Ήταν ήρεμα στην αίθουσα αποφάσεων. Ο Στεφάν πάντα χαλάρωνε σε αυτό τον χώρο. Η θέα βοήθαγε πολύ. Μια ματιά έξω και η Πρέσπα του υποκλινόταν. Ο ήλιος δεν είχε ώρα που είχε ξεπροβάλλει και σήμερα η μέρα ήταν καθαρή, χωρίς σύννεφα θανάτου. Θυμήθηκε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, όταν είχε δει για πρώτη φορά την Πρέσπα, σε μια σχολική εκδρομή. Τότε, βέβαια, ήταν δύο… Μια μεγάλη και μια μικρή… Η μια σκέψη έφερε την άλλη και μέσα στην ηρεμία του βυθίστηκε στις ένοχες αναμνήσεις της Παλιάς Εποχής… όταν όλα ήταν πιο εύκολα αλλά και λιγότερο υποσχόμενα.

Τις σκέψεις του διέκοψαν δυο χτυπήματα στην πόρτα.

«Περάστε!»

Η πόρτα άνοιξε. Ήταν ο Νίκος, ο γνωστός Νίκος. Ο Στεφάν συνοφρυώθηκε ανεπαίσθητα. Μπορούσε να φανταστεί τον διάλογο που θα επακολουθούσε και ήδη του έλειπε η αναπόληση του.

«Καλημέρα. Ενοχλώ;»

«Όχι», απάντησε ψέμματα ο Στεφάν. «Πώς θα μπορούσα να σε βοηθήσω;»

«Το ξέρεις ήδη. Δεν αντέχουμε άλλο αυτή την απομόνωση. Πόσο ακόμα θα μπορέσουμε χωρίς επικοινωνία; Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει εκεί έξω».

«Νίκο. Είναι καιρός να δώσουμε τέλος σε αυτό το θέμα. Ξέρω ότι οι Έλληνες θέλετε να προσπαθήσετε να γυρίσετε νότια. Τι ελπίζετε όμως να βρείτε;» Δεν περίμενε απάντηση. «Πρέπει να το πάρετε απόφαση, όπως και όλοι μας. Είμαστε μόνοι. Είμαστε ελεύθεροι. Τι κι αν είμαστε μόνο μερικές εκατοντάδες άτομα; Δεν έχει σημασία η γλώσσα του καθενός, δεν έχει σημασία το παρελθόν του καθενός. Και δεν έχει σημασία κανείς και τίποτα άλλο. Έχουμε προχωρήσει, το καταλαβαίνεις;»

Σταμάτησε και χάθηκε για λίγο στις σκέψεις του… Κατανοούσε την θέση των άλλων. Οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν τόσο γρήγορα. Ο πόλεμος ήταν ακόμα νωπός στην μνήμη όλων, όπως και η Παλιά Εποχή. Όπως ένας φίλος που έχεις να δεις καιρό… Δεν είχε πάρει περισσότερο από δύο χρόνια για να καταρρεύσει η καλοστημένη πραγματικότητα τους. Τώρα όμως ζούσαν κάτι νέο, κάτι πρωτόγνωρο.

Από την αρχή του αιώνα είχαν γίνει τα πρώτα βήματα για την δημιουργία ενός Διασυνοριακού Πάρκου στις Πρέσπες. Τότε σκοπός ήταν η προστασία του περιβάλλοντος: πολύ της μόδας εκείνη την εποχή, ρομαντικός ιδεαλισμός. Τα πάντα άλλαξαν όταν οι έντονες κλιματικές αλλαγές προκάλεσαν τις πλημμύρες του ‘23 και ένωσαν τις δύο Πρέσπες όπως ήταν πολύ πριν κυριαρχήσει ο άνθρωπος στην Γη. Αυτό ήταν το έναυσμα για περισσότερο εστιασμένες προσπάθειες στην λίμνη με την βοήθεια της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας και με την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν άργησε η Πρέσπα να γίνει πρότυπο κέντρο ριζοσπαστικού οικολογικού πειραματισμού αειφόρου ανάπτυξης. Εθελοντές και από τις τρεις χώρες που δούλεψαν στο Διασυνοριακό Πάρκο Πρέσπας έκαναν την ευρύτερη περιοχή αυτόνομη ενεργειακά, ερχόμενοι σε πλήρη συνεργασία με την χλωρίδα και την πανίδα της λίμνης. Εκείνη την περίοδο ήταν που και ο Στεφάν έφτασε στην λίμνη ως ένας απλός εθελοντής από τα Σκόπια, ειδικός στην τεχνολογία περιβάλλοντος. Ο πόλεμος βρήκε την Πρέσπα έτοιμη και ανεξάρτητη. Επιζήσαντες από τις γύρω περιοχές σύντομα κατέφτασαν ως πρόσφυγες όμως πολλοί από αυτούς δεν είχαν γνώσεις πρακτικής οικολογίας και δεν μπορούσαν να βοηθήσουν άμεσα. Ο Στεφάν, γνωρίζοντας πολλές γλώσσες, ανέλαβε να μάθει στους καινούργιους πώς να είναι χρήσιμοι. Ούτε που το κατάλαβε για πότε συντόνιζε τα πάντα. Ένας από τους καινούργιους ήταν και ο Νίκος από την Φλώρινα. Είχε βασικές γνώσεις Σλαβομακεδονικών και αυτό ήταν αρκετό για να γίνει αντιπρόσωπος των ελληνόφωνων.

