Η κβαντομηχανική είναι αναμφίβολα ο πιο κουλ τομέας της φυσικής. Με πάρα, μα πάρα, πολύ απλά λόγια η κβαντομηχανική λέει ότι τα πάντα είναι πιθανά και το αν θα συμβούν, ή όχι, το «επιλέγουν» τη στιγμή που θα παρατηρηθεί η συγκεκριμένη κατάσταση. Για παράδειγμα, πίσω από την κλειστή πόρτα του υπνοδωματίου σας υπάρχει η πιθανότητα να βρίσκεται ένα ζευγάρι γυμνών μοντέλων (θηλυκών ή αρσενικών, ανάλογα με το φύλο και τις σεξουαλικές σας προτιμήσεις), έτοιμο να συνευρεθεί μαζί σας, και το αν θα συμβεί αυτό «αποφασίζεται» μόλις ανοίξετε την πόρτα. Βέβαια, την ίδια πιθανότητα με την εμφάνιση ενός ζευγαριού γυμνών μοντέλων την έχει και η εμφάνιση ενός γυμνού, παχύσαρκου νάνου, γι’ αυτό μη χαίρεστε.

Φυσικά, οι παραπάνω πιθανότητες είναι από απειροελάχιστες έως απειροαπίθανες στην κλίμακα των ανθρώπων. Η κβαντομηχανική αποκτά νόημα και εφαρμογή μόνο σε υποατομικές κλίμακες. Οι πολύπλοκες εξισώσεις, μετά από πολλές μελέτες και διορθώσεις, έχουν δείξει ότι αυτά τα μικροσκοπικά σωματίδια κάνουν ό,τι τους καπνίσει, με απόλυτη ακρίβεια.

Πολλοί από εσάς θα γνωρίζουν το θεωρητικό πείραμα με την γάτα που είναι κλεισμένη μέσα σε ένα κουτί, της οποίας η πιθανότητα να πεθάνει είναι πενήντα-πενήντα, και για το λόγο αυτό η κβαντική φυσική λέει, με βεβαιότητα, πως μέσα στο κουτί υπάρχει μια νεκρή και μια ζωντανή γάτα, με τις δύο καταστάσεις ισόποσα κατανεμημένες (ντόινγκ!), και η μοίρα της γάτας ορίζεται μόλις ανοιχτεί το καπάκι του κουτιού . Το θεωρητικό αυτό πείραμα προτάθηκε από το αυστριακό φυσικό Έρβιν Σρέντιγκερ ως ένας τρόπος εξήγησης της κβαντομηχανικής και είναι γνωστό ως «Η γάτα του Σρέντιγκερ». Λίγοι, όμως, ξέρουν την αληθινή ιστορία πίσω από αυτό το πείραμα…

«Σεραφίνα;», φώναξε για τρίτη φορά ο αγανακτισμένος φυσικός. Δεν του έφτανε που είχε εκείνη την αναθεματισμένη διάλεξη να ετοιμάσει για την επόμενη βδομάδα, ήταν κι αυτό το παλιόγατο που δεν έλεγε να συμμορφωθεί επιτέλους. Είχε ορίσει το δικό της πρόγραμμα και προσπαθούσε να του το επιβάλει, και η τρομακτική αλήθεια ήταν πως σιγά-σιγά το κατάφερνε. Εκείνη αποφάσιζε τι ώρα θα έτρωγε, χωρίς να την νοιάζει αν εκείνος κοιμόταν, έκανε μπάνιο ή ήταν στα πρόθυρα της ανακάλυψης της αρνητικής εντροπίας*. Δικός της ήταν ο λόγος για το πότε έπρεπε να ξυπνήσει το πρωί ή αν χρειαζόταν μεσημεριανό ύπνο, και φρόντιζε να του το επιδείξει με το να χοροπηδάει πάνω του, να θρυμματίζει αντικείμενα και να ανακατώνει τις σημειώσεις του. Επίσης, εκείνη διάλεγε ποιο πρόγραμμα θα άκουγαν στο ραδιόφωνο, αφού όταν δεν της άρεζε αυτό που άκουγε ωρυόταν σαν μαινάδα.

Με λίγα λόγια, ο αξιότιμος Έρβιν, την είχε πατήσει από μια γάτα, της οποίας τις εξισώσεις δεν μπορούσε να λύσει με τίποτα. Αυτό, όμως, που τον έκανε να την προσέχει και να φροντίζει για τις ανέσεις και την ευημερία της ήταν πως όταν βρισκόταν κοντά στην Ρούθι, που είχε μόλις φτάσει τον ένα χρόνο ζωής, η μικρούλα κόρη του καταχαιρόταν, βγάζοντας κραυγούλες χαράς και κουνώντας ζωηρά τα χεράκια της. Για τον ίδιο, αυτός ήταν ένας σημαντικός λόγος για να τα έχει καλά με την γάτα του, όσο κι αν εκείνη είχε βαλθεί να του κάνει την ζωή πατίνι.

Εκείνη τη φορά, όμως, το είχε παρακάνει. Ήθελε να την ταΐσει για να ξεμπερδέψει μαζί της και να μπορέσει μετά να ασχοληθεί, με την ησυχία του, με κείνην τη διάλεξη, αφού ήταν σίγουρος πως η Σεραφίνα θα έβρισκε την πιο ακατάλληλη χρονική στιγμή για να απαιτήσει το γεύμα της. Άρχισε να ψάχνει όλα τα δωμάτια, κάτω και πίσω από έπιπλα, για να βρει το άτακτο γατί, αλλά του κάκου, είχε επισήμως εξαφανιστεί. Με την γυναίκα και την κόρη του εκτός σπιτιού είχε την άνεση να αλωνίζει όπου ήθελε, αφού ήταν ξεκάθαρο πως ο σκοπός της ήταν να τυραννάει μόνο εκείνον.

«Αναθεματισμένη γάτα, πού στο καλό έχεις κρυφτεί πάλι;», παραμιλούσε ο επιστήμονας, ενώ τριγυρνούσε, ασκόπως, από δωμάτιο σε δωμάτιο. Τα βήματά του τον οδήγησαν μπροστά από την πόρτα του μπάνιου κι εκεί άκουσε έναν αμυδρό, πνιχτό ήχο. Σταμάτησε και αφουγκράστηκε. Ο ήχος ξανακούστηκε και ήταν πλέον σίγουρος ότι ερχόταν κάπου μέσα από το μπάνιο. Μπήκε μέσα κι άρχισε να ανιχνεύει τον χώρο. Η γάτα συνέχιζε να κερδίζει αυτό το αναμεταξύ τους κρυφτούλι. Τα μάτια του έπεσαν πάνω στο κουτί όπου πετούσαν τα άπλυτα ρούχα.

«Λες;», αναρωτήθηκε ο φυσικός και σήκωσε αργά το καπάκι του κουτιού. Κι εκεί μέσα, ανάμεσα σε μεσοφόρια και φανέλες βρισκόταν, μισοκαλυμμένη, η Σεραφίνα, ξαπλωμένη, με τα μάτια ανοιχτά και σε μια κατάσταση περίεργης ακινησίας. Δεν κουνιόταν, απλά παρέμενε ξαπλωμένη και τον κοίταζε με ένα βλέμμα που έλεγε: «Τι θες, ρε;».

«Ώστε εδώ είσαι κρυμμένη τόση ώρα», είπε ο φυσικός και συνέχισε σαν να μιλά σε ένα μικρό παιδί, «Εγώ σε ψάχνω τόση ώρα για να σε ταΐσω κι εσύ τεμπελιάζεις μέσα στα βρωμόρουχα». Η γάτα συνέχιζε να τον κοιτάζει ακίνητη. «Ωραία, λοιπόν, μείνε εκεί», της είπε και έκλεισε με δύναμη το καπάκι. Περίμενε πως ο ήχος θα την τρόμαζε και θα την έκανε να βγει από το κουτί, αλλά μια άβολη ηρεμία επικρατούσε μέσα του.

«Μα τον Θεό, Σεραφίνα, ο μισός μου εαυτός θέλει να σε καθαρίσει», φώναξε εξοργισμένος πλέον, ο επιστήμονας και άνοιξε ξανά το κουτί, έτοιμος να αντιμετωπίσει την γάτα στα ίσια. Μια σκούρα, τριχωτή μάζα εκτοξεύτηκε μέσα από το κουτί, αφήνοντας ένα δυνατό, μακρόσυρτο σκούξιμο, και τον πέτυχε ακριβώς στο πρόσωπο. Η Σεραφίνα γραπώθηκε με τα νύχια απ’ το πουκάμισό του, τα οποία έγδαραν μαζί και το δέρμα του και στην συνέχεια πήδηξε μακριά του. Ο τρομαγμένος και ξαφνιασμένος φυσικός κοίταξε τριγύρω και είδε την γάτα να στέκεται έξω από την πόρτα και να τον κοιτάζει με βλέμμα που αυτήν τη φορά έλεγε: «Τα ‘θελε ο κώλος σου». Ήταν έτοιμος να της βάλει τις φωνές, όταν μια ιδέα καρφώθηκε στο κεφάλι του.

«Σεραφίνα, είσαι ιδιοφυΐα!», αναφώνησε και με μια δρασκελιά πέρασε πάνω από την γάτα κι έτρεξε με κατεύθυνση το γραφείο του.

 
Αρνητική εντροπία, είναι όρος που εισήχθη από τον Έρβιν Σρέντιγκερ το 1943, στο βιβλίο εκλαϊκευμένης επιστήμης What is Life? Εμφανής αναχρονισμός, αφού η γάτα του Σρέντιγκερ έγινε διάσημη το 1935

Είχε απομείνει για τρίτο συνεχόμενο βράδυ μόνος στο εργαστήριό του, σ’ ένα από τα υπόγεια του Πανεπιστημίου. Όσες ήταν και οι μέρες που ο Νίκος, ο μεταπτυχιακός φοιτητής που τον βοηθούσε στο πείραμα, είχε φύγει και τον είχε αφήσει εκεί, να παιδεύεται με τις εξισώσεις συγχρονισμού. Η μυρωδιά των ρούχων και του σώματός του τού θύμιζε ότι έπρεπε, κάποια στιγμή, να φύγει από εκεί, το ίδιο και το διαμαρτυρόμενο στομάχι του. Αυτά, όμως, δεν είχαν καμία σημασία. Οι τελευταίες ρυθμίσεις και διακριβώσεις της συσκευής είχαν ολοκληρωθεί επιτυχώς, οι εξισώσεις είχαν λυθεί, ο συγχρονισμός είχε επιτευχθεί και ήταν πλέον έτοιμος να μπει στην επόμενη φάση του πειράματος.

