολημένους. Μάλιστα. Κλείνω. Σε δέκα λεπτά, επαναλαμβάνω την κλήση και επιλέγω το ίδιο. Το μήνυμα επιμένει. Κλείνω και ξανακαλώ με το σκεπτικό ότι κάποιο άλλο τμήμα ίσως να είναι πιο χαλαρό. Επιλέγω λοιπόν άλλον αριθμό. Το μήνυμα είναι ίδιο. Επίτηδες κλείνω και κάνω ξανά την κλήση πατώντας άλλη επιλογή. Το μήνυμα ίδιο. Έκανα ακριβώς την ίδια κίνηση με το εσωτερικό κάθε τμήματος αλλά όλα έδειχναν ότι οι πάντες ήταν απασχολημένοι με κάποια υπόθεση συμπολίτη μου και δεν μπορούσαν να μου απαντήσουν. Ωστόσο, οι δουλειές μου έτρεχαν, η μέρα προχωρούσε αλλά εγώ δεν ήξερα ποιο χρονικό περιθώριο είχα να προλάβω την επείγουσα επίσκεψή μου στο ΚΕΠ.
Για να κάνω την μεγάλη ιστορία μικρή, μετά από σαράντα λεπτά, τηλεφώνησα ξανά με όλα τα εσωτερικά νούμερα [τηλεφωνικά νούμερα ή ίσως όχι μόνο] να είναι απασχολημένα. Είχα μάθει το μηνυματάκι απ’ έξω κι ανακατωτά. Αποφάσισα να δράσω. Επικοινώνησα με την μητέρα μου και της είπα να ξεκινήσει προς τα εκεί. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου με την θλιβερή διαπίστωση ότι είμαι ένας Έλληνας πολίτης που δεν μπορώ να έχω μία απλή επικοινωνία με ένα –τι ειρωνεία για το όνομά του- ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Μα ποια εξυπηρέτηση αγαπητοί? Σας ψάχνω και δεν σας βρίσκω! Ούτε για να βεβαιωθώ για το ωράριό σας! Το αποκορύφωμα δε της απίστευτης κωμωδίας που σε τραγωδία είχε εξελιχθεί, ήταν αυτό που αντίκρισα φτάνοντας. Μπαίνω, το βλέμμα μου κάνει μια κυκλική βόλτα στον χώρο και διαπιστώνει ότι σχεδόν όλα τα γραφεία είναι άδεια. Η πρώτη ατάκα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή του Σπύρου Παπαδόπουλου στους ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ. «Τι έγινε ρε παιδιά»? Προχώρησα και κάθισα σε μια καρέκλα στο κέντρο. Μόλις τέσσερις υπάλληλοι βρίσκονταν εκεί και είχαν κάνει «πηγαδάκι» γελώντας και κουτσομπολεύοντας κάποια απούσα προϊσταμένη-αν κατάλαβα καλά. Για δέκα λεπτά δεν μου έδωσε κανείς σημασία. Ήμουν ένας αόρατος πολίτης στο ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Απίστευτο, κι όμως ελληνικό!
Έμεινα εκεί βυθισμένη στις σκέψεις μου. Θυμήθηκα το ηχητικό μήνυμα που έλεγε ότι όλα τα τμήματα ήταν μη διαθέσιμα. Προφανώς και εκείνη την στιγμή κάποιος άλλος συμπολίτης μου άκουγε ακριβώς το ίδιο στο τηλέφωνο. Το ειρμό μου διέκοψε μια κυρία που μπήκε βιαστικά αλλά σταμάτησε απότομα κάνοντας με το βλέμμα την ίδια «βόλτα» που νωρίτερα είχαν κάνει τα δικά μου μάτια. Τρεις υπάλληλοι είχαν πια απομείνει. Κατέληξε να με κοιτά και το πρόσωπό της φώναζε «μα καλά, πού πήγαν όλοι»?

1) Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου που περνούν ανάμεσα από τα βλέφαρα και σε ξυπνούν…Μια καινούργια μέρα ξεκινά και σε περιμένει να την ζήσεις…

2)Το νερό που τρέχει στο πρόσωπο σου….Πηγή αναζωογόνησης  και φρεσκάδας…

3)Ο αγέρας που μπαίνει στα πνευμόνια και μας χαρίζει ζωή…

4)Το απαλό χάδι τρυφερότητας από τον άνθρωπο που αγαπάς και σ’αγαπάει…

5)Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού…

6)Ο καθαρός καταγάλανος ουρανός…που ακόμα και με τις συννεφιές του μοιάζει μαγικός…

