Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

by AnthiPsomiadou Γενικη λογοτεχνια

Απόψε νιώθω την ανάγκη να σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και να κρίνω αυτό που βλέπω. Όμορφο ή άσχημο, δεν είναι της παρούσης. Αυτό που έχει προτεραιότητα αυτή την στιγμή στο μυαλό είναι το τι έχει πετύχει στην ζωή του ως τώρα το άτομο στο οποίο αντιστοιχεί αυτό το είδωλο. Αλήθεια, τι έχεις δημιουργήσει στα [...]

Read the full story→

Μην το διαβάσετε βράδυ, μην το διαβάσετε μόνοι

by Άγγελος Τρομος

           Πρόκειται για ένα σύντομο διήγημα  το οποίο ολοκλήρωσα πριν μερικές μέρες. Είναι μια σχετικά κλασική ιστορία τρόμου, αλλά, κατά την άποψη μου, πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα για τους οπαδούς του είδους. Δεν της έχω δώσει κάποιον τίτλο, και ίσως με βοηθήσετε εσείς σε αυτό, αλλά χρησιμοποιώ ως υπότιτλο το Μην το διαβάσετε βράδυ, μην το διαβάσετε μόνοι, για [...]

Read the full story→

Πληγές

by Γιάννης Τ.JK Ποιηση
%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b3%ce%ad%cf%82

Κι όταν σου έλεγα να σιωπήσεις , ήταν γιατί ήθελα να ακούσεις πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου όταν βρισκόμουν κοντά σου, και τα αστέρια έτρεμαν από τους χτύπους. Μα δεν σου άρεσε..Δεν το άντεχες…μπορεί και να το μισούσες….δεν ξέρω….Ήταν αρκετή μια σου λέξη να τα τελειώσει όλα…και ύστερα ησυχία….τα αστέρια στέκονταν ακίνητα και έβλεπαν..και [...]

Read the full story→

Irreversible [?]

by AnthiPsomiadou Γενικη λογοτεχνια

Είναι φορές που ξέρουμε καλά πως αυτό που επιλέγουμε να κάνουμε ή να βιώσουμε, μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό. Είναι βαγόνι που έχει από λάθος αποκοπεί ενώ ήδη από πριν, του έχει απλόχερα προσφερθεί η απαραίτητη και ακίνδυνη στο στάδιο εκείνο επιτάχυνση, την οποία τώρα χρησιμοποιεί για την σίγουρη αυτοκαταστροφή του.
Κι όμως. [...]

Read the full story→

Σε προσέχω εγώ

by bibi_newborn Ποιηση

ΣΕ ΠΡΟΣΕΧΩ ΕΓΩ
Όταν η χρυσή σου θάλασσα σύννεφα θα προκαλεί, για να βουλιάζεις
Κι όσο τη σκέψη αφήνεις, μα καίγεσαι όταν το φως αγγίζεις
Αν πληγωθείς απ’ τη βροχή που κάποτε σε κυνηγούσε
Και θυμηθείς όταν τις στάχτες σου το χθες πικρά μετρούσε
Άσε τη θέρμη να εισβάλλει στο κορμί και σαν κερί από επιθυμία να λιώσει
Κράτα με μέσα [...]

Read the full story→

Πυρ, πολυπράγμων γυνή και θάλασσα…

by AnthiPsomiadou Γενικη λογοτεχνια

Ώρα ενδεκάτη βραδινή και είσαι υποχρεωμένος φίλε αναγνώστη να «λουστείς» την περίεργη ψυχολογία μου. Δεν υπάρχει γιατί. Ο λόγος προφανής. Κανείς άλλος δεν βρίσκεται εδώ αυτή την στιγμή αλλά ούτως ή άλλως, μερικές φορές [ων ουκ έστιν αριθμός…] το χαρτί ή το lap top είναι τα μόνα που θέλω να αναλάβουν αυτό τον ρόλο. Άρα, [...]

Read the full story→

Το κλειδί είναι οι λέξεις

by anna Γενικη λογοτεχνια

Αργά, σχεδόν κοιμισμένα, ανέβηκε τις σκάλες. Αργά, όπως πάντα, άνοιξε την πόρτα.
Την έκλεισε με τα δόντια φυτεμένα στα μάγουλα της. Δυνατή, όσο δεν είχε ξανά υπάρξει , παραμόρφωσε το χερούλι και μετά το κεφάλι της, που το κρατούσε γερά, λες κι αν το άφηνε θα μπορούσε να εκσφενδονιστεί.
Μ’ έβγαλε από τη τσέπη της, μ’ έφερε [...]

Read the full story→

Εργοστάσιο κεραμικών

by anna Τρομος

«Σκύψε χαμηλά. Σκύψε χαμηλά γιατί θα σου μιλάω από το στομάχι. Θα σου μιλάω από το στομάχι και δε θ’ ακούς.
Κι αν δεν ακούς θα κάνεις λάθη.
Εκεί, έτσι μπράβο. Χαλάρωσε. Μη σφίγγεις το κεφάλι. Το κεφάλι σου θα το σφίγγω εγώ. Πάνω στη κοιλιά μου.
Όσο μιλάω δε θα μιλάς.
Σταμάτα να φοβάσαι. Εδώ υπάρχει σύστημα, υπάρχει [...]

Read the full story→

Warning: getimagesize(http://www.freedigitalphotos.net/image/s_full-moon.jpg) [function.getimagesize]: failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /usr/local/4admin/apache/vhosts/mythoplastes.gr/httpdocs/wp-content/themes/thesis_151/lib/functions/post_images.php on line 63

Στο ολόγιομο φεγγάρι που βλέπω την μορφή του…

by tiaki Γενικη λογοτεχνια

Απόψε μόνη μέσα στο σπίτι
έρημο σπίτι,σαν την καρδιά μου
είναι μακριά μου…πολύ μακριά μου
γιατί καρδιά μου γι’αυτόν χτυπάς?
Κοίτα και συ ψηλά,δες το φεγγάρι και θυμήσου με
είναι το μόνο πράγμα που βλέπουμε μαζί
όσο μακριά και αν είμαστε ο ένας απ’τον άλλο.
Όταν το βλέπω μοιάζει με σένα,με την μορφή σου
και θελώ να ‘μαι εκεί..μες την ζωή σου
Άσε με [...]

Read the full story→

Ηδονή ή Βλασφημία

by anna Ποιηση

Έχω Θεό.
Τα δάχτυλά σου.
Αυτά που ξυπνούν τους ιππότες.
(Τους νεκρούς ιππότες του λαιμού και των καρπών μου)
Έχω ελπίδα.
Την ανάσα σου.
Αυτή που κατρακυλάει στο στήθος και τα γόνατά μου.
Επινοεί λέξεις πάνω στο χθεσινό μου σώμα .
στόμα γίνομαι.
Γλιστράω στον ιδρώτα και τη γνώση.
Πλεγμένη στα δάχτυλα και την ανάσα, η γλώσσα μου,
μαθαίνει στη σιωπή να λέει ¨όχι¨.
var [...]

Read the full story→

← Previous Entries

Next Entries →