Κάτι μαλακό σύρθηκε πάνω στην γάμπα του, που σχεδόν τον έκανε να αναπηδήσει τρομαγμένος από την καρέκλα του. Άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το κεφάλι της μοναδικής παρέας που είχε τον τελευταίο καιρό. Αμέσως, ένα απαλό γουργουρητό αντήχησε στο σιωπηλό δωμάτιο.

«Μιας κι έχεις εννιά ζωές, ελπίζω να μην σε πειράξει αν θα γίνω η αιτία να χαθεί μία από αυτές, σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, έτσι Σεραφίνα;», είπε στην γάτα του, ενώ εκείνη νωχελικά, έτριβε την μουσούδα της μέσα στο χέρι του. Πάντα του ερχόταν να γελάσει όταν την αποκαλούσε με το όνομά της. Θυμόταν, πριν χρόνια, όταν την είχε αγοράσει από το κατάστημα κατοικίδιων ζώων, εκείνον τον αδύνατο, φαινομενικά χιλιόχρονο πωλητή, που επέμενε να της δώσει το όνομα της προ-προ-προ-προ-γιαγιάς της. Αναγκάστηκε να δεχτεί, αφού είχε λατρέψει εκείνες τις μαυρογκρί ρίγες της.

Πάτησε μερικά κουμπιά στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή και η πόρτα της χρονομηχανής άνοιξε αργά, αφήνοντας έναν απαλό συριστικό ήχο. Πήρε την γάτα στην αγκαλιά του και την μετέφερε στην συσκευή. Πριν την βάλει μέσα στον μικρό, ειδικό χώρο χρονομεταφοράς, την κράτησε κάτω από τα μπροστινά της πόδια, φέρνοντας το πρόσωπό της κοντά στο δικό του. Την κοίταξε στα μάτια νοσταλγικά.

«Να ξέρεις ότι ο λόγος που σε χρησιμοποιώ είναι επειδή μόνο εσένα εμπιστεύομαι. Μπορεί εγώ να σε χάσω, αλλά ελπίζω να φανείς χρήσιμη σε κάποιον άλλον». Τοποθέτησε την γάτα στον χώρο χρονομεταφοράς και μετά έδεσε στο λαιμό της ένα χαρτάκι με ένα μήνυμα, που είχε γράψει νωρίτερα.

Επέστρεψε στον υπολογιστή και με το πάτημα μερικών πλήκτρων η πόρτα της συσκευής έκλεισε. Αναστέναξε μελαγχολικά. Ρύθμισε την ημερομηνία στο πρόγραμμα της χρονομηχανής και, με πολλές επιφυλάξεις, πάτησε το κουμπί «Έναρξη».

Και η χρονομηχανή, ωσάν γάτα, άρχισε να γουργουρίζει…

Δέκα μέρες νωρίτερα…

Γέμισε ένα πιάτο με γατοτροφή και το άφησε πάνω στο γραφείο του. Μετά από μερικά «ψι ψι ψι» η Σεραφίνα, που ήδη είχε μυριστεί το λουκούλλειο γεύμα και πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα πόδια του, πήδησε πάνω στο γραφείο και άρχισε να τρώει με βουλιμία.

«Καλό απόγευμα, κύριε καθηγητά», φώναξε ο Νίκος που ήταν έτοιμος να φύγει από το εργαστήριο.

«Γεια σου, Νίκο, θα τα πούμε σε μερικές μέρες. Τα πήγαμε περίφημα σήμερα, είμαστε πολύ κοντά», του απάντησε, δίνοντάς του ταυτόχρονα κουράγιο.

Κάθισε στο γραφείο του και χάιδεψε την ράχη της γάτας, που συνέχιζε να γευματίζει δίχως να την απασχολεί κάτι άλλο. Εντελώς απροσδόκητα ένιωσε κάτι να τρίβεται στην γάμπα του. Πετάχτηκε όρθιος από την τρομάρα και τραβήχτηκε μακρύτερα από το γραφείο. Κοίταξε προς τα κάτω, εκεί απ’ όπου προήλθε το απρόσμενο τρίψιμο και είδε την Σεραφίνα να τον κοιτάζει απορημένη. Έστρεψε τα μάτια του προς το γραφείο, αλλά κι εκεί υπήρχε μια Σεραφίνα, που είχε διακόψει το γεύμα της και τον κοιτούσε απορημένη.

«Τι στο διάλο;», αναρωτήθηκε φωναχτά, ενώ το βλέμμα του μεταφερόταν από την μια γάτα στην άλλη, χωρίς να μπορεί να το πιστέψει. Αφού πέρασε μερικές στιγμές προσπαθώντας να χωνέψει αυτό που συνέβαινε, πρόσεξε ότι η Σεραφίνα του πατώματος είχε ένα χαρτάκι δεμένο στον λαιμό της. Γεμάτος περιέργεια σήκωσε την γάτα και έλυσε το χαρτάκι. Την άφησε πάνω στο γραφείο, μαζί με την δίδυμή της, και οι δυο τους έπεσαν με τα μούτρα στο φαΐ.

Εκείνος ξεδίπλωσε και κοίταξε το χαρτί. Αναγνώρισε τον γραφικό του χαρακτήρα. Χαμογέλασε στην ιδέα τού τι σήμαινε αυτό. Το μήνυμα ήταν σύντομο:

Την επόμενη φορά που θα είσαι με τον Νίκο στο εργαστήριο, φρόντισε να έχεις ένα δεύτερο κλειδί μαζί σου όταν του πεις να κλειδώσει πριν φύγει. Είναι καλοκαίρι, δεν υπάρχει άλλος στο Πανεπιστήμιο κι εσύ θα πεθάνεις απ’ την πείνα μέσα σ’ αυτό το μπουντρούμι. Βλάκα, ε βλάκα.

ΤΕΛΟΣ

Ορεστιάδα, 30 Ιουλίου 2010

Το πρόγραμμα ονομαζόταν «Στην αγκαλιά των άστρων», ή «Embraced by the stars» αν προτιμάτε τον τίτλο της αμερικάνικης εταιρείας που το ανακοίνωσε, της Interstellar Travel Agency (ΙΤA™). Κάπως μεγαλόπνοο το όνομά της, αφού σε καμία περίπτωση δεν προσέφερε διαστρικά ταξίδια, αλλά όντας η πρώτη εταιρεία που άνοιξε το δρόμο για επισκέψεις απλών ανθρώπων σε μέρη πέραν των μορίων της ατμόσφαιρας, πρέπει να το παραδεχτείτε κι εσείς, χαλάλι το όνομα.

Μέχρι τότε, το μόνο παραπλήσιο ήταν τα ατομικά ταξίδια πολιτών, που οργανώνονταν από την Διαστημική Υπηρεσία της Ρωσίας με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και η τιμή τους ήταν ανάμεσα στα δεκαπέντε και τα τριάντα εκατομμύρια ευρώ. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που τόλμησαν να περάσουν την εξάμηνη εκπαίδευση ώστε να αντέξουν τις συνθήκες του διαστήματος, αλλά και να καταβάλουν αυτό το «αστρικό» ποσό.

Για τον λόγο αυτό, η ανακοίνωση της ΙΤΑ, ότι σε ένα χρόνο θα εκτελούσε το πρώτο ψυχαγωγικό ταξίδι στο διάστημα, με ένα σκάφος που θα είναι πλήρως προσαρμοσμένο στις ανάγκες απλών ανθρώπων και με τιμή που δεν θα ξεπερνούσε τα οκτώμισι εκατομμύρια ευρώ, ανατάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα του διαστημικού τουρισμού.

Όπως αποδείχτηκε αργότερα, η ΙΤΑ ήταν θυγατρική εταιρεία της Bigelow Aerospace, η οποία από καιρό προωθούσε την ανάπτυξη του διαστημικού ταξιδιού μέσω άλλων εταιρειών. Αυτό που κανείς δεν ήξερε ήταν ότι τα τελευταία δεκατρία χρόνια είχε στα σκαριά ένα εξαιρετικά τελευταίας τεχνολογίας διαστημόπλοιο, το οποίο προόριζε γι’ αυτόν και μόνο το σκοπό. Οι κατασκευαστές και σχεδιαστές του ανακοίνωσαν αργότερα ότι η κατασκευή του έπρεπε να σταματά για κάποια χρονικά διαστήματα, περιμένοντας την ανάπτυξη της τεχνολογίας ώστε να μπορέσουν να ενσωματώσουν στο σκάφος τις λειτουργίες που ήθελαν, με τον τρόπο που ήθελαν. Ήταν ένα τεχνολογικό αριστούργημα.

Το όνομα του διαστημοπλοίου ήταν Διαστημικό Γεράκι (Space Kestrel*) κι εκτός από τις καμπίνες πλοήγησης και διαμονής του πληρώματος, αποτελούταν από δέκα δωμάτια επισκεπτών, τρία εκ των οποίων δίκλινα, μια κοινόχρηστη σάλα εξοπλισμένη με στερεοφωνικό συγκρότημα, τηλεόραση πλάσμα και δυο υπολογιστές, οι οποίοι θα είχαν την δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο, αν το επέτρεπε η θέση των τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων. Επίσης, διέθετε μια κοινόχρηστη κουζίνα και ένα γυμναστήριο, σε περίπτωση που κάποιοι νιώθανε δυσφορία λόγω της έλλειψης βαρύτητας και θέλανε να τονώσουν τους μύες τους.

Κατά την ανακοίνωση του προγράμματος η εταιρεία ανέφερε πως τον επόμενο μήνα θα γίνονταν οι αιτήσεις από τους ενδιαφερόμενους. Θα έπρεπε να είναι καταρχάς υγιέστατοι, ηλικίας είκοσι-οχτώ έως σαράντα ετών και η τιμή θα κυμαινόταν από εφτά έως οκτώμισι εκατομμύρια ευρώ, εξαρτώμενη από το βάρος και την ηλικία του επιβάτη. Από εκεί και μετά, μια έμπειρη ομάδα ειδικών θα ξεσκαρτάριζε τους συμμετέχοντες, κρατώντας τους τυχερούς δεκατρείς, που θα υποβάλλονταν σε ένα τρίμηνο πρόγραμμα εκπαίδευσης, για να σταλούν στα άστρα. Την πρώτη ώρα μετά την ανακοίνωση, πάνω από εκατό άτομα είχαν ήδη δηλώσει την συμμετοχή τους.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που βρέθηκε επί του Διαστημικού Γερακιού, το οποίο ετοιμαζόταν να ξεκινήσει για το πρώτο, επίσημο ταξίδι του. Τέσσερις γυναίκες και οχτώ άντρες, με τους οποίους πέρασα τρεις καταπληκτικούς μήνες στις ειδικά διαμορφωμένες εγκαταστάσεις εκπαίδευσης του προγράμματος, θα με συνόδευαν σ’ αυτό το μοναδικό ταξίδι. Εκτός αυτών, το πλήρωμα του διαστημοπλοίου αποτελούταν από πέντε άτομα, τα οποία είχαν ως σκοπό να μας μεταφέρουν ασφαλώς στο διάστημα και πίσω, αλλά και να μας βοηθήσουν στις τυχόν απαιτήσεις του ταξιδιού.