«Προχωρήσαμε χωρίς να είμαστε έτοιμοι, Στεφάν. Είμαστε πλοίο χωρίς ρότα. Χρειαζόμαστε να διατηρήσουμε όπως μπορούμε τον ελληνικό πολιτισμό για να προχωρήσουμε».

Ο Στεφάν δίστασε. «Ακόμα θεωρείς τον εαυτό σου γνήσιο Μακεδόνα, Νίκο; Κι εγώ κάποτε το πίστευα. Θέλεις όμως να επιστρέψεις στον κόσμο που γέννησε και εξιδανίκευσε αυτές τις σάπιες πεποιθήσεις;»

«Πού θα φτάσουμε αν πετάξουμε την ταυτότητα μας; Είναι χρέος μας, ειδικά τώρα, να διαιωνίσουμε την κληρονομιά μας. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα».

«Αυτή η κληρονομιά μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα, καλώς ή κακώς. Εστιαζόταν στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες των ανθρώπων. Ζούμε για να φτιάξουμε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν στον οποίο γεννηθήκαμε. Ένας κόσμος ικανός για τέτοια καταστροφή αξίζει λησμονιάς. Δεν θα ανεχτώ να χάσει η ανθρωπότητα και αυτή την ευκαιρία να φτιάξει τις βάσεις για μια κοινωνία ανοχής και σεβασμού».

«Αν θέλουμε να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να έχουμε ισχυρά θεμέλια. Και αυτή την στιγμή, Στεφάν, επιλέγεις να πετάξεις ό,τι καλό έχει απομείνει. Είμαστε φτερά σ’αυτόν άνεμο του θανάτου. Είχα την ψευδαίσθηση πως θα έβλεπες επιτέλους τον κίνδυνο. Δεν χρειάζομαι όμως την συναίνεση σου!»

«Δεν θα βοηθήσω για τίποτα στο οποίο δεν πιστεύω. Καλή τύχη, θα σου χρειαστεί αν θέλεις να φτάσεις μακριά».

Ο Νίκος άνοιξε την πόρτα και βγαίνοντας την έκλεισε με δύναμη.

Ο Στεφάν αναστέναξε και γύρισε στο παράθυρο με θέα στην λίμνη. Τρεις αργυροπελεκάνοι προσγειώθηκαν στα νερά της με αυτή την χάρη που πάντα σε ξαφνιάζει. Εκείνοι δεν φαίνονταν ούτε να επηρεάζονται από οποιαδήποτε Καταστροφή ούτε και να τους νοιάζει με κανέναν τρόπο η κατάργηση των συνόρων που είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι οι άνθρωποι. Κάποια πράγματα ίσως δεν αλλάξουν ποτέ… Ο Στεφάν κοίταξε το ρολόι του. Ήταν ώρα για τον πρώτο αντι-ραδιενεργό καθαρισμό της ημέρας.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Ο κόσμος πάντα φοβόταν ότι κάποιος επιστήμονας θα έπαιζε με τους νόμους της φύσης, νόμους που δεν παραβιάζονται, και ότι η φύση θα έβαζε την ανθρωπότητα στην θέση της μια και καλή.
Όχι μόνο ο φόβος αυτός ήταν βάσιμος, αλλά εγώ ήμουν αυτός που τον έκανε πραγματικότητα.

Όλα ξεκίνησαν με την καταστροφή της κινέζικης σεληνιακής βάσης από σεισμό. Ήταν μια τραγική στιγμή για τον άνθρωπο. Θρηνήσαμε διακόσιους από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, και το σημαντικότερο τεχνολογικό σκαλοπάτι της επιστήμης από την εκτόξευση του τηλεσκοπίου Hubble.

Δεν είχε καταλαγιάσει ο θρήνος καλά-καλα και μας κάλεσαν από τον στρατό της Κίνας. Μάζεψαν τους κορυφαίους σεισμολόγους από όλο τον κόσμο, και μας έβαλαν όλους μαζί σε μια αίθουσα. Το αστείο ήταν ότι το σκηνικό έμοιαζε με το ετήσιο συνέδριο μας, πρακτικά όλοι γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο, γιατί δεν ήμασταν και πολλοί. Καθώς ρωτάγαμε ο ένας τον άλλο αν γνωρίζει τίποτα παραπάνω, μια εκπρόσωπος της κινέζικης διαστημικής αεροναυτικής υπηρεσίας μας ενημέρωσε ότι θα λαμβάναμε μέρος σε ένα τιτάνιο προτζεκτ.
Έλαβαν τις συμβουλές μας, τις μελέτες μας και τις απαιτήσεις μας για εξοπλισμό, και τρία χρόνια μετά μας εκτόξευσαν στην σεληνιακή βάση σεισμικής έρευνας.

