ΣΕ ΠΡΟΣΕΧΩ ΕΓΩ
Όταν η χρυσή σου θάλασσα σύννεφα θα προκαλεί, για να βουλιάζεις
Κι όσο τη σκέψη αφήνεις, μα καίγεσαι όταν το φως αγγίζεις
Αν πληγωθείς απ’ τη βροχή που κάποτε σε κυνηγούσε
Και θυμηθείς όταν τις στάχτες σου το χθες πικρά μετρούσε
Άσε τη θέρμη να εισβάλλει στο κορμί και σαν κερί από επιθυμία να λιώσει
Κράτα με μέσα σου αργά, γλυκά ξανά φυλάκισέ με, άσε την αλήθεια να ενδώσει
Στα χείλη σου θ’ αφήσω την πνοή μου, στο προσκεφάλι σου ένα σ’ αγαπώ
Ποτέ μη φοβηθείς για τη σκιά μου, κοιμήσου ήσυχα, σε προσέχω εγώ…
{ 2 comments… read them below or add one }
εξέφρασες με ένα πολύ τρυφερό τρόπο τα συναισθήματά σου κι εμένα προσωπικά με άγγιξε!!!
Είναι πολύ όμορφο να υπάρχει κάποιος που σε προσέχει και σε προστατεύει αλλά, κατ’ εμέ, το πιο μεγαλειώδες είναι να έχεις εσύ πραγματικά αγαπήσει τόσο βάζοντας εντελώς στην άκρη εγωϊσμό και μικρότητες και να αποτελείς εσύ την ασπίδα για έναν άνθρωπο. Όταν το βιώνεις αυτό για κάποιον [που δεν νομίζω ότι είναι συχνό], αισθάνεσαι απίστευτη εσωτερική γαλήνη από την προσφορά σου.
Αν λοιπόν, αγαπητή bibi, υπάρχει κάποιος στον οποίο όντως απευθύνεις τον τελευταίο σου στίχο και τον εννοείς, είναι πολύ τυχερός που σε έχει κοντά και εσύ πολύ τυχερή που βιώνεις αυτό το συναίσθημα.
Αυτά…