Οι θέσεις που είχαμε κατά την απογείωση βρίσκονταν στην αίθουσα πλοήγησης, πίσω απ’ αυτές του πληρώματος, δίνοντάς μας μ’ αυτόν τον τρόπο μια μοναδική θέα καθώς το Γεράκι θα διέσχιζε τα στρώματα της ατμόσφαιρας για να μας μεταφέρει στο παγερό διάστημα.

Το Γεράκι δεν απογειωνόταν κάθετα, σαν τους τυπικούς διαστημικούς πυραύλους, αλλά άφηνε το έδαφος όπως όλα τα συμβατικά αεροπλάνα κι όταν έφτανε σε ένα συγκεκριμένο ύψος έστρεφε το ράμφος του προς τα πάνω και εκτοξευόταν με απίστευτη ορμή προς τα άστρα. Αυτό τού το επέτρεπε το μοναδικής τεχνολογίας σύστημα προώθησης σε συνδυασμό με το μίγμα καυσίμων, που μπορούσε να εξαπολύσει τεράστια ποσά χημικής ενέργειας, μετατρέποντάς τα σε κινητική. Μακριά από την βαρύτητα της Γης, οι επιβάτες δεν θα νιώθανε τόσο έντονα τα αρνητικά G της τρομακτικής επιτάχυνσης και ταχύτητας. Πάνω από έντεκα χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, θυμήθηκα.

Ο δυνατός ήχος των μηχανών κάλυπτε τα πάντα και το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήταν οι συνομιλίες των μελών του πληρώματος, μέσα στα ακουστικά που μας είχαν φορέσει μόλις κάτσαμε και δεθήκαμε στις θέσεις μας. Μας είχαν δείξει το κουμπί που έπρεπε να πατήσουμε σε περίπτωση που θα νιώθαμε κάποια αδιαθεσία κατά την πτήση. Ήταν κάτι που είχαμε κάνει πολλές φορές κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης, αλλά αυτό ήταν πλέον η πραγματικότητα.

Το Γεράκι βγήκε από το υπόστεγο και μπήκε στον διάδρομο απογείωσης. Οι μηχανές του άρχισαν να λειτουργούν πιο έντονα, οι ρόδες τους κύλησαν στην άσφαλτο αναπτύσσοντας την ταχύτητα που απαιτούταν για να τις αποκολλήσει από το έδαφος. Κι έτσι βρεθήκαμε στον αέρα. Μπροστά μας, από τα μεγάλα παράθυρα του πιλοτηρίου, μπορούσαμε να δούμε την Γη να χάνεται από κάτω μας καθώς το διαστημόπλοιο ανερχόταν σε μεγαλύτερα ύψη. Η πτήση του ήταν ομαλή, χωρίς αναταράξεις, όπως άρμοζε στην στιβαρή κατασκευή του. Τα πέντε μέλη του πληρώματος ήταν αραδιασμένα μπροστά από τα όργανα ελέγχου, με τον κυβερνήτη στο κέντρο. Εκατοντάδες λαμπάκια, κουμπάκια και ενδείξεις, βρίσκονταν γύρω μας, για τα οποία δεν είχα καμία ιδέα τι έκαναν, αλλά έλπιζα πως ό,τι κι αν ήταν αυτό να το έκαναν σωστά.

«Ετοιμαστείτε για την επιτάχυνση. Μπαίνουμε στη δεύτερη φάση του ταξιδιού μας», μας ενημέρωσε ο κυβερνήτης. Ο ουρανός είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει λόγω του αραιώματος της ατμόσφαιρας και πολλά άστρα είχαν κάνει την εμφάνισή τους, ενώ ξέραμε ότι κάτω στην Γη, ήταν ακόμα μεσημέρι.

Το ρύγχος του σκάφους στράφηκε προς τα πάνω και μετά… το απίστευτο. Τίποτα δεν μπορεί να προετοιμάσει γι’ αυτό αν δεν το νιώσεις. Ο ρυθμός αύξησης της ταχύτητας ήταν ασύλληπτος. Το σώμα μου μπερδεύτηκε. Ένιωθα ότι άφηνα τα εσωτερικά μου όργανα κάπου πίσω μου, ενώ τα χέρια μου είχαν γραπωθεί από τα μπράτσα του καθίσματος. Η ζαλάδα για την οποία μας είχαν προειδοποιήσει έκανε την εμφάνισή της, θέτοντας το κεφάλι μου σε μια κατάσταση επικείμενης έκρηξης. Αλλά αυτό που απέφυγα να κάνω με όλο μου το σθένος ήταν να κλείσω τα μάτια μου.

Ο ουρανός γινόταν όλο και πιο σκούρος καθώς αφήναμε την ατμόσφαιρα πίσω μας, ώσπου τελικά, το μαύρο κάλυψε τα πάντα. Μαύρο, είπα; Αυτό είναι ψέμα. Είναι η πρώτη αίσθηση ενώ αφήναμε πίσω μας το γαλάζιο και σκούρο μπλε της ατμόσφαιρας και μπαίναμε στις περιοχές του διαστήματος. Αλλά όταν κοίταξα καλύτερα τη νέα εικόνα του ουρανού, είδα όλες εκείνες τις πολύχρωμες πιτσιλιές να μας περικλείουν. Μια άποψη του ουρανού που ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς. Άστρα, γαλαξίες, νεφελώματα κατά χιλιάδες φορές περισσότερα απ’ ό,τι μπορούσα να δω απ’ την Γη και με αποδιωγμένη τη στίλβη, η διαύγειά τους φάνταζε μοναδική.

Το ταξίδι μας από την ατμόσφαιρα στο διάστημα διήρκησε μόνο μερικά λεπτά. Αλλά χρειάστηκαν πολλά παραπάνω για να έρθει το σώμα μου στα καλά του. Λίγη ώρα αργότερα το πλήρωμα ξεδέθηκε από τα καθίσματα και, πλέοντας στον αέρα, ήρθε να βοηθήσει κι εμάς ώστε να λυθούμε και να βγούμε από τις ειδικές στολές. Σε λίγο γλιστρούσαμε όλοι μας, μέσα σε ένα περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας και μεταφερθήκαμε στην μεγάλη σάλα που βρισκόταν πίσω από το πιλοτήριο.

Η σάλα ήταν διαμπερής, με μεγάλα παράθυρα και στις δυο πλευρές της, που επέτρεπαν στους ταξιδιώτες να απολαμβάνουν την θέα. Ξεχυθήκαμε όλοι στην αίθουσα και κολλήσαμε τα πρόσωπά μας στα τζάμια. Από κάτω μας βρισκόταν όλο το μεγαλείο και η ομορφιά της Γης. Σχεδόν όλοι κλάψαμε, τουλάχιστον τα μάτια όσων μπορούσα να δω, ήταν δακρυσμένα.

Μπορεί να είχα δει υδρογείους και διαστημικές φωτογραφίες χιλιάδες φορές, αλλά όταν ένα τόσο μοναδικό θέαμα σού αποκαλύπτεται μ’ αυτόν τον τρόπο, όλα τα μέτρα σύγκρισης που έχεις καταρρέουν. Η Γη είναι τεράστια και βρισκόταν, ολόκληρη, κάτω από τα πόδια μας. Πετούσαμε κάπου πάνω από την δυτική Αμερική. Στα αριστερά μας απλωνόταν ο αχανής Ειρηνικός ωκεανός, ενώ μπορούσαμε να δούμε και κομμάτια της ανατολικής Ασίας. Λευκά νέφη εμπόδιζαν το πεδίο μας, κατά μέρη. Στο σύνολό του, το τοπίο ξέφευγε από τα όρια του μαγικού και του φανταστικού. Η ίδια η φύση μπορεί και τα υπερνικά και τα δύο.

Το πρόγραμμα των διαστημικών διακοπών θα είχε διάρκεια εφτά γήινες ημέρες (η λέξη γήινος αποκτούσε άλλο νόημα εδώ πάνω) και σ’ αυτό το χρονικό διάστημα θα εκτελούσαμε μια πλήρη περιστροφή γύρω από την Γη, ώστε να βλέπαμε όλα της τα κατατόπια από ψηλά. Στην συνέχεια θα επιστρέφαμε πίσω, με την ανάμνηση των πιο ονειρικών διακοπών να πλημμυρίζει τα κεφάλια μας, για πάντα. Πέρασαν πολλές ώρες μέχρι να αρχίσουμε να νιώθουμε την κούραση να μας καταβάλει και αυτό, εν μέρει, οφειλόταν στο απίστευτης κάλλους τοπίο που απλωνόταν από κάτω μας. Κανένας δεν ήθελε να πάρει τα μάτια του από το τζάμι. Κανένας δεν ήθελε να επωφεληθεί από τις υπόλοιπες ανέσεις που πρόσφερε το Γεράκι.

Τελικά, ένας-ένας αποτραβηχτήκαμε από τα παράθυρα και μεταβήκαμε, πετώντας, στην κουζίνα, όπου το πλήρωμα μάς έδειξε πώς να χρησιμοποιούμε τον εξοπλισμό και να ετοιμάζουμε φαγητό, όποτε θέλαμε. Αλλά εκείνη την πρώτη φορά, μας το ετοίμασαν οι ίδιοι. Αφού φάγαμε το κρεμώδες, αλλά όχι τελείως άνοστο φαγητό του διαστήματος κατευθυνθήκαμε προς τα υπνοδωμάτιά μας, όπου είχαμε αφήσει και τα ελάχιστα πράγματά μας. Μερικά ρούχα μαζί με την απαραίτητη φωτογραφική μηχανή.

Το δωμάτιο ήταν μικροσκοπικό και χωρούσε μόνο ένα υπερβολικά στενό κρεβάτι και ένα ντουλαπάκι για τυχόν προσωπικά αντικείμενα. Αλλά δεν χρειαζόταν και τίποτα παραπάνω. Για να ξαπλώσεις στο κρεβάτι έπρεπε να μπεις μέσα σε ένα ειδικό ελαστικό σεντόνι το οποίο σε κρατούσε κολλημένο στο στρώμα. Αλλιώς, η έλλειψη βαρύτητας θα φρόντιζε να αποκτήσεις αρκετούς μώλωπες κατά την διάρκεια του ύπνου σου.