7)Το φως του φεγγαριού…που κάνει τα πάντα να δείχνουν ομορφότερα…

8)Η φουρτουνιασμένη θάλασσα…κάθε κύμα της και μια ιστορία…ένας καημός…

9)Το φιλί της μάνας….αναντικατάστατο βάλσαμο…

10)O πόνος της αγάπης…..ναι,είναι όμορφος…πονάει γλυκά…

Να είμαστε ευγνώμονες που τα έχουμε όλα αυτά…που μας χαρίζονται τις περισσότερες φορές απλόχερα…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον δημιουργό μας για όσας μας έδωσε…μικρά και ασήμαντα στα μάτια μας…αλλά τόσο σημαντικά για ολόκληρη την ζωή μας…Είμαστε ευλογημένοι όσοι τα έχουμε ζήσει όλα αυτα…

Ευανθία Ρεμπούτσικα – Το αστέρι κι η ευχή

ΩΡΑ 8.30 π.μ. Είναι 6 Ιανουαρίου και πολλοί πιστοί ανά την χώρα, προσέρχονται με κατάνυξη στους ναούς για να θυμηθούν και να τιμήσουν την ημέρα που τα νερά του Ιορδάνη ποταμού βίωσαν την πρώτη τους επαφή με το σώμα του Χριστού. Ανάμεσά τους και εγώ. Αρκετές ώρες αργότερα, και ενώ η μέρα εκπνέει, ποικίλα τα συναισθήματα, πολλές εικόνες καταγεγραμμένες στον νου μου και μία όμορφη αίσθηση γαλήνης.

Η σχέση μου με την θρησκεία και την εκκλησία έχει πολλά κεφάλαια και στάδια και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να την αναλύσω. Για ένα όμως είμαι υπερήφανη. Την εποχή που αισθανόμουν ότι δεν ήθελα να βρεθώ στην εκκλησία, δεν πήγαινα και είχα το θάρρος να απαντήσω σε όσους με κατέκριναν. Όταν το νιώθω πραγματικά, τότε είμαι εκεί. Ποτέ τυπικά, ποτέ απλώς για να φανώ. Σήμερα το πρωί λοιπόν βρέθηκα σε μια εκκλησία και παρακολούθησα την λειτουργία. Κατόπιν, γέμισα με αγιασμό το μπουκαλάκι μου και ακολούθησα την παράδοση παραβρισκόμενη στην τελετή ρίψης και ανάδυσης του σταυρού.

Αυτό που πάντα αγαπώ και ευχαριστιέμαι να κάνω όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, είναι να τους παρατηρώ. Είναι απίστευτο το υλικό που σου προσφέρουν και φοβερό το πόσα πολλά πράγματα μπορεί κανείς να μάθει ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό όταν παρατηρεί τους άλλους σε στιγμές που δεν το ξέρουν. Βέβαια, αυτό είναι κάτι που ακόμη και αν δεν μου προσέφερε ευχαρίστηση, πάλι θα το έκανα, αφού είναι φυσικό μου, γίνεται πλέον από μόνο του. Στο ίδιο σπορ επιδόθηκα και σήμερα κατά τις ώρες παραμονής μου στην εκκλησία. Και όχι, μην βιαστεί το μυαλό να ρωτήσει «και πώς πρόσεχες την λειτουργία αν κοιτούσες συνέχεια τους άλλους»? Πίστεψέ με, καχύποπτε νου, όταν αυτό το χαρακτηριστικό είναι φυσικό σου, δεν χρειάζεσαι παρά λίγα λεπτά στην διάρκεια ωρών για να αντιληφθείς κάποια πράγματα που διαδραματίζονται τριγύρω.

Ανάμεσα στα πολύ όμορφα που βίωσα εκεί, δεν έλειψε και η διαπίστωση ότι η ανθρώπινη φύση είναι μερικές φορές τόσο δύσκολο να ξεφύγει από χαζές συμπεριφορές. Γύρω στις δέκα και κάτι λοιπόν, κατέφθασαν ολόφρεσκοι και ξεκούραστοι οι επίσημοι της πόλης. Συνοδεύτηκαν από παπά στις μπροστινές θέσεις. Οι κυρίες των κυρίων με οκτώ τόνους χρυσάφι σε αυτιά, λαιμό και δάχτυλα και φυσικά γούνα. Οι κύριοι κουστουμαρισμένοι και εντελώς κουρδισμένοι στην συμπεριφορά. Αρκετοί απ’ αυτούς, είχαν ζωγραφισμένη στο βλέμμα την φράση «άντε να γίνει κι αυτό να τελειώνουμε και σήμερα, τι τα ήθελα εγώ τα δημαρχιλίκια» και άλλα παρόμοια. Το αποκορύφωμα δε, ήταν ότι κάθε τόσο ένας απ’ αυτούς ή κάποιος άσχετος, φωτογράφιζε όλη την ομάδα κάνοντάς με να σκεφτώ ότι η φωτό θα βρεθεί σε κάποιο τοπικό έντυπο με την λεζάντα «το ‘παρών’ έδωσαν στην λειτουργία φυσικά ο …κος τάδε, ο δείνα κ.λπ.». Το ότι ήρθαν στα τελευταία σαράντα λεπτά και μιλούσαν και αρκετά συχνά μεταξύ τους, είναι λεπτομέρειες που απλώς δεν θα χωρέσουν στην λεζάντα.