Η βάση ήταν ολοκαίνουργια. Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε πόδι εκεί μέσα, νιώθαμε σαν στο σπίτι μας. Άλλωστε, είχαμε περάσει τρία χρόνια σχεδιάζοντας και προσομοιώνοντας τις δουλειές μας. Κάθε διάδρομος, κάθε κομμάτι εξοπλισμού ήταν οικείο και εκεί ακριβώς που το περιμέναμε να βρίσκεται. Η ατμόσφαιρα ήταν ενθουσιώδης, νιώθαμε σαν παιδάκια με ακριβά και γυαλιστερά παιχνιδάκια σε καλοκαιρινή κατασκήνωση. Βρισκόμασταν στην πιο σύγχρονη σεληνιακή βάση, με παθιασμένους επιστήμονες και δουλεύαμε πάνω σε ένα πείραμα αδιανόητο εβδομήντα χρόνια πριν.

Η ειρωνεία βέβαια ήταν ότι ενώ είχαμε εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, δουλεύαμε με δεδομένα ηλικίας ακριβώς εβδομήντα χρόνων. Η πρώτη αποστολή με στόχο την μελέτη της σεληνιακής σεισμικής δραστηριότητας ήταν η Απόλλων 15, τον Ιούλιο του ‘71. Το πρόγραμμα αυτό εγκατέστησε τρεις σταθμούς παρατήρησης, οι όποιοι είναι αρκετοί για την καταγραφή των σεληνιακών σεισμών. Η ΝΑΣΑ τότε έκπληκτη παρατήρησε σεισμική δραστηριότητα στην σελήνη, και έκανε μια ολοκληρωμένη για τα τότε δεδομένα παρατήρηση της.
Πάνω σε αυτή την μελέτη είχαμε βασίσει εκατομμύρια εργατοώρες, δημιουργώντας το δίκτυο τιθάσευσης σεληνιακών σεισμών. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα του να δουλεύεις με σεισμούς στην σελήνη αντί στην γη, είναι ότι σε αντίθεση με της γης, η σελήνη έχει περιοδικούς σεισμούς συγχρονισμένους με τις παλίρροιες. Επίσης, οι περιοδικοί αυτοί σεισμοί αντανακλώνται στο εσωτερικό της σελήνης χωρίς να ασθενούν, γιατί δεν υπάρχουν οι ωκεανοί της Γης για να τους αποσβέσουν. Η έρευνα του ‘71 είχε χαρτογραφήσει δέκα τοποθεσίες που εν δυνάμει γίνονταν σεισμικά επίκεντρα. Οι δικές μας έρευνες είχαν ανακαλύψει ακόμα δυο, και στις δώδεκα αυτές τοποθεσίες είχαμε εγκαταστήσει τα σεισμικά αντίμετρα.
Επί δεκαετίες, η επιστήμη της σεισμολογίας ήταν μια άσκηση υπομονής. Κάναμε τους υπολογισμούς μας, διαμορφώναμε τις θεωρίες μας, στήναμε τα μηχανήματα μας και περιμέναμε, μερικές φορές ακόμη και για χρόνια. Όχι πια. Για πρώτη φορά είχαμε την δυνατότητα να δοκιμάσουμε ιδέες και θεωρίες σε σεισμούς περιοδικούς και αρκετά όμοιους με της γης.

Βρισκόμασταν σε μια τεχνητή πόλη φτιαγμένη μέσα από τις στάχτες της προηγούμενης σεληνιακής βάσης, γι’αυτο την ονομάσαμε Φοίνικα. Στον Φοίνικα κατοικούσαν τριανταέξι σεισμολόγοι που χαίρονταν σαν παιδάκια στην παιδική χαρά. Περίπου εξήντα βοηθοί, φοιτητές όλοι, έκαναν τον ψυχρό τόπο να βουίζει από ζωντάνια. Την εικόνα συμπλήρωναν μηχανικοί, τεχνικοί, ψυχολόγοι, ιατροί, αστροναύτες και γεωλόγοι φέρνοντας το σύνολο περίπου στα πεντακόσια άτομα. Ο Φοίνικας ήταν ένα τόσο μεγάλο έργο που έκανε τον διεθνή διαστημικό σταθμό να μοιάζει με ψαρόβαρκα. Η απίστευτη πίεση του να φτιαχτεί ο Φοίνικας σε χρόνο μηδέν, γιατί τρία χρόνια είναι πραγματικά χρόνος μηδέν, και ο ενθουσιασμός μας καθολη την πορεία, μας είχε κάνει να ξεχάσουμε ότι ο λόγος που βρισκόμασταν εκεί ήταν να μάθουμε γιατί συνέβη ο καταστροφικός σεισμός.