Την πρώτη μέρα πρέπει να κοιμήθηκα πολλές ώρες. Δεν ήξερα πόσες ακριβώς, ούτε και μ’ ένοιαζε, αλλά ένιωθα ότι είχα σηκωθεί από έναν βαθύ λήθαργο. Ίσως να έφταιγε η αλλαγή του κλίματος. Βρήκα μερικούς από τους συνταξιδιώτες μου στην κουζίνα, όπου πήγα για να τσιμπήσω κάτι. Το στομάχι μου διαμαρτυρόταν πολύ έντονα. Αφού έφαγα πήγα στη σάλα και βρήκα τους υπόλοιπους να απολαμβάνουν ξανά, και χωρίς διακοπές, το πανέμορφο θέαμα κάτω από το διαστημόπλοιο.mΠλησίασα στο τζάμι και είδα πως βρισκόμασταν πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό και συνεχίζαμε το ταξίδι μας προς την Ευρώπη. Όσο και να κοίταζες δε μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου. Η εικόνα σε αιχμαλώτιζε.

Κάποιοι από εμάς θελήσαμε να δοκιμάσουμε κι άλλα πράγματα, έτσι άρχισε να υπάρχει μια κίνηση μέσα στην σάλα. Απαλή μουσική γέμισε τον χώρο και μαζί μ’ αυτήν συνομιλίες ανθρώπων, που ήταν σχεδόν ανύπαρκτες ως τότε. Κάποιοι προσπάθησαν να στείλουν e-mails από τους υπολογιστές σε αγαπημένα τους πρόσωπα, με φωτογραφίες και εντυπώσεις από το διάστημα. Το κλίμα άρχισε να γίνεται πολύ πιο ευχάριστο.

Υπολογίζοντας την ώρα που είχε περάσει από την στιγμή που είχα ξυπνήσει θεώρησα ότι ήταν περίπου μεσημέρι, όταν μια γυναίκα ύψωσε την φωνή της και ρώτησε τους υπολοίπους: «Τι είναι αυτό;»

Όλοι έστρεψαν τα βλέμματά τους και κοίταξαν. Οι γυναίκα έδειχνε κάπου μακριά, πάνω από την Γη. Δεν ήταν εύκολο να το δεις, αλλά με λίγη προσοχή μπορούσες να το διακρίνεις. Ήταν μια σκούρα μάζα, άμορφη και τεράστια. Αν και βρισκόταν σε πολύ μεγάλη απόσταση από εμάς, φαινόταν ότι κινούταν με μεγάλη ταχύτητα.

«Θεέ μου», ακούστηκε η φωνή μια άλλης γυναίκας, την οποία ακολούθησαν πολλοί αναστεναγμοί και κραυγές. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και ανεπανάληπτο, και τρομακτικό. Ο υπέρογκος μετεωρίτης αναφλέγηκε μόλις συγκρούστηκε με τα μόρια του αέρα της ατμόσφαιρας. Η λάμψη του ολοένα και μεγάλωνε καθώς η τριβή του πρόσθετε περισσότερη θερμότητα. Πίσω του άφηνε μια τεράστια ουρά στάχτης, ενώ καιγόταν. Και η βαρύτητα, μέσω ενός ταξιδιού που ξεκίνησε πολλές χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια πριν, τον οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια, σε μια πορεία σύγκρουσης με την Γη.

Ο μετεωρίτης έπεσε κάπου στην κεντρική Ευρώπη. Η ισχύς της έκρηξης, ακόμη κι από το διάστημα, φάνηκε ότι ήταν τεράστια. Πανύψηλες γλώσσες φωτιάς έζωσαν το σημείο της σύγκρουσης και αργά ένας πύργος σκόνης άρχισε να σηκώνεται. Οι δονήσεις του ωστικού κύματος μεταδίδονταν με τρομακτική ταχύτητα, που επηρέασαν ακόμη και τα κοντινά νέφη στον ουρανό. Η σκόνη υψώθηκε και απλώθηκε περισσότερο, σχεδόν καλύπτοντας τις φλόγες της αρχικής πρόσκρουσης. Μέσα στην σάλα επικρατούσε πανικός. Κλάματα, λιποθυμίες, ουρλιαχτά δημιουργούσαν ένα αμάλγαμα φρίκης. Και πώς να μην δημιουργηθεί άλλωστε, ίσως ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου της Γης.

Από την πόρτα του πιλοτηρίου έκαναν την εμφάνισή τους τα μέλη του πληρώματος. Έδειχναν απολύτως ήρεμοι, σε σχέση με όλους εμάς που βρισκόμασταν σε μια κατάσταση απόλυτου σοκ.

«Την προσοχή σας, παρακαλώ», μίλησε ο κυβερνήτης με δυνατή φωνή, που κάλυψε ακόμα και τα διάφορα ουρλιαχτά. Οι φωνές μειώθηκαν, αλλά όχι και η ταραχή στα πρόσωπα των ταξιδιωτών. «Γνωρίζαμε ότι θα συμβεί αυτό, εδώ και είκοσι χρόνια περίπου», συνέχισε ο κυβερνήτης, αφήνοντας σύξυλους όλους εμάς. «Το κρίσιμο σημείο της τροχιάς του μετεωρίτη ήταν όταν πέρασε πίσω από τον Δία, του οποίου η βαρύτητα τον άρπαξε και το εκσφενδόνισε προς τον πλανήτη μας. Αυτό συνέβη πριν από πέντε χρόνια. Αυτός ήταν και ο λόγος που σχεδόν κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή του. Όσα παρατηρητήρια μπορούσαν να υπολογίσουν την τροχιά του ενημερώθηκαν ώστε να κρατήσουν σιγή ιχθύος. Όλον αυτόν τον καιρό κατασκευάζαμε μια διαστημική βάση, την οποία ήδη επανδρώνουν πάνω από τριακόσιες χιλιάδες άτομα. Στην Γη υπάρχουν αντίστοιχες υπόγειες βάσεις, οι οποίες επικοινωνούν διαρκώς με αυτήν στο διάστημα. Δεν ξέραμε ποιες ακριβώς θα ήταν οι συνέπειες αυτού του πλήγματος, αλλά ξέραμε ότι θα ήταν δραματικές και έπρεπε να ήμαστε έτοιμοι για τα πάντα. Είστε οι μόνοι πολίτες που, μαζί με όλους εμάς, θα βρείτε προστασία μέσα στην αγκαλιά των άστρων. Αυτή η ευκαιρία ήταν ένα δώρο προς όλους τους απλούς πολίτες, που αδίκως δεν ενημερώθηκαν για την απειλή, αν και γνωρίζαμε ότι μόνο μια μικρή μερίδα από αυτούς θα είχε την δυνατότητα να επιδιώξει ένα τέτοιο ταξίδι. Παρόλ’ αυτά, επιλέξαμε τους καλύτερους από αυτούς. Η Γη κι εμείς μαζί, μπορούμε να τα καταφέρουμε και να επιβιώσουμε από κάθε απειλή.»

Ο κυβερνήτης σταμάτησε να μιλά κι έστρεψε το βλέμμα του προς το παράθυρο του Γερακιού. Το τεράστιο νέφος σκόνης συνέχιζε να απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Σιγά-σιγά θα κάλυπτε ολόκληρη την υδρόγειο, ρίχνοντας τους ανθρώπους στο σκοτάδι, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια. Ποιος ξέρει πόσοι θα επιβίωναν.

«Πολύ φοβάμαι πως κάπου εδώ, οι διακοπές σας τελειώνουν», ανήγγειλε ο κυβερνήτης.

ΤΕΛΟΣ

Ορεστιάδα, 21 Ιουλίου 2010

Kestrel, είναι είδος γερακιού, κεγχρίς ή βραχοκιρκίνεζο.

                «Το τέλος του κόσμου είπες;»

                «Το τέλους του κόσμου όπως τον ξέρουμε, είπα.»

                Τον κοίταξε παραξενεμένος. Το ίδιο πράγμα, με άλλα λόγια, σκέφτηκε. Κι έτσι κι αλλιώς, η λέξη  τέλος ποτέ δεν του ηχούσε καλά. Γιατί, δηλαδή, να μην γινόταν μερικές, ή έστω μπόλικες, δραστικές αλλαγές και θα έπρεπε να υπεισέλθει ένα τέλος, και μετά απ’ αυτό μια αβέβαιη αρχή;

                 «Το σκεφτήκατε καλά;»

                «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ξέρεις σε ποιο σημείο έχουμε φτάσει.»

                Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Το ήξερε πολύ καλά, αλλά αρνιόταν να το παραδεχτεί μπροστά στους υπόλοιπους, επειδή επιθυμούσε και επιδίωκε λύσεις όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνες. Αλλά αυτή η φιλική ενημέρωση του έδινε την ευκαιρία να είναι πιο ανοιχτός.

                «Τι έχετε στο μυαλό σας;»

                «Τους ανθρώπους.»

                Σάστισε. «Εμάς;»

                Ο άλλος ένευσε, χωρίς να μιλήσει. Και διατήρησε την σιωπή του, δίνοντάς του χρόνο να το χωνέψει.

                «Ξέρεις ότι δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό.»

                «Ναι, αλλά δυστυχώς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.»

                «Είναι ενάντια στον νόμο της Προστασίας και Διατήρησης της Βιοποικιλότητας του Παγκοσμίου Κανονισμού.»

                «Θα παρακαμφθεί. Δεν είναι υπόθεση γραφειοκρατίας.»

                «Ο άνθρωπος σαν ον είναι μοναδικός. Ίσως ακόμη και σ’ ολόκληρο το σύμπαν.»

                «Οι πληροφορίες θα διασωθούν σε ψηφιακές κιβωτούς. Η αναδόμησή του θα είναι εφικτή από πολιτισμούς ανώτερους της Δεύτερης Γενιάς.»

                «Δεν ξέρουμε κανέναν άλλον πολιτισμό, διάβολε.»

                Άρχισε να τα χάνει. Και ήταν κάτι που η θέση του δεν του επέτρεπε καθόλου. Υποτίθεται ότι έπρεπε να διατηρεί την ψυχραιμία και την αμεροληψία του, όποια κι αν ήταν η περίσταση. Ακόμη και στις φιλικές κουβέντες. Όπως, ακριβώς έκανε ο συνομιλητής του.

                «Είναι ένα ρίσκο που είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε για την επιβίωση του πλανήτη.»