Είδα ανθρώπους που ήταν εκεί χωρίς να ξέρουν ακριβώς τον λόγο. Άλλους που δεν έχασαν καμία εξέλιξη, άφιξη, κουτσομπολιό, ποιος ήρθε με ποια-τι φορά η τάδε και άλλα …ουσιαστικά πράγματα, καθώς θα έπρεπε να δώσουν ραπόρτο μετά την επιστροφή τους στο σημείο συγκέντρωσης της γειτονιάς τους, πχ ψιλικατζίδικο κ.λπ. Κάποιοι έψελναν παράλληλα με τους ρασοφόρους αλλά δεν γνωρίζουν σχεδόν καμία λέξη από το κείμενο της λειτουργίας. Άλλοι βαριούνταν αλλά τους είχε «κουβαλήσει» κάποιος δικός τους πιεστικά. Παιδάκια στριμωγμένα στο πλήθος, να αισθάνονται πνιγμένα καθώς είναι πιο κοντά σε ύψος απ’ τους υπόλοιπους, σε αναμονή της θείας κοινωνίας για την οποία νήστεψαν κατόπιν πιέσεως. Άνθρωποι περιποιημένοι και άλλοι ατημέλητοι. Άνθρωποι χαρούμενοι και άλλοι θλιμμένοι. Άνθρωποι πραγματικά παρόντες και άλλοι μόνο σώματι. Άνθρωποι συμμετέχοντες και άλλοι απλώς παραβρισκόμενοι. Άνθρωποι άπλυτοι που μύριζαν και μας ταλάνιζαν και λόγω ανύπαρκτου εξαερισμού. Ποικιλία συμπεριφορών και ενέργειας στο πλήθος αλλά το ίδιο και μεταξύ των ρασοφόρων. Κάποιοι απ’ αυτούς το βίωναν πραγματικά ενώ άλλοι τυπικά και διαδικαστικά.

Έτσι κύλισαν ώρες αρκετές. Είχα την ευκαιρία να σκεφτώ, να ακούσω επί της ουσίας λόγια της λειτουργίας, να αισθανθώ κάποια από αυτά, να συγκινηθώ και να ευφρανθώ! Ό,τι και αν υπέπεσε στην αντίληψή μου λοιπόν στο διάστημα αυτό, όλα τα αρνητικά έσβησαν όταν, σε μια στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης και επαφής με όμορφα λόγια της λειτουργίας, θυμήθηκα στιγμιαία κάτι που έλεγε η γιαγιά μου. «Μην κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι με την θρησκεία. Μην τους κρίνεις αν πάνε στην εκκλησία χωρίς να το εννοούν. Εσύ κάνε αυτό που είναι να κάνεις και όλοι κάποια στιγμή θα βρούνε τον δρόμο τους». Και είχε δίκιο. Για ακόμα μία φορά.

Εκτός από την καθημερινή δολοφονία της ελληνικής γλώσσας, κάποιοι προφανώς αποφάσισαν να λειτουργήσουν το ίδιο εγκληματικά και εναντίον της ελληνικής γραμματικής. Δυο ρήματα που σημαίνουν κάτι εντελώς διαφορετικό, έχουν κατά έναν περίεργο τρόπο εξισωθεί. Και ενώ όλοι το γνωρίζουμε, προσποιούμαστε ότι δεν έχουμε καταλάβει την εξοργιστική αυτή ταύτιση. Κι όμως. Έχει γίνει.

Έχω=είμαι. Αυτό είναι το κοινωνικό δεδομένο αγαπητοί φίλοι. Το τι είμαστε και πόσο αξίζουμε, μετριέται πλέον από αυτά που κατέχουμε. Γι΄ αυτό λοιπόν τρέχουμε όλοι με σκοπό να αυξήσουμε τα υπάρχοντά μας ώστε να ανεβάσουμε τον δείκτη εκτίμησης-σεβασμού που οι συνάνθρωποί μας έχουν για μας. Μόνο χειροπιαστά πλέον μπορούμε να αποδείξουμε το τι είμαστε στον μάταιο τούτο κόσμο και αόριστες έννοιες όπως «συναίσθημα», «ψυχή», «φιλότιμο», «αγάπη», «συμπόνια» και άλλα της ίδιας συνομοταξίας , θεωρούνται πλέον «ντεμοντέ» και έχουν εκτοπιστεί όπως τους αρμόζει- εκεί όπου ανήκουν, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως παλαιά!Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και όταν θα γυρίσει ο τροχός και η παρατημένη αυτή ομάδα θελήσει να πάρει την ρεβάνς, ποια θα είναι η θέση μας? Ιδού η απορία!