Γνωρίζαμε τον λόγο, αλλά όχι την αιτία. Ήδη από το ‘71 είχαν μελετήσει ένα περίεργο φαινόμενο, αυτό του σμήνους σεισμών. Το φαινόμενο είναι απλό, για κάποιο λόγο τον οποίο δεν γνωρίζουμε, περιοδικοί σεισμοί σε συχνότητα ακόμα και μιας ώρας εκτονώνονται για ημέρες ασταμάτητα στην σελήνη. Ήταν κατά την διάρκεια ενός τέτοιου σεισμικού σμήνους που η κινέζικη σεληνιακή βάση καταστράφηκε ολοσχερώς. Ήμασταν σίγουροι πως αν ανακαλύπταμε την αιτία, η κατανόηση μας για τα ουράνια σώματα και τους σεισμούς θα εξελισσόταν, και ποιος ξέρει και τι άλλο θα ανακαλύπταμε?
Το πείραμα του ‘71 ήταν παθητική παρατήρηση, αλλά εμείς κάναμε πια ενεργητικά πειράματα. Επί πέντε χρόνια συλλέγαμε δεδομένα. Ο Απόλλων 15 είχε κάνει ότι καλύτερο μπορούσε για την εποχή του, και αποτέλεσε μια γερή βάση για εμάς. Είναι αστείο αν σκεφτείς ότι οι άντρες εκείνοι ήρθαν μέχρι την σελήνη με υπολογιστές που δεν φτάνουν καν τα σημερινά κινητά τηλέφωνα. Είναι αστείο αλλά αξίζει σεβασμό. Τα νέα δεδομένα ήταν τόσα πολλά που είχαμε καταλήξει να δοκιμάζουμε ακόμα και θεωρίες των φοιτητών σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τα φαινόμενα.

Και γιατί όχι άλλωστε? Κάθε μήνα, σαν ρολόι θα εκτονωνόταν ένας σεισμός, με επίκεντρο μια από τις δώδεκα νότες όπως τις είχαμε ονομάσει. Σήμερα είχαμε την Λα, τον άλλο μήνα την Σολ, τον επόμενο την Φα. Ένας από τους προγραμματιστές είχε περάσει τις νότες σε ένα απλό πρόγραμμα, και κάθε φορά που καταγράφαμε έναν σεισμό προσέθετε την τελευταία νότα στο τραγούδι. Μετέδιδε την μελωδία από τα μεγάφωνα σε ολόκληρο τον Φοίνικα, και για μερικά λεπτά σταματούσαμε τα πάντα για να ακούσουμε το τραγούδι της σελήνης, το οποίο συμπληρώναμε με ρυθμό μιας νότας κάθε μήνα. Τα πρώτα χρόνια ήταν απλά μια συγκινητική φασαρία, αλλά όσο πλησιάζαμε τον στόχο μας η κοσμική μελωδία μεταλλασσόταν σε κάτι σαν τον εθνικό ύμνο του Φοίνικα.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν στον εθνικό ύμνο του Φοίνικα προστέθηκε ένα σόλο.

Όταν επιτέλους καταγράφηκε σεισμικό σμήνος, ήμασταν εκστασιασμένοι και κατατρομαγμένοι. Ο Φοίνικας ήταν κατασκευασμένος έτσι ώστε να αντέχει σε σεισμούς, αλλά παρόλα αυτά όλοι βρισκόμασταν σε ετοιμότητα να τρέξουμε στις σωσίβιες λέμβους. Κοίταζα με κομμένη την ανάσα τις οθόνες. Από την μια, είχα τα πραγματικά δεδομένα της καταγραφής από τα δώδεκα σημεία. Από την άλλη, είχα τα αποτελέσματα του υπερυπολογιστη, ο οποίος προσπαθούσε να προβλέψει σε πραγματικό χρόνο τον επόμενο σεισμό του σμήνους από τα μοτίβα και τα προηγούμενα δεδομένα.

Είχα παραλύσει, το μόνο που έκανα ήταν να περιμένω την νέα γραμμή στην οθόνη, την δόνηση που θα την ακλουθούσε δευτερόλεπτα μετά και την ταυτόχρονη πρόβλεψη στην δεύτερη οθόνη. Στην αρχή, δεν μπορούσα να το πιστέψω, έτρεχα διαγνωστικά και επανέλεγχους τον έναν μετά τον άλλο. Ο υπολογιστής έδειχνε ένα απλό νούμερο, 99,7%. Το νούμερο αυτό έκρυβε όμως πολύ περισσότερα.

99,7% ταύτιση ανάμεσα στο προβλεπόμενο και το καταγεγραμμένο αποτέλεσμα. Όχι, ούτε αυτό αρκεί για να το περιγράψει.

Το νούμερο αυτό ήταν η επιβεβαίωση του έργου ολόκληρης της ζωής μου. Δέκα χρόνια έρευνας, τρία χρόνια προετοιμασίας, πέντε χρόνια συλλογής δεδομένων και λεπτών ρυθμίσεων.