                «Γιατί να μην αρκεστούμε σε μια περικοπή;»

                «Ήσουν παρών στην περικοπή των 7 δισεκατομμυρίων. Μείνανε οι χειρότεροι. Κι επιπλέον η κατάσταση δεν βελτιώθηκε καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα, χειροτέρεψε. Κι έχουν περάσει μόλις 50 χρόνια.»

                «Θα αναπτύξουμε νέους τρόπους σωφρονισμού, σκληρότερους.»

                «Η εμπιστοσύνη που τρέφεις προς τους ανθρώπους φτάνει τα όρια του αστεϊσμού. Αν δεν ήξερα με ποιον μιλάω θα έλεγα ότι είσαι αφελής. Έχω, όμως, πολύ καλή επίγνωση των γνώσεων και των μελετών σου. Το βιβλίο σου Περί Αυτοκαταστροφικότητας του Ανθρώπινου Είδους οδήγησε στην πρώτη περικοπή. Κι ακολούθησαν κι άλλα. Θέλεις να στα απαριθμήσω;»

                Σήκωσε το χέρι του, κάνοντας τον συνομιλητή του να σταματήσει να μιλάει.

                «Πάψε. Το βιβλίο μου δεν είχε αυτόν τον σκοπό. Ήθελα να συνετίσω τους ανθρώπους, όχι να τους εξοντώσω.»

                «Στο βιβλίο σου γίνεται προφανές ότι θα το έκαναν από μόνοι τους, ούτως ή άλλως. Είναι απλά θέμα χρόνου. Κι εμείς θέλουμε, απλά, να προλάβουμε τα χειρότερα.»

                «Γνωρίζεις πως αυτό που πάτε να κάνετε επιβεβαιώνει τις προβλέψεις μου;»

                «Ναι, μόνο που οι προβλέψεις σου δεν ανέφεραν ότι η αυτοκαταστροφή θα γίνει για έναν ευγενή σκοπό. Ίσως αυτός είναι ένας τρόπος για να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Ίσως έτσι να δώσουμε ένα παράδειγμα σε αυτούς που θα ακολουθήσουν. Ή, ίσως, το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να δώσουμε στην ζωή του πλανήτη μια νέα ελπίδα. Ας το κάνουμε να αξίζει.»

                «Έχετε ορίσει χρονοδιάγραμμα;»

                Ήξερε την απάντηση πριν ο άλλος του πει: «Ναι.»

                «Και τι θέλετε από μένα;»

                «Είσαι η Φωνή. Θέλουμε να το πεις στον κόσμο.»

                Η γροθιά του εκτοξεύθηκε με απίστευτη ταχύτητα και χτύπησε τον συνομιλητή του κάτω από το αριστερό μάτι, ρίχνοντάς τον στο πάτωμα. Προχώρησε αργά και στάθηκε από πάνω του. Δάκρυα είχαν γεμίσει τα μάτια του.

                «Θα το κάνω.», είπε.

ΤΕΛΟΣ

Ορεστιάδα, 25 Απριλίου 2010

                Η όρασή μου ξεθόλωσε σιγά σιγά. Άρχισα να συλλέγω εικόνες από τον χώρο μπροστά μου. Όλα τόσο γνώριμα, τόσο οικεία, κι όμως δεν ήμουν σίγουρος για τίποτα απ’ όλα εκείνα. Μια αίσθηση πως όλα εκείνα μου ανήκαν τρεμόπαιζε μέσα μου προσπαθώντας να αναγνωρίσει το σωστό και το λάθος. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ. Δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Οι σκέψεις μου, οι μνήμες μου, σα να έπαιζαν ένα περίεργο παιχνίδι μαζί μου και δεν με άφηναν να προσδιορίσω αυτά που ήθελα. Προσπάθησα να φοβηθώ. Ήταν αδύνατο. Μόλις είχα συνέλθει από μια κατάσταση της οποίας ουδεμία επίγνωση είχα και δεν ήμουν ικανός να νιώσω τίποτα γι’ αυτό. Ούτε καν περιέργεια. Κι επιπλέον, μια λανθάνουσα αμνησία με διακατείχε. Τι στο καλό μου συνέβαινε;

                Καθόμουν σ’ ένα γραφείο. Απέναντί μου βρισκόταν μια άδεια καρέκλα. Περίμενα κάποιον; Ήταν κάποιος εκεί και πήγε να φέρει βοήθεια όταν είδε τι έπαθα; Ήταν κάποιος εκεί και μου προξένησε αυτό απ’ το οποίο μόλις ξύπνησα; Οι πιθανότητες έμοιαζαν ατελείωτες κι ερχόταν αγόγγυστα η μια πίσω απ’ την άλλη μες στο μυαλό μου. Σα να βρισκόμουν σε έναν διανοητικό οίστρο, ο οποίος αναδύθηκε από μέσα μου μόλις ήρθα στα συγκαλά μου. Αυτός ο κάποιος θα επέστρεφε για να μου κάνει περισσότερα; Καμία ανησυχία, ούτε κρύο ούτε ζέστη.

                Στην δεξιά γωνία του δωματίου, όπου βρισκόμουν, υπήρχε ένα μονό κρεβάτι. Ήταν τόσο στενό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και «μισό» αντί για μονό. Για έναν παράξενο λόγο αναρωτήθηκα, αν αυτό που μόλις είχα σκεφτεί ήταν αστείο. Τα σκεπάσματα ήταν ανάκατα πεταμένα πάνω του και το μαξιλάρι είχε πέσει στο πάτωμα. Γύρω από το κρεβάτι λευκοί λερωμένοι τοίχοι. Ούτε ίχνος διακόσμησης. Αριστερά από το κρεβάτι ήταν η ξύλινη πόρτα του δωματίου. Ήταν κλειστή. Κλειστό. Ανοιχτό. Περίεργη σκέψη.

                Από την άλλη μεριά της πόρτας βρισκόταν μια αρκετά μεγάλη βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία. Η μεθοδικότητα με την οποία είχε γίνει η τοποθέτηση των βιβλίων ήταν, κατά κάποιον τρόπο, αλγοριθμική. Σε κάθε ράφι, οι ράχες των βιβλίων, είχαν την ίδια απόχρωση και η σειρά με την οποία ήταν αραδιασμένα ήταν από το πιο χοντρό προς το πιο ψιλό. Παράξενο, αλλά και για κάποιον λόγο αρμόζον. Προσπάθησα να εστιάσω την όρασή μου ώστε να διαβάσω τους τίτλους των βιβλίων αλλά θόλωνε αμέσως. Ίσως ήταν λίγο νωρίς ακόμα. Ίσως έπρεπε να περιμένω να συνέλθω λίγο περισσότερο.

                Δίπλα ακριβώς στην βιβλιοθήκη υπήρχε ένας μεγάλος άσπρος πίνακας στηριγμένος σε τρίποδα. Πυκνές αράδες μαύρου μαρκαδόρου ήταν κακογραμμένες πάνω του. Σύμβολα, σταθερές, μεταβλητές, αριθμοί, όρια, ολοκληρώματα συνδεδεμένα σε κυκεώνες εξισώσεων και συστημάτων. Υπολογισμοί και επαληθεύσεις.  Κυκλωμένο αποτέλεσμα. Ορθό. Άτοπο.

                Είδα κάτι να κινείται στα αριστερά μου. Ήταν γρήγορο, ξαφνικό, και η θολωμένη μου όραση δεν βοηθούσε. Ευτυχώς καθάρισε γρήγορα. Ήταν ένας άντρας. Ήρθε και κάθισε στην καρέκλα απέναντί μου. Κύματα μνήμης άρχισαν να με διατρέχουν. Μου ήταν γνωστός. Νέος στην ηλικία, αλλά το πρόσωπό του αρκετά κουρασμένο, σα να του λείπανε μέρες ύπνου. Τα μαύρα μαλλιά του μπερδεμένα και λιγδωμένα. Στα μάτια φορούσε ένα ζευγάρι γυαλιών με χοντρό μαύρο σκελετό. Με κοίταξε και χαμογέλασε σα να με ήξερε από καιρό. Του ήμουν γνωστός.

                «Γεια σου», μου είπε ο νεαρός άντρας.

                «Γεια και σε σένα», αποκρίθηκα. Νέα κύματα μνήμης στο άκουσμα της φωνής μου. Δεν θα έπρεπε να αναγνωρίζω την φωνή μου; Την αναγνώριζα; Ναι. Όχι.

                «Σου θυμίζει κάτι  αυτό το δωμάτιο;», με ρώτησε ο άντρας.

                «Έχει κάτι απροσδιόριστα οικείο, αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό.», η απάντηση βγήκε αυθόρμητα από μέσα μου.

                «Ξέρεις ποιο είναι το όνομά σου;». Προς τι όλες αυτές οι ερωτήσεις; Ερώτηση. Απάντηση.

                Κι όμως, αυτή η ερώτηση φάνηκε πως ανασυγκρότησε κάπως την μνήμη μου. Όνομα. Κάπως έπρεπε να με λένε. Το βρήκα και του το είπα.

                «Ναι, αυτό είναι το όνομά σου», μου είπε και χαμογέλασε και μετά απλά έκατσε εκεί και με κοίταζε. Πέρασε ένα λεπτό και είκοσι-δύο δευτερόλεπτα.

                «Αυτά εκεί τα έγραψες εσύ;», τον ρώτησα κοιτάζοντας τον πίνακα.

                «Ναι, είναι δικά μου», απάντησε και φάνηκε υπερήφανος γι’ αυτό.

                «Φαίνονται σωστά», του είπα.

                «Μάλλον είναι», είπε και χαμογέλασε. Και μετά πάλι σιώπησε.

                Πέρασαν δυο λεπτά και σαράντα-τρία δευτερόλεπτα.

                «Με ξέρεις;», τον ρώτησα.

                «Σε ξέρω», μου απάντησε.

                «Ποιος είμαι;»

                «Είσαι εγώ». Τρεμόπαιγμα μνήμης. Αλήθεια. Ψέμα.