Προκειμένου να πετύχουμε τον πολυπόθητο στόχο της συσσώρευσης πλούτου λοιπόν [ή υλικών αγαθών, αν η λέξη πλούτος τρομάζει], έχουμε αυξήσει τις ώρες που δουλεύουμε στριμώχνοντας σε μια γωνιά όλα τα υπόλοιπα! Δέκα ώρες δουλειάς, τρεις ώρες μετακινήσεων, φροντίδα σπιτιού, ψώνια κ.λπ και στον χρόνο που απομένει[λέμε τώρα!] πετάμε τα υπόλοιπα. Μόνο που μέσα σ’ αυτά τα υπόλοιπα είναι και το να ζούμε!Πόσο να σμικρυνθεί αυτό πια?

Ο σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει σε έναν και μοναδικό Θεό, την καριέρα – με ό,τι την συνοδεύει [χρήμα, δόξα, εξουσία]. Στον βωμό αυτής της θεότητας θυσιάζει την πραγματική ουσία. Και ας φτύσουμε επιτέλους την καραμέλα που πιπιλάμε, ότι δήθεν φταίνε τα μέσα ενημέρωσης, οι πολιτικοί κ.λπ. Φταίμε εμείς και μόνον εμείς!Κανείς δεν θα πατήσει στους ώμους σου αν εσύ δεν σκύψεις. Αν το σύστημα που μας περιβάλλει θέλει να μας υποτάξει δένοντάς μας με μια αλυσίδα δουλειάς-δουλείας χωρίς ανταμοιβή και βάζοντάς μας σε καραντίνα κρατώντας την ζωή απ’ έξω, εμείς πρέπει να ξέρουμε να κρίνουμε και να αντισταθούμε!Όμως δεν το κάνουμε. Και έχουμε αυτό που μας αξίζει.

Οφείλουμε να φέρουμε μια ισορροπία στον κόσμο μας και να εμπλουτίσουμε τον «χάρτη» μας και με άλλα θέματα εκτός από κυνήγι επαγγελματικής καταξίωσης. Γιατί ακόμα και αν αυτό το δεύτερο μας φέρει πλούτο, θα λείπει η κατάλληλη βάση για να τον χαρούμε. Θα απουσιάζει η εσωτερική γαλήνη, ομορφιά, ισορροπία άρα, τα θεμέλια. Και κτίριο χωρίς γερό στήριγμα στο βάθος της γης, μόνο κακή μοίρα το περιμένει.

Ας αρχίσουμε λοιπόν να κάνουμε κάτι γι’ αυτό και ας ελπίσουμε ότι μέχρι να φέρουμε τα πρώτα αποτελέσματα, κανένας «σεισμός» δεν θα μας έχει επισκεφτεί…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εντυπωσιακό απ’ το να μαθαίνεις κάτι για την ζωή σου σε στιγμή που δεν το περιμένεις. Και αν σκεφτείς λίγο, ίσως συνειδητοποιήσεις ότι πάρα πολλά πράγματα ουσίας που έχουν προσθέσει κάτι στην προσωπικότητά σου, τα έχεις μάθει από πρόσωπα ή καταστάσεις που υποτιμούσες και δεν φανταζόσουν ότι έχουν κάτι βαθύ να σου δώσουν.

Υπήρξε στο παρελθόν, μια μικρή περίοδος στην ζωή μου κατά την οποία αγόραζα πολλά περιοδικά. Όχι αυτά που συχνά χαρακτηρίζουμε ως «κουτσομπολίστικα», όσο περιοδικά για το σπίτι, την υγιεινή διατροφή, την μόδα, τα ταξίδια. Δεν είχαν πάντα κάτι ενδιαφέρον ή ίσως και να είχαν ένα θέμα καλό και χίλια δυο άλλα που θα ήταν χάσιμο χρόνου να τα διαβάσεις. Όμως ήταν μια φάση έξαρσης της καταναλωτικής μου μανίας και αρκετά ευρώ θυσιάστηκαν ώσπου να την ξεπεράσω.

Αφού άφησα πίσω μου λοιπόν την περίοδο άσκοπης συλλογής χάρτινου φανταχτερού υλικού στο δωμάτιο, κατέληξα σε ένα-δυο μόνο μηνιαία περιοδικά τα οποία και αγοράζω ανελλιπώς μαζί με την εφημερίδα μου καθώς συνεχίζω να προτιμώ την έντυπη από την ηλεκτρονική ενημέρωση. Ένα από αυτά τα περιοδικά είναι και η vogue. Μου αρέσει γιατί δεν είναι απλώς ένα περιοδικό μόδας. Έχει επιπλέον θέματα για θέατρο, βιβλία, αρχιτεκτονική και γενικότερη καλλιτεχνική δημιουργία. Επίσης, συνήθως καλές συνεντεύξεις και ωραίες προτάσεις για ταινίες. Δεν την θεοποιώ. Απλώς δεν είναι άλλο ένα χαζό περιοδικό αλλά έχει ανέβει σε υψηλότερα σκαλοπάτια ποιότητας.