Μπορούσα να προβλέψω έναν σεισμό στο πρώτο δευτερόλεπτο της εκδήλωσης του.
Και σε τι χρησιμεύει αυτό, με είχε ρωτήσει ένας στρατιωτικός όταν παρουσίαζα την έρευνα μου. Του είχα απαντήσει, ότι αν μπορείς να προβλέψεις έναν σεισμό σε πραγματικό χρόνο, μπορείς να τον ακυρώσεις.
Με είχε κοιτάξει έκπληκτος τότε, αλλά δεν τον αδικώ. Εδω συνάδελφοι μου και αμφισβητούσαν την σοβαρότητα του έργου μου.

Η ιδέα είναι απλή κατά βάθος. Υπάρχει το φαινόμενο του συντονισμού. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή, όταν μια δόνηση έχει την ίδια ακριβώς συχνότητα με την ιδιοσυχνότητα ενός αντικειμένου. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα συντονισμού είναι όταν μια υψίφωνος σπάει ένα κρυστάλλινο ποτήρι με την φωνή της. Ένα πιο καθημερινό παράδειγμα, είναι όταν γυρνάμε τον πυκνωτή στο ραδιόφωνο για να το συντονίσουμε με έναν σταθμό. Το σήμα ενισχύεται και αναπαράγεται από τα ηχεία.

Ε λοιπόν, ο συντονισμός μπορεί να λειτουργήσει και ανάποδα. Ένας σεισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια τεράστιας ενέργειας δόνηση. Αν γνωρίζεις ακριβώς την διάρκεια, τον χρόνο και την ένταση ενός σεισμού, μπορείς να διοχετεύσεις μια ίδια δόνηση που θα ακυρώσει τον σεισμό.

Πως όμως θα παράγεις δονήσεις που η ενέργεια τους ισαριθμεί με πυρηνικές εκρήξεις μεγατόνων?

Εδω είναι που εισάγεται η δεύτερη ειρωνεία.
Δεν είναι τυχαίο που ο Αϊνστάιν έλεγε ότι πατάει στους ώμους γιγάντων. Κάθε μεγάλος επιστήμονας βασίζεται πάνω στο συλλογικό έργο αιώνων δουλειάς και πειραμάτων.

Εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Ο ένας ώμος ήταν το πρόγραμμα Απόλλων 15, αλλά ο δεύτερος ήταν ακόμα πιο παλιός. Ήταν ο ώμος του Νίκολα Τέσλα, ενός εφευρέτη που έζησε κοντά στο 1900. Πάρα πολλές από τις εφευρέσεις του χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, αλλά υπήρξε μια συγκεκριμένη που όταν ανακοινώθηκε όλοι πίστευαν ότι θα καταστρέψει την γη. Ήταν όμως πολύ νωρίς για να την φοβούνται.

Η καταστροφή της γης θα ερχόταν εκατόν ογδόντα χρόνια μετά, από μια μικρή πόλη λεγόμενη Φοίνικας, με εθνικό ύμνο την μελωδία της Σελήνης.

Χρησιμοποίησα τις μελέτες του Τεσλα για τον συντονισμό, και την εφεύρεση του η οποία λεγόταν σεισμική μηχανή. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι μπορούσε να παράγει σεισμούς με ελάχιστη φαινομενικά ενέργεια, και δεν νομίζω να φανταζόταν ποτέ ότι ένας σεισμολόγος στο μέλλον θα χρησιμοποιούσε την ίδια συσκευή για να παράγει ακυρωτικούς σεισμούς.

Ίσως και ο ίδιος να είχε σκεφτεί την χρήση αυτή, η διάνοια του ήταν ασύλληπτη, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ακόμα και αν είχε σκεφτεί την πιθανότητα, δεν ήταν σε θέση να προβλέπει σεισμούς σε πραγματικό χρόνο με την τεχνολογία της εποχής του.

Αυτό όμως σήμαινε το 99,7%. Όλα τα κομμάτια είχαν μπει στην θέση τους. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν τον επόμενο σεισμό σε ένα σεληνιακό μήνα. Ώρες μετά, αφού έληξε η κατάσταση συναγερμού ακούσαμε με δάκρυα στα μάτια την προσθήκη στην μελωδία της Σελήνης.

Το άκουσμα αυτό μας έκανε να νιώθουμε τόσο μικροί…

Γιόρτασα την επιτυχία μου με μια είκοσι χρόνια μικρότερη από εμένα φοιτήτρια υδροπονικης και τα παράπλευρα πειράματα της στην δημιουργία αλκοόλ.