                «Τι εννοείς;»

                Άπλωσε το χέρι του προς τα μάτια μου και σε λίγο η όρασή μου άρχισε να ταλαντεύεται. Τον κοίταζα σχεδόν καταπρόσωπο όταν το οπτικό μου πεδίο στράφηκε προς την απέναντι κατεύθυνση. Κολλημένο στον τοίχο υπήρχε ένα τεράστιο γραφείο. Πάνω στο γραφείο βρισκόταν πέντε υπολογιστές, με τα λαμπάκια τους να αναβοσβήνουν σαν τρελά από την υπερλειτουργία. Δεκάδες καλώδια συνέδεαν τους υπολογιστές με router και με σκληρούς δίσκους σχηματίζοντας ένα δαιδαλώδες τοπικό δίκτυο. Ανάμεσα στους υπολογιστές βρισκόταν μια οθόνη. Η όρασή μου πλησίασε προς τα εκεί.  Στην πάνω δεξιά πλευρά της οθόνης υπήρχε ένα παράθυρο που έδειχνε την οθόνη ενός υπολογιστή που είχε ένα παράθυρο στην πάνω δεξιά γωνία, που έδειχνε την οθόνη ενός υπολογιστή που είχε ένα παράθυρο στην πάνω δεξιά γωνία… επ’ άπειρον. Δίπλα από εκείνο το παράθυρο υπήρχε ένας κειμενογράφος του οποίου οι αράδες ανανεώνονταν συνεχώς. Έγραφε αυτά ακριβώς που σκεφτόμουν…

Έγραφε αυτά ακριβώς που διάβαζα…

…αυτά ακριβώς που σκεφτόμουν…

…που διάβαζα…

…που σκεφτόμουν…

…διάβαζα…

…σκεφτόμουν…

…διάβαζα…

…σκεφτόμουν…

Debugging Error #777

Κυκλικός Έλεγχος Πλεονασμού.

ΤΕΛΟΣ

Ορεστιάδα, 16 Μαρτίου 2010

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Ο κόσμος πάντα φοβόταν ότι κάποιος επιστήμονας θα έπαιζε με τους νόμους της φύσης, νόμους που δεν παραβιάζονται, και ότι η φύση θα έβαζε την ανθρωπότητα στην θέση της μια και καλή.
Όχι μόνο ο φόβος αυτός ήταν βάσιμος, αλλά εγώ ήμουν αυτός που τον έκανε πραγματικότητα.

Όλα ξεκίνησαν με την καταστροφή της κινέζικης σεληνιακής βάσης από σεισμό. Ήταν μια τραγική στιγμή για τον άνθρωπο. Θρηνήσαμε διακόσιους από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, και το σημαντικότερο τεχνολογικό σκαλοπάτι της επιστήμης από την εκτόξευση του τηλεσκοπίου Hubble.

Δεν είχε καταλαγιάσει ο θρήνος καλά-καλα και μας κάλεσαν από τον στρατό της Κίνας. Μάζεψαν τους κορυφαίους σεισμολόγους από όλο τον κόσμο, και μας έβαλαν όλους μαζί σε μια αίθουσα. Το αστείο ήταν ότι το σκηνικό έμοιαζε με το ετήσιο συνέδριο μας, πρακτικά όλοι γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο, γιατί δεν ήμασταν και πολλοί. Καθώς ρωτάγαμε ο ένας τον άλλο αν γνωρίζει τίποτα παραπάνω, μια εκπρόσωπος της κινέζικης διαστημικής αεροναυτικής υπηρεσίας μας ενημέρωσε ότι θα λαμβάναμε μέρος σε ένα τιτάνιο προτζεκτ.
Έλαβαν τις συμβουλές μας, τις μελέτες μας και τις απαιτήσεις μας για εξοπλισμό, και τρία χρόνια μετά μας εκτόξευσαν στην σεληνιακή βάση σεισμικής έρευνας.

Η βάση ήταν ολοκαίνουργια. Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε πόδι εκεί μέσα, νιώθαμε σαν στο σπίτι μας. Άλλωστε, είχαμε περάσει τρία χρόνια σχεδιάζοντας και προσομοιώνοντας τις δουλειές μας. Κάθε διάδρομος, κάθε κομμάτι εξοπλισμού ήταν οικείο και εκεί ακριβώς που το περιμέναμε να βρίσκεται. Η ατμόσφαιρα ήταν ενθουσιώδης, νιώθαμε σαν παιδάκια με ακριβά και γυαλιστερά παιχνιδάκια σε καλοκαιρινή κατασκήνωση. Βρισκόμασταν στην πιο σύγχρονη σεληνιακή βάση, με παθιασμένους επιστήμονες και δουλεύαμε πάνω σε ένα πείραμα αδιανόητο εβδομήντα χρόνια πριν.

Η ειρωνεία βέβαια ήταν ότι ενώ είχαμε εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, δουλεύαμε με δεδομένα ηλικίας ακριβώς εβδομήντα χρόνων. Η πρώτη αποστολή με στόχο την μελέτη της σεληνιακής σεισμικής δραστηριότητας ήταν η Απόλλων 15, τον Ιούλιο του ‘71. Το πρόγραμμα αυτό εγκατέστησε τρεις σταθμούς παρατήρησης, οι όποιοι είναι αρκετοί για την καταγραφή των σεληνιακών σεισμών. Η ΝΑΣΑ τότε έκπληκτη παρατήρησε σεισμική δραστηριότητα στην σελήνη, και έκανε μια ολοκληρωμένη για τα τότε δεδομένα παρατήρηση της.
Πάνω σε αυτή την μελέτη είχαμε βασίσει εκατομμύρια εργατοώρες, δημιουργώντας το δίκτυο τιθάσευσης σεληνιακών σεισμών. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα του να δουλεύεις με σεισμούς στην σελήνη αντί στην γη, είναι ότι σε αντίθεση με της γης, η σελήνη έχει περιοδικούς σεισμούς συγχρονισμένους με τις παλίρροιες. Επίσης, οι περιοδικοί αυτοί σεισμοί αντανακλώνται στο εσωτερικό της σελήνης χωρίς να ασθενούν, γιατί δεν υπάρχουν οι ωκεανοί της Γης για να τους αποσβέσουν. Η έρευνα του ‘71 είχε χαρτογραφήσει δέκα τοποθεσίες που εν δυνάμει γίνονταν σεισμικά επίκεντρα. Οι δικές μας έρευνες είχαν ανακαλύψει ακόμα δυο, και στις δώδεκα αυτές τοποθεσίες είχαμε εγκαταστήσει τα σεισμικά αντίμετρα.
Επί δεκαετίες, η επιστήμη της σεισμολογίας ήταν μια άσκηση υπομονής. Κάναμε τους υπολογισμούς μας, διαμορφώναμε τις θεωρίες μας, στήναμε τα μηχανήματα μας και περιμέναμε, μερικές φορές ακόμη και για χρόνια. Όχι πια. Για πρώτη φορά είχαμε την δυνατότητα να δοκιμάσουμε ιδέες και θεωρίες σε σεισμούς περιοδικούς και αρκετά όμοιους με της γης.

Βρισκόμασταν σε μια τεχνητή πόλη φτιαγμένη μέσα από τις στάχτες της προηγούμενης σεληνιακής βάσης, γι’αυτο την ονομάσαμε Φοίνικα. Στον Φοίνικα κατοικούσαν τριανταέξι σεισμολόγοι που χαίρονταν σαν παιδάκια στην παιδική χαρά. Περίπου εξήντα βοηθοί, φοιτητές όλοι, έκαναν τον ψυχρό τόπο να βουίζει από ζωντάνια. Την εικόνα συμπλήρωναν μηχανικοί, τεχνικοί, ψυχολόγοι, ιατροί, αστροναύτες και γεωλόγοι φέρνοντας το σύνολο περίπου στα πεντακόσια άτομα. Ο Φοίνικας ήταν ένα τόσο μεγάλο έργο που έκανε τον διεθνή διαστημικό σταθμό να μοιάζει με ψαρόβαρκα. Η απίστευτη πίεση του να φτιαχτεί ο Φοίνικας σε χρόνο μηδέν, γιατί τρία χρόνια είναι πραγματικά χρόνος μηδέν, και ο ενθουσιασμός μας καθολη την πορεία, μας είχε κάνει να ξεχάσουμε ότι ο λόγος που βρισκόμασταν εκεί ήταν να μάθουμε γιατί συνέβη ο καταστροφικός σεισμός.

Γνωρίζαμε τον λόγο, αλλά όχι την αιτία. Ήδη από το ‘71 είχαν μελετήσει ένα περίεργο φαινόμενο, αυτό του σμήνους σεισμών. Το φαινόμενο είναι απλό, για κάποιο λόγο τον οποίο δεν γνωρίζουμε, περιοδικοί σεισμοί σε συχνότητα ακόμα και μιας ώρας εκτονώνονται για ημέρες ασταμάτητα στην σελήνη. Ήταν κατά την διάρκεια ενός τέτοιου σεισμικού σμήνους που η κινέζικη σεληνιακή βάση καταστράφηκε ολοσχερώς. Ήμασταν σίγουροι πως αν ανακαλύπταμε την αιτία, η κατανόηση μας για τα ουράνια σώματα και τους σεισμούς θα εξελισσόταν, και ποιος ξέρει και τι άλλο θα ανακαλύπταμε?
Το πείραμα του ‘71 ήταν παθητική παρατήρηση, αλλά εμείς κάναμε πια ενεργητικά πειράματα. Επί πέντε χρόνια συλλέγαμε δεδομένα. Ο Απόλλων 15 είχε κάνει ότι καλύτερο μπορούσε για την εποχή του, και αποτέλεσε μια γερή βάση για εμάς. Είναι αστείο αν σκεφτείς ότι οι άντρες εκείνοι ήρθαν μέχρι την σελήνη με υπολογιστές που δεν φτάνουν καν τα σημερινά κινητά τηλέφωνα. Είναι αστείο αλλά αξίζει σεβασμό. Τα νέα δεδομένα ήταν τόσα πολλά που είχαμε καταλήξει να δοκιμάζουμε ακόμα και θεωρίες των φοιτητών σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τα φαινόμενα.

Και γιατί όχι άλλωστε? Κάθε μήνα, σαν ρολόι θα εκτονωνόταν ένας σεισμός, με επίκεντρο μια από τις δώδεκα νότες όπως τις είχαμε ονομάσει. Σήμερα είχαμε την Λα, τον άλλο μήνα την Σολ, τον επόμενο την Φα. Ένας από τους προγραμματιστές είχε περάσει τις νότες σε ένα απλό πρόγραμμα, και κάθε φορά που καταγράφαμε έναν σεισμό προσέθετε την τελευταία νότα στο τραγούδι. Μετέδιδε την μελωδία από τα μεγάφωνα σε ολόκληρο τον Φοίνικα, και για μερικά λεπτά σταματούσαμε τα πάντα για να ακούσουμε το τραγούδι της σελήνης, το οποίο συμπληρώναμε με ρυθμό μιας νότας κάθε μήνα. Τα πρώτα χρόνια ήταν απλά μια συγκινητική φασαρία, αλλά όσο πλησιάζαμε τον στόχο μας η κοσμική μελωδία μεταλλασσόταν σε κάτι σαν τον εθνικό ύμνο του Φοίνικα.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν στον εθνικό ύμνο του Φοίνικα προστέθηκε ένα σόλο.