Η αλήθεια είναι πως όταν καταφέρνω να βρω λίγο ελεύθερο χρόνο, προτιμώ να διαβάσω βιβλίο ή να γράψω και σπανίως θα καταφύγω σε περιοδικό. Όταν το κάνω, τότε μόνο αναζητώ το τελευταίο τεύχος της vogue που κάπου θα βρίσκεται μέσα στο σπίτι περιμένοντας καρτερικά να του δώσω λίγη σημασία.

Σε μια τέτοια κατάσταση λοιπόν βρισκόμουν προ ημερών. Διαβάζοντας την συνέντευξη μιας αμερικανίδας συγγραφέως, ανακάλυψα από τι πάσχω εδώ και χρόνια. Λέγεται ADD-addictive defocusing disorder. Έτσι χαρακτηρίζεται το να μην μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με το ίδιο πράγμα για πολύ καιρό. Βέβαια, γνώριζα από παλιά και από την μακροχρόνια αυτοανάλυση στην οποία επιδίδομαι ότι έχω κάτι τέτοιο, απλώς δεν ήξερα ότι έχει και όνομα ή ότι είναι κάτι σαν πάθηση-σύνδρομο.

Το σημαντικό όμως δεν ήταν αυτό αλλά οι διαδικασίες που κινήθηκαν ξανά τις επόμενες μέρες στο μυαλό μου σχετικά με αυτό μου το χαρακτηριστικό. Και ακόμα καλύτερο θα είναι το να έχω σε λίγο καιρό αποτελέσματα από τον επαναπροσδιορισμό δεδομένων και συμπεριφορών μου που προκλήθηκε με βάση και αφορμή αυτή την τόση δα μικρή πληροφορία που είδα σε ένα απλό περιοδικό.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρνητικά μας χαρακτηριστικά που τα ξέρουμε, αναγνωρίζουμε την ύπαρξή τους, τα έχουμε εντοπίσει πολλές φορές, ίσως και να τα σκεφτόμαστε συχνά και να βάζουμε σκοπό ότι θα τα αλλάξουμε. Όμως, τότε μόνον πραγματικά θα τα διορθώσουμε, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή , τότε που θα αισθανθούμε ότι δεν πάει άλλο, ότι μας έχει κουράσει να ερχόμαστε ανά διαστήματα ξανά στην διαπίστωση πως ακόμα είναι έτσι όπως ήταν αυτά τα πράγματα, πως είμαστε στο ίδιο στάδιο. Τότε, γίνεται αυτό που άλλοι από εμάς απλοϊκά ονομάζουμε «κλικ», άλλοι γύρισμα του μυαλού ή οτιδήποτε περιγράφει για τον καθένα ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής. Βρίσκουμε την δύναμη να ξυπνήσουμε απ’ τον λήθαργο την αυτοπειθαρχία μας και ξεκινούμε μια πορεία με έναν και μοναδικό στόχο. Να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι. Και όταν το «βέλος» βρει αυτό τον στόχο, τότε έχουμε πραγματικά κάνει κάτι σπουδαίο, ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.

Όταν σε μικρή ηλικία αντελήφθην για πρώτη φορά πως αν κάποιος πεινά και δεν έχει μαγειρέψει έχει την δυνατότητα να τηλεφωνήσει κάπου και να έρθει το φαγητό στην πόρτα του, ξαφνιάστηκα. Όμως το συνήθισα. Μεγαλώνοντας και παρατηρώντας τις εξελίξεις, θεωρούσα σίγουρο ότι το λεγόμενο «delivery» θα εξαπλωνόταν και σε άλλους τομείς. Αυτό όμως που δεν είχε αγγίξει η κατά τα άλλα αρκετά δημιουργική φαντασία μου, είναι ότι κάποτε θα εμφανιζόταν αυτό που εγώ ονομάζω «life delivery». Διότι κυρίες και κύριοι, είτε το θέλουμε είτε όχι, όλη η ζωή βρίσκεται στα διαφημιστικά μαγνητάκια που καμαρώνουν πάνω στο ψυγείο μας ή σε μια απλή πληκτρολόγηση και ελάχιστα βήματα μιας βόλτας μας στο διαδίκτυο.