Σκόπευα να την παντρευτώ, αλλά με πρόλαβε η καταστροφή της γης.
Ο μήνας που ακλούθησε έμοιαζε ο μεγαλύτερος της ζωής μου. Δοκίμαζα ασταμάτητα τον εξοπλισμό, έλεγχα τις ενδείξεις, έτρεχα προσομοιώσεις την μια μετά την άλλη. Κοίταζα συνέχεια τις αναφορές από τα τηλεσκόπια για κανένα αδέσποτο μετεωρίτη που θα μπορούσε να μου χαλάσει το πείραμα. Οργάνωνα ασταμάτητες ασκήσεις στους τεχνικούς και τους μηχανικούς που ήταν υπεύθυνοι για το πείραμα μου, και η αγαπημένη μου φοιτήτρια έφτασε σε σημείο να μου ρίξει σφαλιάρα για να συνελθω και να ηρεμήσω.

Προσπαθούσα να το κρύψω, αλλά το άγχος των τελευταίων ημερών ήταν αβάσταχτο. Τα δευτερόλεπτα της τελευταίας μέρας με χτυπούσαν σαν το βασανιστήριο της σταγόνας.

Περίμενα στο δωμάτιο ελεγχου, μαζί με τους συναδέλφους μου. Της κρατούσα το χέρι, και δάγκωνα τα χείλη μου. Ήταν η στιγμή της αλήθειας.
Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν ένα μικρό ανθρωπάκι αποφάσισε να μιμηθεί τον Άτλαντα και προσπάθησε να κρατήσει τον ουρανό στους ώμους του.

Η αγωνία μου έκανε τα γόνατα να λυγίσουν. Η συνειδητοποίηση του τιτάνιου πειράματος που σκόπευα να ξεκινήσω με έκανε να τρομοκρατηθώ. Για κάποιο λόγο μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα ενός παλιρροϊκού κύματος, εγώ να προσπαθώ μάταια να το εμποδίσω με τα χέρια μου, και έπειτα αυτό να με καταβροχθίζει σε μια στιγμή.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν πάτησα ένα κουμπάκι και έπεσε ένα κομμάτι του ουρανού.

Τραγούδησε η Λα Μινόρε, η αγαπημένη μου νότα. Ο υπερυπολογιστής προφήτευσε την έκβαση του σεισμού δευτερόλεπτα πριν αυτός εκτονωθεί. Ο χρόνος αυτός ήταν αρκετός για να αρχίσουν να συντονίζονται οι δώδεκα σεισμικές μηχανές που ήταν διάσπαρτες πάνω από κάθε επίκεντρο. Την ενέργεια που έλειπε από το σεισμικό εμπόδιο την υπερκάλυπτε η ανθρώπινη διάνοια, οι νόμοι της φύσης, τα αψεγάδιαστα μαθηματικά και η ανθρώπινη αλαζονεία. Το ακυρωτικό σεισμικό κύμα που παρήγαγαν οι σεισμικές γεννήτριες άφηνε μόνο το τρία τοις χιλίοις του αρχικού σεισμού να ξεφύγει, και οι υπερευαίσθητοι σεισμογράφοι κατέγραφαν μόνο τον ψίθυρο του σεισμού.

Τα είχα καταφέρει. Είχα συγκρατήσει με γυμνά χέρια το παλιρροϊκό κύμα για έντεκα ολόκληρα δευτερόλεπτα.

Την κρατούσα στα χέρια και την φιλούσα κατενθουσιασμένος όταν ένα κομμάτι της Σελήνης στο μέγεθος της Αυστραλίας αποκολλήθηκε και άρχισε να πέφτει προς την Γη.

Δεν υπήρχε πια διαφορά στο πάνω και στο κάτω. Ο Φοίνικας είχε τσαλακωθεί σαν τενεκεδάκι, και το μόνο που μας έσωσε ήταν η άψογη αντίδραση των υπευθύνων ασφαλείας. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε, αλλά μας γράπωσαν και μας πέταξαν μέσα στις σωσίβιες λέμβους για να προσγειωθούμε στην Γη.
Ήμουν σφιχτά δεμένος στο κάθισμα και με δυσκολία έβλεπα τα κομμάτια βράχου που κατευθύνονταν προς την γη. Το μικρό παραθυράκι της σωσίβιας λέμβου μου έδειχνε μόνο την νότια Αμερική και έβλεπα τις σεληνόπετρες να κατεβαίνουν αργά-αργά

Η αντίδραση των στρατών της γης ήταν γρήγορη. Αλλεπάλληλες εκτυφλωτικές λάμψεις με τύφλωσαν, από τα πυρηνικά που επίσημα δεν υπήρχαν και εκτοξευτήκαν από σιλό που επίσημα είχαν αφοπλιστεί. Άκακοι στρατιωτικοί δορυφόροι άνοιξαν πυρ ενάντια στην βροχή από σεληνιακές πέτρες εξαπολύοντας κρυφές τεχνολογίες. Πυρηνικά υποβρυχια που είχαν καταστραφεί σύμφωνα με την συνθήκη πυρηνικού αφοπλισμού του 2036 αναδυθήκαν και έκαψαν τον ουρανό. Πυραυλικές άμυνες μικρής εμβέλειας προσπάθησαν μάταια να αναχαιτίσουν τις αμέτρητες πύρινες σφαίρες που έπεφταν στην γη.