Όταν επιτέλους καταγράφηκε σεισμικό σμήνος, ήμασταν εκστασιασμένοι και κατατρομαγμένοι. Ο Φοίνικας ήταν κατασκευασμένος έτσι ώστε να αντέχει σε σεισμούς, αλλά παρόλα αυτά όλοι βρισκόμασταν σε ετοιμότητα να τρέξουμε στις σωσίβιες λέμβους. Κοίταζα με κομμένη την ανάσα τις οθόνες. Από την μια, είχα τα πραγματικά δεδομένα της καταγραφής από τα δώδεκα σημεία. Από την άλλη, είχα τα αποτελέσματα του υπερυπολογιστη, ο οποίος προσπαθούσε να προβλέψει σε πραγματικό χρόνο τον επόμενο σεισμό του σμήνους από τα μοτίβα και τα προηγούμενα δεδομένα.

Είχα παραλύσει, το μόνο που έκανα ήταν να περιμένω την νέα γραμμή στην οθόνη, την δόνηση που θα την ακλουθούσε δευτερόλεπτα μετά και την ταυτόχρονη πρόβλεψη στην δεύτερη οθόνη. Στην αρχή, δεν μπορούσα να το πιστέψω, έτρεχα διαγνωστικά και επανέλεγχους τον έναν μετά τον άλλο. Ο υπολογιστής έδειχνε ένα απλό νούμερο, 99,7%. Το νούμερο αυτό έκρυβε όμως πολύ περισσότερα.

99,7% ταύτιση ανάμεσα στο προβλεπόμενο και το καταγεγραμμένο αποτέλεσμα. Όχι, ούτε αυτό αρκεί για να το περιγράψει.

Το νούμερο αυτό ήταν η επιβεβαίωση του έργου ολόκληρης της ζωής μου. Δέκα χρόνια έρευνας, τρία χρόνια προετοιμασίας, πέντε χρόνια συλλογής δεδομένων και λεπτών ρυθμίσεων.

Μπορούσα να προβλέψω έναν σεισμό στο πρώτο δευτερόλεπτο της εκδήλωσης του.
Και σε τι χρησιμεύει αυτό, με είχε ρωτήσει ένας στρατιωτικός όταν παρουσίαζα την έρευνα μου. Του είχα απαντήσει, ότι αν μπορείς να προβλέψεις έναν σεισμό σε πραγματικό χρόνο, μπορείς να τον ακυρώσεις.
Με είχε κοιτάξει έκπληκτος τότε, αλλά δεν τον αδικώ. Εδω συνάδελφοι μου και αμφισβητούσαν την σοβαρότητα του έργου μου.

Η ιδέα είναι απλή κατά βάθος. Υπάρχει το φαινόμενο του συντονισμού. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή, όταν μια δόνηση έχει την ίδια ακριβώς συχνότητα με την ιδιοσυχνότητα ενός αντικειμένου. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα συντονισμού είναι όταν μια υψίφωνος σπάει ένα κρυστάλλινο ποτήρι με την φωνή της. Ένα πιο καθημερινό παράδειγμα, είναι όταν γυρνάμε τον πυκνωτή στο ραδιόφωνο για να το συντονίσουμε με έναν σταθμό. Το σήμα ενισχύεται και αναπαράγεται από τα ηχεία.

Ε λοιπόν, ο συντονισμός μπορεί να λειτουργήσει και ανάποδα. Ένας σεισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια τεράστιας ενέργειας δόνηση. Αν γνωρίζεις ακριβώς την διάρκεια, τον χρόνο και την ένταση ενός σεισμού, μπορείς να διοχετεύσεις μια ίδια δόνηση που θα ακυρώσει τον σεισμό.

Πως όμως θα παράγεις δονήσεις που η ενέργεια τους ισαριθμεί με πυρηνικές εκρήξεις μεγατόνων?

Εδω είναι που εισάγεται η δεύτερη ειρωνεία.
Δεν είναι τυχαίο που ο Αϊνστάιν έλεγε ότι πατάει στους ώμους γιγάντων. Κάθε μεγάλος επιστήμονας βασίζεται πάνω στο συλλογικό έργο αιώνων δουλειάς και πειραμάτων.

Εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Ο ένας ώμος ήταν το πρόγραμμα Απόλλων 15, αλλά ο δεύτερος ήταν ακόμα πιο παλιός. Ήταν ο ώμος του Νίκολα Τέσλα, ενός εφευρέτη που έζησε κοντά στο 1900. Πάρα πολλές από τις εφευρέσεις του χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, αλλά υπήρξε μια συγκεκριμένη που όταν ανακοινώθηκε όλοι πίστευαν ότι θα καταστρέψει την γη. Ήταν όμως πολύ νωρίς για να την φοβούνται.

Η καταστροφή της γης θα ερχόταν εκατόν ογδόντα χρόνια μετά, από μια μικρή πόλη λεγόμενη Φοίνικας, με εθνικό ύμνο την μελωδία της Σελήνης.

Χρησιμοποίησα τις μελέτες του Τεσλα για τον συντονισμό, και την εφεύρεση του η οποία λεγόταν σεισμική μηχανή. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι μπορούσε να παράγει σεισμούς με ελάχιστη φαινομενικά ενέργεια, και δεν νομίζω να φανταζόταν ποτέ ότι ένας σεισμολόγος στο μέλλον θα χρησιμοποιούσε την ίδια συσκευή για να παράγει ακυρωτικούς σεισμούς.

Ίσως και ο ίδιος να είχε σκεφτεί την χρήση αυτή, η διάνοια του ήταν ασύλληπτη, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ακόμα και αν είχε σκεφτεί την πιθανότητα, δεν ήταν σε θέση να προβλέπει σεισμούς σε πραγματικό χρόνο με την τεχνολογία της εποχής του.

Αυτό όμως σήμαινε το 99,7%. Όλα τα κομμάτια είχαν μπει στην θέση τους. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν τον επόμενο σεισμό σε ένα σεληνιακό μήνα. Ώρες μετά, αφού έληξε η κατάσταση συναγερμού ακούσαμε με δάκρυα στα μάτια την προσθήκη στην μελωδία της Σελήνης.

Το άκουσμα αυτό μας έκανε να νιώθουμε τόσο μικροί…

Γιόρτασα την επιτυχία μου με μια είκοσι χρόνια μικρότερη από εμένα φοιτήτρια υδροπονικης και τα παράπλευρα πειράματα της στην δημιουργία αλκοόλ.

Σκόπευα να την παντρευτώ, αλλά με πρόλαβε η καταστροφή της γης.
Ο μήνας που ακλούθησε έμοιαζε ο μεγαλύτερος της ζωής μου. Δοκίμαζα ασταμάτητα τον εξοπλισμό, έλεγχα τις ενδείξεις, έτρεχα προσομοιώσεις την μια μετά την άλλη. Κοίταζα συνέχεια τις αναφορές από τα τηλεσκόπια για κανένα αδέσποτο μετεωρίτη που θα μπορούσε να μου χαλάσει το πείραμα. Οργάνωνα ασταμάτητες ασκήσεις στους τεχνικούς και τους μηχανικούς που ήταν υπεύθυνοι για το πείραμα μου, και η αγαπημένη μου φοιτήτρια έφτασε σε σημείο να μου ρίξει σφαλιάρα για να συνελθω και να ηρεμήσω.

Προσπαθούσα να το κρύψω, αλλά το άγχος των τελευταίων ημερών ήταν αβάσταχτο. Τα δευτερόλεπτα της τελευταίας μέρας με χτυπούσαν σαν το βασανιστήριο της σταγόνας.

Περίμενα στο δωμάτιο ελεγχου, μαζί με τους συναδέλφους μου. Της κρατούσα το χέρι, και δάγκωνα τα χείλη μου. Ήταν η στιγμή της αλήθειας.
Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν ένα μικρό ανθρωπάκι αποφάσισε να μιμηθεί τον Άτλαντα και προσπάθησε να κρατήσει τον ουρανό στους ώμους του.

Η αγωνία μου έκανε τα γόνατα να λυγίσουν. Η συνειδητοποίηση του τιτάνιου πειράματος που σκόπευα να ξεκινήσω με έκανε να τρομοκρατηθώ. Για κάποιο λόγο μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα ενός παλιρροϊκού κύματος, εγώ να προσπαθώ μάταια να το εμποδίσω με τα χέρια μου, και έπειτα αυτό να με καταβροχθίζει σε μια στιγμή.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν πάτησα ένα κουμπάκι και έπεσε ένα κομμάτι του ουρανού.

Τραγούδησε η Λα Μινόρε, η αγαπημένη μου νότα. Ο υπερυπολογιστής προφήτευσε την έκβαση του σεισμού δευτερόλεπτα πριν αυτός εκτονωθεί. Ο χρόνος αυτός ήταν αρκετός για να αρχίσουν να συντονίζονται οι δώδεκα σεισμικές μηχανές που ήταν διάσπαρτες πάνω από κάθε επίκεντρο. Την ενέργεια που έλειπε από το σεισμικό εμπόδιο την υπερκάλυπτε η ανθρώπινη διάνοια, οι νόμοι της φύσης, τα αψεγάδιαστα μαθηματικά και η ανθρώπινη αλαζονεία. Το ακυρωτικό σεισμικό κύμα που παρήγαγαν οι σεισμικές γεννήτριες άφηνε μόνο το τρία τοις χιλίοις του αρχικού σεισμού να ξεφύγει, και οι υπερευαίσθητοι σεισμογράφοι κατέγραφαν μόνο τον ψίθυρο του σεισμού.

Τα είχα καταφέρει. Είχα συγκρατήσει με γυμνά χέρια το παλιρροϊκό κύμα για έντεκα ολόκληρα δευτερόλεπτα.

Την κρατούσα στα χέρια και την φιλούσα κατενθουσιασμένος όταν ένα κομμάτι της Σελήνης στο μέγεθος της Αυστραλίας αποκολλήθηκε και άρχισε να πέφτει προς την Γη.