Ας δούμε μαζί μια μέρα απ’ την ζωή του Μάνου. Ξυπνά και θέλει απεγνωσμένα καφέ γιατί «το μάτι δεν ανοίγει αλλιώς». Ο συγκάτοικός του έχει φύγει για την δουλειά και ο ίδιος βαριέται φρικτά να αυτοεξυπηρετηθεί. Επίσης, δεν είναι σίγουρος και για το αν υπάρχουν τα απαραίτητα υλικά στην κουζίνα του εργένικου σπιτιού τους. Κανένα πρόβλημα! Ένα μαγνητάκι στο ψυγείο έχει φυλακίσει το κατάλληλο διαφημιστικό. Η καφετέρια που βρίσκεται μερικά στενά πιο κάτω είναι η λύση που αναζητούσε και σε λίγα λεπτά ο ουρανίσκος του απολαμβάνει ό,τι το μάτι πόθησε απ’ τον κατάλογο λίγο νωρίτερα. Είτε είναι ένας απλός και ταπεινός ελληνικός είτε freddo cappuccino με σιρόπι καραμέλα, έφτασε στο κατώφλι του με ένα τηλεφώνημα.

Τέσσερις ώρες αργότερα, μετά από μια εξαντλητική περιήγηση ανά τον κόσμο με όχημα το λαπ τοπ και το CONNX του, ο Μάνος πεινάει. Σύμφωνα με τα παλαιότερα δεδομένα, η λίστα με τις επιλογές του θα περιλάμβανε μόνο ανθυγιεινές πίτσες, παραγεμισμένα χάμπουργκερ, σουβλάκια ή κάτι παραπλήσιο. Οι ανάγκες των ημερών όμως δημιούργησαν μαγαζιά που στέλνουν στο σπίτι μαγειρευτό φαγητό. Τα «ψητά του Γιάννη» δέχονται πόλεμο απ’ τις νεοφερμένες «νοστιμιές κατσαρόλας της Ευτέρπης» και ο Μάνος έχει ξανά την ευκαιρία, αν και ανεξαρτητοποιημένος πια, να γευτεί ό,τι έτρωγε απ’ τα χεράκια της μαμάς ή της γιαγιάς του.

Το απόγευμα, οι τύψεις για το άδειο ψυγείο τον οδηγούν να χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο που είδε πάνω σε ένα βαν γνωστής αλυσίδας super market συνοδευόμενο από σλόγκαν για διανομή κατ’ οίκον. Παρήγγειλε τα απαραίτητα και επέστρεψε ήρεμος να δουλέψει μπροστά στον υπολογιστή του. Ο Μάνος είναι μεσίτης και πλέον εργάζεται κατά βάση από τον χώρο του. Μέσω ιντερνέτ… Ξαφνικά θυμάται ότι σε δύο εβδομάδες πρέπει να παραβρεθεί σε μια σημαντική επαγγελματική συνάντηση στο Λονδίνο αλλά δεν έχει κλείσει θέση για το αεροπλάνο. Κανένα πρόβλημα! Η αγαπημένη του μηχανή αναζήτησης εμφανίζει μπροστά στα μάτια του όλες τις επιλογές και εκείνος, αφού ρίξει μια ματιά, κατοχυρώνει το εισιτήριό του απευθείας.

Μετά από αρκετές ώρες δουλειάς, χρειάζεται ξεμούδιασμα και βάζει στο DVD player ένα πρόγραμμα yoga. Τελειώνοντας, κάνει ένα μπάνιο και αποφασίζει να μείνει μέσα και να δει μια ταινία. Επικοινωνεί με το video club της γειτονιάς και σε δώδεκα λεπτά, τα DVD που ζήτησε, βρίσκονται στα χέρια του. Δυόμιση ώρες αργότερα, αλλάζει γνώμη και θέλει να βρει τους φίλους του σ’ εκείνο το μαγαζί που θα πήγαιναν για ένα ποτό. Ο Μάνος δεν έχει δικό του μεταφορικό μέσο αλλά το μαγνητάκι στο ψυγείο θα κάνει και πάλι το θαύμα του. Το ραδιοταξί στέλνει έναν πρόθυμο οδηγό του και ο Μάνος είναι καθ’ οδόν για το στέκι της παρέας του. Βέβαια, και να μην έβγαινε, όλο και κάτι ενδιαφέρον θα έβρισκε να κάνει. Θα συνδεόταν μέσω skype με την Έλενα και αν και οι δύο είχαν ανάγκη από συντροφικότητα, ίσως η «συνάντησή» τους να γινόταν και λίγο αισθησιακή. e-loving…

Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος Μάνος στο μυαλό μου όταν έγραφα, αλλά σίγουρα βρίσκεται κάπου εκεί έξω- και με άλλο όνομα και τραγικά κλωνοποιημένος!

Λένε ότι η καλή διαχείριση χρόνου είναι το μυστικό για μια αποτελεσματική καθημερινότητα με ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική ζωή και την προσωπική και όχι θυσία της δεύτερης στον βωμό της πρώτης. Κατά πόσο όμως μπορεί να μιλά για καλή διαχείριση χρόνου ένας Αθηναίος πολίτης?