Μπορούσα να ακούσω με την φαντασία μου την μοναδική εντολή που έδιναν ομοφώνα οι αξιωματικοί σε δεκάδες γλώσσες , “Πυρ κατά βούληση”.
Με δίκασαν και με βρήκαν ένοχο όλες οι πληγείσες χώρες. Πολλές από τις δίκες εκπροσωπούσαν χώρες οι οποίες δεν υπήρχαν πια.
Έγιναν πάνω από τριάντα απόπειρες κατά της ζωής μου. Οι ίδιοι οι δεσμοφύλακες μου προσπάθησαν με τα γυμνά τους χέρια να με σκοτώσουν. Έχω ουλές στο γερασμένο σώμα μου από μαχαίρια, σφαίρες και εγκαύματα. Με έκλεισαν σε ένα σκοτεινό κελί, και τοποθέτησαν ένα ψηφιακό πινάκα με κόκκινα νούμερα. Τα νούμερα ξεκινούσαν από τα δυο δισεκατομμύρια, και αύξαναν καθημερινά. Ίσως κάποιος άλλος στην θέση μου να αυτοκτονούσε. Δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν το έκανα.
Επιστήμονες από κάθε γωνιά της γης έκαναν μελέτες και πρότειναν λύσεις. Τρελές ιδέες έπεφταν στο τραπέζι και αντιμετωπίζονταν σοβαρά. Ο ένας πρότεινε να γεμίσουν την σελήνη με νερό από τους ωκεανούς της γης, για να αποκαταστήσουν την μάζα της και να σταθεροποιήσουν την κίνηση της. Ο άλλος πρότεινε να δημιουργηθεί μια υπερκατασκευή, ένας δακτύλιος γύρω από την γη και να μετακομίσει εκεί το ανθρώπινο είδος. Ο τρίτος έδειχνε ποιους κομήτες έπρεπε να εκτρέψουμε για να χτυπήσουν την σελήνη και να ισιώσει.

Η ανθρωπότητα βρέθηκε σε μια δύσκολη θέση. Έπρεπε να συνεργαστεί και να λύσει προβλήματα τα οποία απειλούσαν την ζωή όλων. Έσπρωξε στην άκρη τις διαφορές της και τις μικροδιαμαχες. Το πετρέλαιο δεν είχε πια καμία σημασία, ούτε η επιρροή, ούτε τα χρηματιστήρια.

Ο πλανήτης μας γινόταν χρόνο με τον χρόνο αφιλόξενος. Το κλίμα απορρυθμίστηκε τα πρώτα πέντε χρόνια, αλλά τα επόμενα έγινε φονικό. Καθημερινά κάποιο μέρος της γης πληγόταν από τυφώνες, πλημμύρες και καταιγίδες. Η άστατη κίνηση της σελήνης χειροτέρευε τα πράγματα. Χιλιάδες χάνονταν κάθε μέρα, είτε από πείνα και αρρώστια, είτε από βίαιες καταστροφές. Ο κόκκινος μετρητής αύξανε συνεχώς, έγινε το προσωπικό μου ρολόι.

Οι εκτιμήσεις έδειχναν ότι είχαμε τριάντα χρόνια ακόμα μέχρι να γίνει η γη εντελώς αφιλόξενη. Όσες χώρες απέμειναν, άνοιξαν τα χαρτιά τους και συνεργάστηκαν για την μεγάλη έξοδο. Χιλιάδες Κιβωτοί, τα μεγαλύτερα σκάφη στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατασκευάστηκαν για να μεταφέρουν ολάκερα βιοσυστηματα της γης. Η γεωδιαμορφωση του Άρη, ενώ αρχικά υπολογιζόταν ότι θα χρειαστεί ογδόντα χρόνια, έγινε σε εικοσιπέντε. Οι αλματώδεις εξελίξεις στις τεχνολογίες της γεωδιαμορφωσης μας επέτρεψαν να ξεκινήσουμε και την μετάλλαξη της Αφροδίτης, καθώς και των φεγγαριών του Άρη. Κιλότονοι προμηθειών και εξοπλισμού φορτωθήκαν σε κάτι αστεία ρομποτικά μεταγωγικά με κεραίες και χρυσά πανιά, τα οποία αφέθηκαν στο ποτάμι των ηλιακών ακτινών για να φτάσουν σε μερικές δεκαετίες στις αποικίες.

Τον Γεναρη του 2078, δευτερόλεπτα πριν καταρρεύσει το κλίμα της γης μετρώντας σε κοσμολογικούς χρόνους, ξεκίνησε η μεγάλη έξοδος. Οι Κιβωτοί ξεκίνησαν προς τις Αρειανές αποικίες για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, αφήνοντας ένα πρασινωπό ίχνος από τους κινητήρες αντιύλης.