Δεν υπήρχε πια διαφορά στο πάνω και στο κάτω. Ο Φοίνικας είχε τσαλακωθεί σαν τενεκεδάκι, και το μόνο που μας έσωσε ήταν η άψογη αντίδραση των υπευθύνων ασφαλείας. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε, αλλά μας γράπωσαν και μας πέταξαν μέσα στις σωσίβιες λέμβους για να προσγειωθούμε στην Γη.
Ήμουν σφιχτά δεμένος στο κάθισμα και με δυσκολία έβλεπα τα κομμάτια βράχου που κατευθύνονταν προς την γη. Το μικρό παραθυράκι της σωσίβιας λέμβου μου έδειχνε μόνο την νότια Αμερική και έβλεπα τις σεληνόπετρες να κατεβαίνουν αργά-αργά

Η αντίδραση των στρατών της γης ήταν γρήγορη. Αλλεπάλληλες εκτυφλωτικές λάμψεις με τύφλωσαν, από τα πυρηνικά που επίσημα δεν υπήρχαν και εκτοξευτήκαν από σιλό που επίσημα είχαν αφοπλιστεί. Άκακοι στρατιωτικοί δορυφόροι άνοιξαν πυρ ενάντια στην βροχή από σεληνιακές πέτρες εξαπολύοντας κρυφές τεχνολογίες. Πυρηνικά υποβρυχια που είχαν καταστραφεί σύμφωνα με την συνθήκη πυρηνικού αφοπλισμού του 2036 αναδυθήκαν και έκαψαν τον ουρανό. Πυραυλικές άμυνες μικρής εμβέλειας προσπάθησαν μάταια να αναχαιτίσουν τις αμέτρητες πύρινες σφαίρες που έπεφταν στην γη.

Μπορούσα να ακούσω με την φαντασία μου την μοναδική εντολή που έδιναν ομοφώνα οι αξιωματικοί σε δεκάδες γλώσσες , “Πυρ κατά βούληση”.
Με δίκασαν και με βρήκαν ένοχο όλες οι πληγείσες χώρες. Πολλές από τις δίκες εκπροσωπούσαν χώρες οι οποίες δεν υπήρχαν πια.
Έγιναν πάνω από τριάντα απόπειρες κατά της ζωής μου. Οι ίδιοι οι δεσμοφύλακες μου προσπάθησαν με τα γυμνά τους χέρια να με σκοτώσουν. Έχω ουλές στο γερασμένο σώμα μου από μαχαίρια, σφαίρες και εγκαύματα. Με έκλεισαν σε ένα σκοτεινό κελί, και τοποθέτησαν ένα ψηφιακό πινάκα με κόκκινα νούμερα. Τα νούμερα ξεκινούσαν από τα δυο δισεκατομμύρια, και αύξαναν καθημερινά. Ίσως κάποιος άλλος στην θέση μου να αυτοκτονούσε. Δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν το έκανα.
Επιστήμονες από κάθε γωνιά της γης έκαναν μελέτες και πρότειναν λύσεις. Τρελές ιδέες έπεφταν στο τραπέζι και αντιμετωπίζονταν σοβαρά. Ο ένας πρότεινε να γεμίσουν την σελήνη με νερό από τους ωκεανούς της γης, για να αποκαταστήσουν την μάζα της και να σταθεροποιήσουν την κίνηση της. Ο άλλος πρότεινε να δημιουργηθεί μια υπερκατασκευή, ένας δακτύλιος γύρω από την γη και να μετακομίσει εκεί το ανθρώπινο είδος. Ο τρίτος έδειχνε ποιους κομήτες έπρεπε να εκτρέψουμε για να χτυπήσουν την σελήνη και να ισιώσει.

Η ανθρωπότητα βρέθηκε σε μια δύσκολη θέση. Έπρεπε να συνεργαστεί και να λύσει προβλήματα τα οποία απειλούσαν την ζωή όλων. Έσπρωξε στην άκρη τις διαφορές της και τις μικροδιαμαχες. Το πετρέλαιο δεν είχε πια καμία σημασία, ούτε η επιρροή, ούτε τα χρηματιστήρια.

Ο πλανήτης μας γινόταν χρόνο με τον χρόνο αφιλόξενος. Το κλίμα απορρυθμίστηκε τα πρώτα πέντε χρόνια, αλλά τα επόμενα έγινε φονικό. Καθημερινά κάποιο μέρος της γης πληγόταν από τυφώνες, πλημμύρες και καταιγίδες. Η άστατη κίνηση της σελήνης χειροτέρευε τα πράγματα. Χιλιάδες χάνονταν κάθε μέρα, είτε από πείνα και αρρώστια, είτε από βίαιες καταστροφές. Ο κόκκινος μετρητής αύξανε συνεχώς, έγινε το προσωπικό μου ρολόι.

Οι εκτιμήσεις έδειχναν ότι είχαμε τριάντα χρόνια ακόμα μέχρι να γίνει η γη εντελώς αφιλόξενη. Όσες χώρες απέμειναν, άνοιξαν τα χαρτιά τους και συνεργάστηκαν για την μεγάλη έξοδο. Χιλιάδες Κιβωτοί, τα μεγαλύτερα σκάφη στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατασκευάστηκαν για να μεταφέρουν ολάκερα βιοσυστηματα της γης. Η γεωδιαμορφωση του Άρη, ενώ αρχικά υπολογιζόταν ότι θα χρειαστεί ογδόντα χρόνια, έγινε σε εικοσιπέντε. Οι αλματώδεις εξελίξεις στις τεχνολογίες της γεωδιαμορφωσης μας επέτρεψαν να ξεκινήσουμε και την μετάλλαξη της Αφροδίτης, καθώς και των φεγγαριών του Άρη. Κιλότονοι προμηθειών και εξοπλισμού φορτωθήκαν σε κάτι αστεία ρομποτικά μεταγωγικά με κεραίες και χρυσά πανιά, τα οποία αφέθηκαν στο ποτάμι των ηλιακών ακτινών για να φτάσουν σε μερικές δεκαετίες στις αποικίες.

Τον Γεναρη του 2078, δευτερόλεπτα πριν καταρρεύσει το κλίμα της γης μετρώντας σε κοσμολογικούς χρόνους, ξεκίνησε η μεγάλη έξοδος. Οι Κιβωτοί ξεκίνησαν προς τις Αρειανές αποικίες για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, αφήνοντας ένα πρασινωπό ίχνος από τους κινητήρες αντιύλης.

Η τιμωρία μου αποφασίστηκε ομοφώνα. Οι Κιβωτοί έφυγαν και εγώ έμεινα πίσω.
Ελπίζω ότι εσείς, οι απόγονοι της ανθρωπότητας θα βρείτε αυτό το αρχείο όταν τελικά επιστρέψετε στην Γη. Υπολογίσαμε ότι το κλίμα θα σταθεροποιηθεί σε πέντε χιλιάδες χρόνια, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ανθρωπότητα μετά από μερικούς αιώνες. Ίσως να βρείτε τον τρόπο να επιστρέψετε νωρίτερα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον πολιτισμό σας ή την τεχνολογία σας. Ίσως και να μην θέλετε να γυρίσετε πίσω, τώρα πια που ανοίχθηκαν οι ορίζοντες του διαστήματος.

Αυτό που ξέρω είναι ότι στα ιστορικά αρχεία της πρωτεύουσας του Άρη, της Νέας Ρώμης, θα με μάθετε ως τον καταστροφέα της Γης.

Δεν το αρνούμαι.

Όμως πρέπει να καταλάβετε ότι μέσα από αυτή την παγκόσμια τραγωδία, η ανθρωπότητα ενώθηκε και έπλευσε προς τα άστρα.
Δεν είμαι τόσο σίγουρος πια ότι η καταστροφή της γης ήταν άσχημο γεγονός.

Ένιωσα τα γλυκά της χείλη να με ρουφάνε μακριά από τα βάθη της λήθης.

Δεν τολμούσα να ανοίξω τα μάτια μου, γιατί αλλιώς θα χανόταν η στιγμή.

Άπλωσε το χέρι της και μου χάιδεψε το κεφάλι στοργικά. “Ορέστη,” μου είπε γλυκά. “Ορέστη, είναι ώρα να σηκωθείς αγάπη μου”.

Της έπιασα το χέρι, της το φίλησα και την τράβηξα κοντά μου. Εκείνη ξάπλωσε δίπλα μου και χώθηκε στην αγκαλιά μου. Έχωσα την μύτη μου μέσα στις μπούκλες της και ρούφηξα το υπέροχο άρωμα της.

Κράτησα την ανάσα μου όσο περισσότερο μπορούσα, σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να εγκλωβίσω το λουλουδένιο μυρωδικό.

“Έλα!” με μάλωσε ναζιάρικα. “Άσε με. Δεν έχουμε ώρα για αγκαλίτσες. Άντε, ξύπνα να ετοιμαστούμε για την δουλειά. Άντε καρδιά μου, πάω να φτιάξω πρωινό” είπε, και ξεγλίστρησε από τα χέρια μου.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου, και εκείνη δεν ήταν πια εκεί.

Άνοιξα τα μάτια μου σε ένα άδειο δωμάτιο. Δεν χρειαζόταν να την αναζητήσω, ήξερα ότι δεν βρίσκεται εκεί. Δεν ήταν όνειρο αυτό που είχα βιώσει. Τα όνειρα δεν είναι ποτέ τόσο ζωντανά, τόσο ξεκάθαρα.

Τα όνειρα μου άλλωστε είναι γεμάτα από εφιάλτες.

Εφιάλτες στους οποίους τα σωθικά μου κατασπαράζονται αργά και βασανιστικά εκ των έσω.

Όχι, δεν ήταν όνειρο. Ήταν κάτι άλλο, που δεν μπορώ να περιγράψω. Ήταν λες και ξύπνησα για μια στιγμή μέσα στο σώμα κάποιου άλλου. Και το περίεργο είναι ότι αυτός ο κάποιος άλλος είμαι εγώ, αλλά δεν είμαι εγώ.

Λες και ζω άλλη ζωή.

Μια λάθος ζωή.

Σηκώθηκα και πήγα μέχρι το μπάνιο να πλυθώ. Ο άνθρωπος μέσα στον καθρέπτη έκλαιγε ακόμα. Φαινόταν αξιολύπητος.

Και πως να μην είναι? Όλα του τα μαλλιά είχαν πέσει από την χημειοθεραπεία. Το δέρμα του ήταν αρρωστημένα χλωμό, και τα μάτια του βρίσκονταν μέσα σε δυο κατακόκκινες κόγχες.

Το ίδιο του το σώμα τον έτρωγε σιγά-σιγά και η σπίθα της ζωής του τρεμόσβηνε στο σκοτάδι.

Τον παρακολούθησα κατά την πρωινή του τελετουργία.

Νερό στο πρόσωπο. Λες και θα ξέπλενε την μάσκα του θανάτου.

Εμετός στον νεροχύτη. Δεν είχε και πολλά να βγάλει.

Πλύσιμο δοντιών. Σάμπως και θα προλάβαιναν να χαλάσουν.

Πρωινά χάπια. Χα! Ψεύτικες ελπίδες.

Έπειτα έσκυψε στο πάτωμα. Δεν τον έβλεπα πια, αλλά ήξερα τι έκανε κάθε πρωί. Είχε τυλιχτεί σε εμβρυική στάση και έκλαιγε δυνατά.

Ο δειλός.