Αν αναλογιστεί ο μέσος όρος των εργαζόμενων κατοίκων της πρωτεύουσας πόσο χρόνο απ’ την ζωή του καταναλώνει μέσα στο αυτοκίνητό του διανύοντας δέκα μέτρα ανά δέκα λεπτά στον δρόμο προς την δουλειά, ίσως και να τρομάξει! Αν στο οκτάωρο της εργασίας, προσθέτεις κάθε μέρα τρεις ώρες διαδρομής, τότε για ποια προσωπική ζωή ομιλείς δύσμοιρε και σε ποια δική σου ευχαρίστηση ελπίζεις επί ματαίω?


Αγαπητοί, έχω ζήσει ουκ ολίγες στιγμές απείρου κάλλους αναμένοντας λεωφορεία που κατόπιν εκκίνησής τους ακινητοποιούνται λόγω κυκλοφοριακού ζητήματος. Έχω βιώσει σε όλη του την έκταση και χάρη, το λεγόμενο «σταμάτα-ξεκίνα», όπως λέει ο λαός ώσπου να δω την είσοδο της εταιρίας ή του κτιρίου που στεγάζει τον χώρο εργασίας μου. Όλο αυτό βέβαια συνοδεύεται πάντα από ανταλλαγή «ευχών» μεταξύ των οδηγών, γκρίνιες, φωνές, νεύρα, φασκέλωμα και φυσικά, τον αγαπημένο ήχο της αθηναϊκής ασφάλτου. Κόρνα, κόρνα, κόρνα. Ένα πάτημα συνεχόμενο ή πολλά συναπτά πατήματα και γενικά, «μουσικά δημιουργήματα» με όλη την έμπνευση που έχει το τεντωμένο νευρικό σύστημα του εκάστοτε οδηγού. Μία πίεση στην κόρνα ισούται με καμία και όλα αυτά εντός οποιωνδήποτε καιρικών συνθηκών, με τοπίο υγρό χειμερινό ή και καυτό καλοκαιρινό. Είναι μόνιμη και παγιωμένη κατάσταση, όπως και η δυστυχία μας μέσα σε αυτήν.


Δεν είναι μόνο στον ελεύθερο χρόνο μας χτύπημα τα ως άνω αναφερόμενα καθημερινά φαινόμενα, ούτε το κυκλοφοριακό αποτελεί την μόνη αιτία της ταλαιπωρημένης μας ψυχής. Είναι ο γενικότερος τρόπος ζωής στην πόλη, οι κάρτες, τα δάνεια, η καταδίκη του 9.00-17.00 για 40 χρόνια με 600 ευρώ μηνιαίως και σύνταξη λίγο πριν το γηροκομείο αποτελούμενη απ’ το 1/3 του μισθού και πολλά άλλα.


Θα σταματήσω εδώ γιατί δεν έχω την λύση ακόμα άρα, ίσως να μην δικαιούμαι απλώς να αναλύω. Έγραψα ωθούμενη απ’ την κούραση που ένιωσα ψυχικά και σωματικά επιστρέφοντας από μια δουλειά που είχα πριν από λίγες μέρες κάπου στην Ελευσίνα. Παραβρέθηκα εκεί για 45 λεπτά αλλά ξεκίνησα στις 9.30 για να επιστρέψω στις 15.30. Ένιωσα πραγματικά άρρωστη απ’ το καυσαέριο, την ένταση και τα αδικαιολόγητα νεύρα όλων. Αλλά, τι λέω? Αδικαιολόγητα? Δικαιολογούνται απόλυτα από το ίδιο το κείμενο. Απομένει μόνο να ευχηθούμε να βρουν την ηρεμία. Το ίδιο κι εμείς.

Κυριακή, 17/5/09. Η Ελλάδα ζει στιγμές απογοήτευσης και θρήνου. Μέσα μαζικής ενημέρωσης [ή αποβλάκωσης], δημοσιογράφοι, αναλυτές, κοινό  βιώνουν την τραγική ήττα και προσπαθούν να ορθοποδήσουν στα νέα δεδομένα της «επόμενης μέρας» . Κανείς δεν ξέρει πώς θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες αυτό το πλήγμα  στην εθνική μας υπερηφάνεια. Ναι, λοιπόν. Χάσαμε την μάχη της Εurovision. Κουράγιο συμπατριώτες! Κουράγιο!

Το θέμα Eurovision  είναι κάτι που αξίζει συγκεκριμένου βαθμού προσοχή και ενασχόληση, εκτός αν κάποιος είναι φανατικός, έχει βρει εκεί κάτι που τον γεμίζει και μελετά το όλο ζήτημα σε μεγαλύτερο βάθος. Δεν είμαι ο άνθρωπος που έδωσα ποτέ πολλή ενέργεια και χρόνο σε αυτή την μουσική γιορτή αλλά σέβομαι όλες τις απόψεις και τα προσωπικά γούστα του κάθε ανθρώπου.  Δεν είναι όπερα, δεν  είναι Μέγαρο Μουσικής, αλλά  δεν είναι μόνο αυτά που έχουν αξία. Όλα χρειάζονται και κατέχει την δική της θέση ως μια ευχάριστη βραδιά με ανταγωνιστικό ενδιαφέρον.