Η τιμωρία μου αποφασίστηκε ομοφώνα. Οι Κιβωτοί έφυγαν και εγώ έμεινα πίσω.
Ελπίζω ότι εσείς, οι απόγονοι της ανθρωπότητας θα βρείτε αυτό το αρχείο όταν τελικά επιστρέψετε στην Γη. Υπολογίσαμε ότι το κλίμα θα σταθεροποιηθεί σε πέντε χιλιάδες χρόνια, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ανθρωπότητα μετά από μερικούς αιώνες. Ίσως να βρείτε τον τρόπο να επιστρέψετε νωρίτερα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον πολιτισμό σας ή την τεχνολογία σας. Ίσως και να μην θέλετε να γυρίσετε πίσω, τώρα πια που ανοίχθηκαν οι ορίζοντες του διαστήματος.

Αυτό που ξέρω είναι ότι στα ιστορικά αρχεία της πρωτεύουσας του Άρη, της Νέας Ρώμης, θα με μάθετε ως τον καταστροφέα της Γης.

Δεν το αρνούμαι.

Όμως πρέπει να καταλάβετε ότι μέσα από αυτή την παγκόσμια τραγωδία, η ανθρωπότητα ενώθηκε και έπλευσε προς τα άστρα.
Δεν είμαι τόσο σίγουρος πια ότι η καταστροφή της γης ήταν άσχημο γεγονός.

Ένιωσα τα γλυκά της χείλη να με ρουφάνε μακριά από τα βάθη της λήθης.

Δεν τολμούσα να ανοίξω τα μάτια μου, γιατί αλλιώς θα χανόταν η στιγμή.

Άπλωσε το χέρι της και μου χάιδεψε το κεφάλι στοργικά. “Ορέστη,” μου είπε γλυκά. “Ορέστη, είναι ώρα να σηκωθείς αγάπη μου”.

Της έπιασα το χέρι, της το φίλησα και την τράβηξα κοντά μου. Εκείνη ξάπλωσε δίπλα μου και χώθηκε στην αγκαλιά μου. Έχωσα την μύτη μου μέσα στις μπούκλες της και ρούφηξα το υπέροχο άρωμα της.

Κράτησα την ανάσα μου όσο περισσότερο μπορούσα, σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να εγκλωβίσω το λουλουδένιο μυρωδικό.

“Έλα!” με μάλωσε ναζιάρικα. “Άσε με. Δεν έχουμε ώρα για αγκαλίτσες. Άντε, ξύπνα να ετοιμαστούμε για την δουλειά. Άντε καρδιά μου, πάω να φτιάξω πρωινό” είπε, και ξεγλίστρησε από τα χέρια μου.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου, και εκείνη δεν ήταν πια εκεί.

Άνοιξα τα μάτια μου σε ένα άδειο δωμάτιο. Δεν χρειαζόταν να την αναζητήσω, ήξερα ότι δεν βρίσκεται εκεί. Δεν ήταν όνειρο αυτό που είχα βιώσει. Τα όνειρα δεν είναι ποτέ τόσο ζωντανά, τόσο ξεκάθαρα.

Τα όνειρα μου άλλωστε είναι γεμάτα από εφιάλτες.

Εφιάλτες στους οποίους τα σωθικά μου κατασπαράζονται αργά και βασανιστικά εκ των έσω.

Όχι, δεν ήταν όνειρο. Ήταν κάτι άλλο, που δεν μπορώ να περιγράψω. Ήταν λες και ξύπνησα για μια στιγμή μέσα στο σώμα κάποιου άλλου. Και το περίεργο είναι ότι αυτός ο κάποιος άλλος είμαι εγώ, αλλά δεν είμαι εγώ.

Λες και ζω άλλη ζωή.

Μια λάθος ζωή.

Σηκώθηκα και πήγα μέχρι το μπάνιο να πλυθώ. Ο άνθρωπος μέσα στον καθρέπτη έκλαιγε ακόμα. Φαινόταν αξιολύπητος.

Και πως να μην είναι? Όλα του τα μαλλιά είχαν πέσει από την χημειοθεραπεία. Το δέρμα του ήταν αρρωστημένα χλωμό, και τα μάτια του βρίσκονταν μέσα σε δυο κατακόκκινες κόγχες.

Το ίδιο του το σώμα τον έτρωγε σιγά-σιγά και η σπίθα της ζωής του τρεμόσβηνε στο σκοτάδι.

Τον παρακολούθησα κατά την πρωινή του τελετουργία.

Νερό στο πρόσωπο. Λες και θα ξέπλενε την μάσκα του θανάτου.

Εμετός στον νεροχύτη. Δεν είχε και πολλά να βγάλει.

Πλύσιμο δοντιών. Σάμπως και θα προλάβαιναν να χαλάσουν.

Πρωινά χάπια. Χα! Ψεύτικες ελπίδες.

Έπειτα έσκυψε στο πάτωμα. Δεν τον έβλεπα πια, αλλά ήξερα τι έκανε κάθε πρωί. Είχε τυλιχτεί σε εμβρυική στάση και έκλαιγε δυνατά.

Ο δειλός.