Αυτή είναι η Eurovision και δεν θα σταθούμε άλλο στον ορισμό και το βάθος της. Αυτό στο οποίο θα ήθελα να επικεντρωθώ είναι η θλιβερή διαπίστωση ότι δεν ξέρουμε να χάνουμε! Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι το να χάνεις με αξιοπρέπεια είναι δείγμα παιδείας. Αν επειδή δεν τερμάτισες στην πρώτη θέση, νομίζεις ότι έχεις δικαίωμα να κακολογείς όλους τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους, κάτι δεν σου έμαθαν καλά!

Συμμετέχω σε κάποιον διαγωνισμό? Προετοιμάζομαι όσο καλύτερα μπορώ, πειθαρχώ, δουλεύω, συγκεντρώνομαι, δίνω το καλύτερο από εμένα . Αν  τελειώσουν όλα και η νίκη δεν βρίσκεται στα δικά μου χέρια, τότε ψάχνω τι από  τα παραπάνω δεν έγινε στον βαθμό που έπρεπε, συγχαίρω τον νικητή, πεισμώνω και είμαι έτοιμος να «προπονηθώ» καλύτερα στην επόμενη δοκιμασία μου.  Αν ψάχνω την αιτία της ήττας  ανάμεσα σε φαντάσματα και μηχανορραφίες εναντίον μου  και προσπαθώ να μειώνω την αξία των αντιπάλων, τότε σπαταλώ τον χρόνο μου σε πράγματα που σίγουρα δεν θα με βοηθήσουν να είμαι εγώ ο νικητής την επόμενη φορά!

Εν προκειμένω, δεν  έχει νόημα [ούτε και επίπεδο! ] το να ψάχνουμε ποιες χώρες αλληλοψηφίστηκαν  και δεν μας προτίμησαν γιατί μας μισούν και έχουμε πολιτικές εχθρότητες, ούτε το να μιλούμε υποτιμητικά για τις υπόλοιπες συμμετοχές. Είχαμε μια αξιοπρεπή παρουσία με κατάκτηση έβδομης θέσης σε 42 χώρες και η ζωή συνεχίζεται. Δεν καταδικάζουμε αυτόν που μας εκπροσώπησε, ειδικά αν μέχρι χθες τον αποθεώναμε! Το να ξέρεις να χάνεις είναι μαγκιά!

 Ας αποκτήσουμε επιτέλους την αξιοπρέπεια και την καλλιέργεια που αρμόζει στους απογόνους των  αρχαίων Ελλήνων , που τόσο διαφημίζουμε όταν θέλουμε να προσελκύσουμε ή να συγκινήσουμε τουρίστες! Και η καλλιέργεια φίλοι μου, δεν  είναι θέμα μόρφωσης αλλά συμπεριφοράς και νοοτροπίας. Ο αμόρφωτος μπορεί να έχει επίπεδο, ο απαίδευτος όχι! Γι’ αυτό ας μην γίνεται αυτοσκοπός των γονέων το να συγκεντρώσουν μια στίβα πτυχία τα παιδιά τους αλλά το να αποκτήσουν εσωτερική καλλιέργεια και διευρυμένο πνευματικό κόσμο! Καλύτερα λιγότερα διπλώματα  αλλά ουσιαστικότερη συνύπαρξη με τους συνανθρώπους μας! Ας δούμε επιτέλους αυτό το περιβόητο δάσος από το οποίο όλων το βλέμμα μόνο ένα δέντρο πιάνει! Ας βρούμε την ουσία και ας κάνουμε αγώνα να την κρατήσουμε. Και πιστέψτε με, αν θα έχουμε την διάθεση να προσπαθούμε προς την κατεύθυνση αυτή,  από μάχη σε μάχη θα γινόμαστε καλύτεροι και εν τέλει θα είμαστε νικητές. Μόνο νικητές, σε έναν πόλεμο πιο πάνω απ’ τα ανθρώπινα που καμιά φορά είναι μικρά, κουτά  και ρηχά!  Θα έχουμε πετάξει ψηλά. 

Καλό μας ταξίδι λοιπόν.

[Προφανώς, πρόκειται για κείμενο που έγραψα προ μηνών αλλά κάποιος κατάφερε να με ταράξει σήμερα γιατί η συμπεριφορά του μετά από ήττα τοποθετείται πιο κάτω και από το επίπεδο της  χειρότερης "κατίνας" και η πρώτη μου αντίδραση ήταν να δημοσιεύσω την άποψή μου περί αξιοπρεπούς απώλειας νίκης...]